OSI - Blood (2009)

Gisteren gekregen, vandaag voor de eerste keer luisteren!
Ik ben vooral benieuwd naar het drumwerk van Gavin Harrison, die hier de plaats heeft ingenomen van Mike Portnoy.

Mooie hoes, alleen jammer van dat promo-stickertje met de tekst 'This sticker is removable' dat vervolgens bij verwijdering een witte waas achterlaat.

Maar goed, het gaat met name om de muziek: later meer.

Net uit de stad per toeval 'ontdekt', wist niet dat OSI een nieuwe uithadden.... Meteen meegenomen.. Straks luisteren! Ben idd. benieuwd naar de bijdrage van Gavin Harrison !

Heb de Limited Editon met bonusdisc (frie extra nummers)

Oeoe... ik ben ook wel benieuwd. Gavin Harrison vind ik een bijzonder fijne drummer. De andere heren zijn overigens ook niet mis natuurlijk.

Ik zal echter eerst nog eens het OSI-debuut erbij zoeken en die nog eens een kans geven, want die draai ik eigenlijk nooit.

Die is anders érg erg goed hoor !!!!

Ik ga hem meteen opzetten

Nieuwe plaat van OSI is zeer leuk nieuws.
Moore en Matheos zijn namelijk twee muzikale helden voor mij met hun eigen bands.
En OSI is dan ook een mooie samensmelting van Fates Warning en Chroma Key.

Maar stiekem hoop ik toch op nieuwe releases van bovengenoemde bands !

Dat terzijde is deze nieuwe cd meer dan de moeite waard.
Tot nu toe weet hij de voorganger "Free" niet te overtreffen maar we zijn nog in een vroeg luisterstadium.

Eerste indruk: wat een lekker plaatje zeg !!

Mooi huwelijk van zweverige, dan weer ingehouden hyperkinetische synths en telkens een superbe ritmesectie (Gavin Harrison, die de klus dus met verve klaart!). Telkens aangevuld of ondersteund door het aangename stemgeluid van Kevin Moore én de gastvocalisten Tim Bowness (No Man) en Michael Akerveldt (Opeth).

Voorlopige favorieten: titeltrack "Blood", "Stockholm" (met zalige vocals van Akerveldt) het opvallend hevige "No Celebration" met Tim Bowness - een pak steviger als het gekende No-Man werk, en "Terminal".

Ik moet nog enkele keren luisteren vooraleer ik hier punten aangeef... Voorlopig vind ik hem minstens even goed alls "Free", maar het niveau van het superknappe debuut wordt niet gehaald..

Maar de eerste indruk is dus al heel erg goed

Ik vind het een beetje tegenvallen. Wel erg donker en gruizelig en mooi dat dat thema in alle nummers verwerkt zit, maar ik heb het nu wel bijna gezien met de zang.

Eerste indruk is goed, het drumwerk van Gavin Harrison lijkt wat minder beteugeld dan dat van Portnoy (naar verluidt moest Matheos Portnoy steeds ´afremmen´) en roept juist veel associaties op met Porcupine Tree. Diezelfde referentie hoor ik ook bij de droge riffs en sommige gebruikte synth-effects.
Kan nog niks zeggen van individuele nummers, maar hij doet zeker niet onder voor 'Free'... de score van het debuut wordt m.i. echter niet gehaald, dat ben ik met c-moon eens!

Ah over individuele nummers gesproken: The Escape Artist vind ik toch wel een héél fijn nummer. Mooie strakke riffs, vernuftig gebruik van electronica (dat kunnen we wel aan Kevin Moore overlaten), een refrein dat die staccato riffs melodieus openbreekt als een zonnestraaltje op een bewolkte lentedag ( ) - maar ook weer niet te veel, de sfeer blijft mooi gehandhaafd. Verder van die typische Moore-zang, monotoon maar wel zo toegepast dat het het juiste effect heeft.

Van mij mag dit nog even blijven.

Bijdrage Gavin Harrison is weer briljant, zucht

pfff wat een verslavende muziek...

Heerlijke muziek, dit. Erg fris ook, iets wat je niet vaak binnen de huidige prog tegen komt. Kevin Moore en Jim Matheos blijven wat mij betreft een gouden duo. Matheos' licht melancholische en prettige zeurderige stijl gaan perfect samen met Kevin Moore's gebruik van electronica, samples, prachtige emotionele melodieën en indringende teksten die ogenschijnlijk nergens over lijken te gaan. Deze band mag van mij een stuk meer aandacht krijgen. 12 stemmen is natuurlijk beschamend laag

Klinkt lekker tot nu toe. Dromerige electro, dromerige zang, lekkere riffs, goede percussie. Oordeel volgt nog na wat meer luisterbeurten, maar het belooft goed te worden.

Dat ik hem nu pas heb, valt me een beetje tegen van mezelf... totaal vergeten dat dit album zou uit komen... stom stom

Blood OSI

Na 1980 kun je Prog feitelijk in twee categorieën verdelen: retro/ neoprog(bands wie precies muziek maken volgens de jaren 70 standaard ,flower kings/beardfish/spocks beard) en moderne/post-prog( bands wie veel invloeden van hedendaagse muziek in hun muziek gebruiken of een nieuwe interpretatie van stijlen gebruiken.( mars volta/Porcupine tree/ anathema). Het mag duidelijk wezen dat deze van Osi in de tweede categorie valt.

eigenlijk best logisch aangezien veel muzikanten van moderne progbands komen. Zo vervangt Harrison van Porcupine tree op dit album Mike Portnoy. En na beluistering. van dit album kan ik deze keuze ook goed voorstellen. Mike portnoy leunt iets te veel op technisch spel voor zo'n soort album. Een meer sferische soms haast wel jazzy drummer als Harrisson past een stuk beter. Kevin Moore ken ik natuurlijk als keyboard speler van het epische Dream theater. Van Fates Warning had ik nog nooit gehoord dus ik hoor gitaarspeler Jim Matheos voor het eerst. een ware superband is osi dus. hoewel het geluid wat a-typisch is voor een superband, het groepsgeluid is namelijk heel anders dan een van de bands waar de musici ingezeten hebben. Dit duit voor mij op een goed samenwerkingsverband

Wat na de eerste luisterbeurt gelijk opvalt, is het geweldig gebruik van elektronica. Dit brengt veel sfeer in de nummers en is dan ook een geweldige aanvulling op de gitaar. Soms heeft de elektronica qua sfeer zelfs wat weg van trance en Dance en heel af en toe zelfs Ambient. Ook De drums zijn erg strak gedaan. Heerlijk ook de afwisseling tussen elektronische en gewone drums. Sommige nummers op dit album zijn aardig beukend maar dit wordt altijd afgewisseld met enkele mooie synthpartijen. De stem kan misschien voor sommige mensen wat afstotend zijn omdat deze redelijk monotoon is maar juist dat monotone past goed bij het tranceachtige van de elektronica. Micheal äkerfield neemt als gastartiest de vocalen op Stockholm en om eerlijk te zijn sleept hij het nummer toch naar een hoger niveau.

Het album belichaamt eigenlijk het nachtclub gevoel. Het is een samenhang van duistere klanktapijten, oppepende climaxen en over het algemeen welhaast swingende ritmes. Ik kan me zo voorstellen dat dit album op een of andere hippe post-u.f.o club gedraaid word. Tekstueel is helaas weinig van dit nachtclub gevoel terug te vinden. Sterker nog veel van de teksten ontstijgen nauwelijks het niveau van de gebruikelijke popsong

Elk nummer heeft, dankzij de combi gitaar elektronica een soort duistere spanning die tegelijkertijd een soort aangenaam gevoel geeft aan de luisteraar. En om heel eerlijk te zijn is juist deze spanning de grote reden waarom dit album na vele luisterbeurten nog steeds genietbaar is. Slechts een track mist deze spanning False start. De gitaren nemen teveel de leiding in dit nummer.

Conclusie: een van de vele sterke albums die in 2009 is uitgekomen. De stem is voor de minder vergevende luisteraar misschien een minpunt maar voor de rest een haast foutloos album. een lekkere metal/progrock/electronica combinatie die liefhebbers van progrock absoluut in huis moeten halen. net niet goed genoeg voor een meesterwerk maar nog steeds een wel verdiende 4*

beste nummer: stockholm,blood
slechtste nummer false start

P.S ik nicholas123 bedanken voor het aanraden van dit album in dit topic

bovenstaande moet natuurlijk ik wil nicholas bedanken zijn.

Dat begreep ik al. Graag gedaan. Goeie review, trouwens. Ik kan me d'r prima in vinden.

@Misterfool
Ik vind net dat OSI veel weg heeft van Kevin Moore's Chroma Key alsook kan je Matheos zijn invloeden horen (vooral de laatste Fates Warning cd "FWX")

Kijk bvb naar het clipje bij Colorblind

Beide invloeden hoor ik inderdaad ook wel.

De opmerking over de lyrics in Misterfools verder goede review kan ik eigenlijk niet zo goed plaatsen. Ik heb de teksten van Kevin Moore altijd redelijk sterk, zij het ook een beetje ongrijpbaar gevonden en vind ze daarom ook wel goed passen bij de duistere sfeer. Vind ze wel vernuftig eigenlijk, met een goeie flow, mooi woordgebruik en zo. Juist níet van die te eenvoudige ik-weet-meteen-dat-het-over-liefdesverdriet-gaat-teksten (mijn associatie met "gebruikelijke popsong").
Op deze CD komt dat gevoelsmatig of op het eerste gehoor misschien wat minder naar voren (check eens de tekst van het hierboven aangehaalde Colorblind, of Wait for Sleep op DT's Images and Words.... daar heeft Kevin wat mij betreft zijn sporen wel mee verdiend), maar voldoende niveau hebben ze m.i. toch echt nog wel.

Okee... de gebruikelijke popsong is natuurlijk een rekbaar, niet eenvoudig te definiëren begrip dus waar hebben we het over

Dichterlijke vrijheid uit Terminal: I wanna have fun like we used to did

Oh en had ik al gezegd dat ik dit een hele goeie CD vind?
Heb een halfje erbij gedaan. Met name met de koptelefoon op is dit een ware luisterervaring.

Het debuut heb ik ook, maar Free heb ik overgeslagen. Min of meer bij toeval heb ik deze ontdekt en gelijk aangeschaft. De hele CD is overspoeld met een soort trance sfeer, die gewoon erg lekker is. Die sfeer heeft mij vanaf de eerste minuut overtuigd. De relaxte zang, de electronische bliepjes en lekkere ritmes geven het album iets speciaals. De leden onderling hebben nattuurlijk een schat aan ervaring en hebben er samen een mooie CD van gemaakt.

Echt een groeiertje deze nieuwe van OSI. Met veel oog voor detail en klank is dit zeker een meesterwerkje. De combinatie met metal, electronica en Kevin Moore zijn stem is verbazend catchy naar mijn inzien.

In heel 2010 geen enkele reactie bij dit album.

Ik zou me er bijna voor schamen, maar ik heb dit album (dubbel cd) voor slechts € 2.00 gekocht.

Het is niet meteen de muziek die het best bij mij past. Het woord gruizelig viel hier, maar klinisch vind ik meer toepasselijk. De bandnaam Porcupine Tree werd ook al vermeld en daar doet het mij inderdaad aan denken. Donker, inghouden en klinisch. Niet verkeerd, maar het zit dus op een golflengte die niet helemaal de mijne is. Slechts hier en daar kan ik me er echt op afstemmen. Toch alvast 4*, want vervelend klinkt het zeker ook niet.

Steengoed progressive rock/metal album. De beste tracks staan overigens op de bonus disc van de special edition: No Celebrations (met Zang van Tim Bowness van No-Man) en Christian Brothers.
Maar op de reguliere editie is ook genoeg moois te vinden: The Escape Artist, Radiologue, Be the Hero, Blood en Stockholm (gezongen door Mikael Åkerfeldt van Opeth).

En binnen enkele weken komt de nieuwe eraan: 'Fire make thunder'!

Overwegend ingetogen progressieve rock, ondersteund door sfeervolle electronica. Een paar songs gaan er nog wel stevig tegenaan, zoals opener The Escape Artist en False Start, maar de meeste songs kabbelen rustig voort. Dat is door de kwaliteit van het songmateriaal gelukkig geen probleem. De zang had wel wat meer variatie kunnen gebruiken en halverwege kakt de plaat een beetje in, maar al met al is het zeer aangenaam. De bonusdisc met drie extra songs is overigens ook de moeite waard.

Dit is een van de meeste gedraaide platen voor mij, wat een trip met die hypnotiserende teksten van Kevin en dat verfijnde drumwerk van Gavin en dan die strakke gitaar van Jim.

Heerlijke mysterieuze sfeer, ijzersterke productie en strak gitaarwerk. Topper.