Ryuichi Sakamoto - Femme Fatale (2002)

Sakamoto schreef voor Snake Eyes een score die sfeerdragend en vitaal was voor de film. Zijn 2e samenwerking met De Palma is van hetzelfde briljante niveau. Femme Fatale is opgebouwd uit mysterie en spanning door middel van veelal melodische snaarinstrumenten tegenover electronisch (vaak ritmische elementen). Net als bij Snake Eyes zit er een stilistisch, krachtig en hypnotische werking in. Neem de atonale klanken in ''Tyler and Serena'' (Snake Eyes) en zie de weerklinking in ''Blouse Off Schoulder'' van Femme. Veel speelse, verleidende melodieen, met ook de typische Sakamoto ambiante delen met brommende, grommende achtergrond.

Maar dit alles begint met Bolerish, gebruikt tijdens de roofoverval in Cannes. Bedoeld als een soort geintje op Bolero van Ravel, tenminste in de titel dan. Ravel's originele stuk is zo bijzonder vanwege de opbouw die naarmate de muziek vordert steeds hoger in toonhoogte wordt, maar daar wel zo'n 15 minuten de tijd voor neemt. Dit alles in slechts een herhalend patroon en steeds dynamischer wordt. Overigens begon Sakamoto aan deze scene met de opdracht een roofoverval te scoren met de oh zo typisch geluiden ala Mission Impossible. Maar dit bleek niet echt te werken met Stamos die ondertussen Bolero beluisterde door hij microfoontje in haar oor. Sakamoto mocht het originele stuk aanpassen aan de roofoverval om zo op vitale momenten een ''hit moment'' te creeeren en het synchroon te laten lopen met de ballet-achtige soepelheid van de overval. De rendatie van Sakamoto is daar iets korter dan Ravel's en hoefde gelukkig geen verknipte versie van laten we zeggen 5 minuten te maken. En zo hanteert de componist het stuk ook in piano uitvoering door de score heen. 4.5 sterren

Neo, wat schrijf je toch mooie score-recensies! Wat vind jij het beste album van Ryuichi Sakamoto?

Thanks. De beste (score) van Sakamoto vind ik Little Buddha.

Ik ken themesong 'Little Buddha' wel (erg mooi) van verzamelalbum 'Cinemage', maar gehele score nog niet. Daar ga ik eens naar luisteren.

Die track van Cinemage zal wel of een verlengde compositie zijn van het thema, niet zo terug te vinden, of als ik kijk naar de lengte misschien net iets anders als Acceptance van het score album van Little Buddha zelf. Dat het mooi is hoef je geen eens te zeggen, dat spreekt voor zich! Misschien ook maar eens gaan luisteren die verzamel cd met score fragmenten. Gohatto wil nu eigenlijk ook weleens beluisteren, schijnt ook prachtig te zijn.

Heb mijn oor nog eens goed over alles wat ik van Sakamoto heb laten luisteren en The Last Emperor mag die plek nu delen met Little Buddha.

Deze film is vanavond op Tien (20.30 uur). Zie moviemeter. Ofschoon volgens de recensies geen onaardige film, zal ik vooral luisteren naar de mooie muziek van Ryuichi Sakamoto. Niet z'n beste score naar mijn mening, maar nog altijd aangenaam genoeg om naar te luisteren. Ben benieuwd hoe muziek en beelden bij elkaar passen.

1 ding is zeker ; De Palma films zijn vaak een lust voor het oog op audio/visueel gebied.