Ryuichi Sakamoto - Femme Fatale (2002)

Sakamoto schreef voor Snake Eyes een score die sfeerdragend en vitaal was voor de film. Zijn 2e samenwerking met De Palma is van hetzelfde briljante niveau. Femme Fatale is opgebouwd uit mysterie en spanning door middel van veelal melodische snaarinstrumenten tegenover electronisch (vaak ritmische elementen). Net als bij Snake Eyes zit er een stilistisch, krachtig en hypnotische werking in. Neem de atonale klanken in ''Tyler and Serena'' (Snake Eyes) en zie de weerklinking in ''Blouse Off Schoulder'' van Femme. Veel speelse, verleidende melodieen, met ook de typische Sakamoto ambiante delen met brommende, grommende achtergrond.

Maar dit alles begint met Bolerish, gebruikt tijdens de roofoverval in Cannes. Bedoeld als een soort geintje op Bolero van Ravel, tenminste in de titel dan. Ravel's originele stuk is zo bijzonder vanwege de opbouw die naarmate de muziek vordert steeds hoger in toonhoogte wordt, maar daar wel zo'n 15 minuten de tijd voor neemt. Dit alles in slechts een herhalend patroon en steeds dynamischer wordt. Overigens begon Sakamoto aan deze scene met de opdracht een roofoverval te scoren met de oh zo typisch geluiden ala Mission Impossible. Maar dit bleek niet echt te werken met Stamos die ondertussen Bolero beluisterde door hij microfoontje in haar oor. Sakamoto mocht het originele stuk aanpassen aan de roofoverval om zo op vitale momenten een ''hit moment'' te creeeren en het synchroon te laten lopen met de ballet-achtige soepelheid van de overval. De rendatie van Sakamoto is daar iets korter dan Ravel's en hoefde gelukkig geen verknipte versie van laten we zeggen 5 minuten te maken. En zo hanteert de componist het stuk ook in piano uitvoering door de score heen. 4.5 sterren