Pendragon - The Window of Life (1993)

Ik heb met Pendragon een beetje hetzelfde als met Marillion: ik vind het erg goed . Mijn tocht in symfo land begon met Marillion. Lang dacht ik dat dit het enige in symfo-wereld was. Maar toen ging ik op onderzoek uit, en las ergens een recensie over Pendragon. En ik ontdekte meer. Bij cd-winkel Poort in Leeuwarden, hadden ze een complete symfo bak staan. En daar vond ik dus ook The Window of Life van Pendragon. En ik wist het meteen, deze cd moet ik hebben.

Wat maakt deze cd zo mooi? Het bied alles wat goede symfo wat mij betreft moet hebben. Lange, uitgesponnen nummers, veel wisselingen in intensiteit, veel solo's, lekkere orgeltjes, mooi artwork, helder geluid en een beetje mystieke teksten. En na dertien jaar heeft deze cd nog steeds niet aan interesse ingeboed. Nog steeds 4*.

Hij staat weer eens op, laatste keer was alweer even geleden...

Dit was de eerste Pendragonplaat die ik hoorde (en het duurde even voor er meer kwam) en een van de eerdere progalbums in het algemeen. Ondanks de duidelijke imperfecties (Nick Barretts beperkte zangcapaciteiten, de Shine on you crazy diamond-echo's die er wel wat érg dik bovenop liggen, de weinig natuurlijke overgangen die regelmatig opduiken), vind ik dit nog steeds een genietbaar setje nummers.

De tijd is soms wreed voor vroege ontdekkingen, maar in dit geval valt het mee. De muziek is weinig uitdagend, maar biedt toch een aspect wat me wel aanstaat... een bepaald soort bescheidenheid, die ontbreekt op de bij vlagen mierzoete opvolger The masquerade overture. Over wat Barrett en co daarna nog uitgebraakt hebben, zullen we het maar helemaal niet hebben, maar dit plaatje (en in iets mindere mate voorganger The world) blijven me wel bevallen.

Derhalve nog steeds 3½*

Dit album leerde ik per toeval kennen in het midden van mijn Pink Floyd periode. Mijn toenmalige werkgever had het album besteld dus toen het uitkwam kregen wij een exemplaar, die we in de winkel hebben opgezet. Ik had Animals, Wish You Were Here, Selling England By The Pound, The Lamb, Nursery Crime en anderen al helemaal grijs gedraaid en begon net aan Amused To Death van Roger Waters, Images & Words van Dream Theater en Never Let Go van Camel.

Gelijk vanaf het begin was het raak aangezien The Walls Of Babylon er gelijk goed inslaat. Prachtige opbouw en werd dan ook met vol effect ingezet in Utrecht jaar daarop, waarbij Pendragon het trippelconcert met Everon & Jadis afsloot. De cd vervolgt met Ghosts wat eigenlijk het minste nummer van het album is, gevolgd door Breaking The Spell, magistrale solo in het midden (nog even dunnetjes overgedaan met Paintbox op de volgende cd). Hierna The Last Man On Eart, het hoogtepunt v/h album en nog twee kortere nummers die beide ook de moeite waard zijn. Het smaakte naar meer een meer zouden er volgen. Eerst met The World, naarna met Falling Dream and Angels en de Masquerade Overture en al wat daarna uitkwam.

Pendragon werd na Marillion, Pink Floyd en Genesis mijn eerste stap naar het minder bekende symfo werk en zal daardoor denk ik altijd een speciale plek in mijn hart behouden voor deze band, ook al heb ik daarna veel beter gehoord. Te beginnen met IQ, die in hetzelfde jaar zijn comeback maakte met Ever. Over de zang van Barrett is al genoeg gezegd, maar wellicht is het inderdaad terecht om te stellen dat zijn gitaarkwaliteiten dit allemaal ruimschoots goed maken. Pendragon is niet orgineel en vermoed ook niet dat ze dat ooit hebben willen zijn. Zeker in die tijd niet.

Dit is gewoon retro-symfo op zijn best, die veelal het beste van verschillende bands samenharkt en daar iets nieuws, iets eigens en vooral iets moois van maakt.