Stryper - Murder by Pride (2009)

zitten die gasten nog steeds in de reli-hoek te sukkelen?

Nee, tegenwoordig maken ze ontzettend necro-klinkende black metal.

Ik ben toch wel benieuwd. Reborn was maar zo-zo, maar misschien kunnen ze in de slipstream van andere Amerikaanse melodieuze hardrockbands ook weer een goed album afleveren. Het overige werk van de band heb ik, ondanks al het hoongelach over hun religieuze standpunten, altijd best goed kunnen behappen.

Dit is mijn eerste kennismaking met Stryper, ik ken die mannen enkel van naam en reputatie: hun beruchte gestreepte gele pakjes en hun religieuze overtuigingen die ze in hun muziek inpassen. Voor mij geen probleem, let the music do the talking, ik heb natuurlijk geen vergelijkingspunt met hun vroeger werk, dus als iemand zich geroepen voelt.
De eerste nummers Eclipse of the Son en 4 Leaf Clover zijn regelrechte heavy rockers met flitsende gitaarsolo's, amai, dat belooft dus. Piece of Mind wordt de eerste single en heeft als gastmuzikant Tom Scholz van Boston en je hoort dat duidelijk aan de koortjes en bepaalde zanglijnen (hoe heet dat Boston nummer ook al weer?). Nummer vier Alive begint met een zeemzoete zanglijn en pianospel en is dus de beruchte powerballad, voor de liefhebbers maar niet voor mij want ik heb een hekel aan die dingen, dit is drie en een halve minuut op de tanden bijten. Gelukkig rocken we na dat onding weer verder, hoewel hier al begint op te vallen hoe eentonig het stemgeluid van zanger Michael Sweet kan zijn voor mijn oren. Het gitaarwerk en met name de solo's blijf ik wel goed vinden. Een mooie song: Murder by Pride, het titelnummer. I Believe en Run In You vind ik magertjes en het kabbelt verder (Love is Why, Mercy Over Blame). De dubbele gitaarsolo in Everything is klasse.
Aardig maar ook niet meer dan dat, vrees ik. Mijn favorieten zijn het openingsnummer en het titelnummer.

Zo te horen klinkt dit album als ieder album uit de jaren 80 van ze.
Een paar flitsende songs, een paar eenvoudige meezingers en een incidentele ballade. Ik maak wel eens de vergelijking met Dokken.
Ik zou het toch wel eens willen horen. Want ondanks alles wat ik in mijn leven gehoord heb, blijf ik een zwak houden voor hair metal. Hoe onbenullig dat soms ook mag klinken.

Teleurstellend! Met dit woord kan ik dit album het beste omschrijven. Met Stryper heb ik altijd een haat/liefde verhouding gehad. Heb een zwak voor hair metal, maar Stryper behoort niet tot de beste bands en dat is jammer, aangezien zij een positieve boodschap hebben.

Kijk, dat is leuke humor, Edwynn!
Maar dat is nu ook juist hetgeen Stryper mist, humor. Ik ben zelf ook gelovig, maar erger me altijd aan hun teksten. Altijd over God zingen, daar wordt je toch eens gek van? Zing toch eens over iets anders, over iets in de wereld of over een mooie vrouw. Die lui van Stryper zijn allemaal toch zo gelukkig met hun vrouwtjes?

Nu moet ik ook bekennen geen fan te zijn van Stryper, want daar zijn ze gewoon niet goed genoeg voor. Nee, dan zet ik liever 'Saints...' van Mötley Crüe op. Ik vind Michael Sweet een irritant klinkende zanger, zijn composities te mager en de muziek te glad, ondanks dat ik gek op o.a. glam en hairmetal ben. Stryper heeft het gewoon niet en dat is jammer, want van een christelijke band verwacht ik gewoon meer. Misschien wel te veel?

Toch vind ik Dokken betere band, vooral de oudere Dokken.

Er zijn betere bands te noemen dan Stryper, Sir Spamalot. Bijv. Bride, Holy Soldier, Rez (ook wel Resurrection Band), Sacred Warrior of White Cross. Begrijp me niet verkeerd, Stryper is geen slechte band, maar ze moeten ook niet overschat worden.

In ieder geval komt Stryper 23 januari 2010 naar Nederland, dus dat is dan een reden om de nieuwe cd een paar keer te laten ronddraaien

Aanwezig! Ben zeer benieuwd want ze trekken die geel / zwarte pakken ook weer aan. Vindt Murder by Pride overgens een prima cd!

Na The Covering gehoord te hebben was ik hier toch ook wel nieuwsgierig naar geworden. En ook met eigen nummers blijkt deze band nog steeds in absolute topvorm. Mooi plaatje toch weer. Een van de dagen zou de voorganger Reborn nog in de bus moeten vallen en dan is mijn Stryper verzameling compleet.

Grappig. Michael Sweet is de nieuwe zanger van T&N (voorheen Tooth & Nail), met de Dokken-leden George Lynch (gitaar), Jeff Pilson (bas) en Mick Brown (drums). Ofwel: Dokken zonder Don.

Klinkt cool. George Lynch liet via zijn laatste Lynch Mob weer horen de melodieuze hardrock nog niet vergeten te zijn. Helaas blijkt de ruzie met Don dus nog steeds niet beslecht te zijn. En ach, wie mist Don Dokken nou? Michael Sweet past daar prima bij.

En Reborn is toch ook een redelijk straffe plaat. Stryper overtuigt de laatste tijd meer dan behoorlijk. Op het podium en ook op plaat.

In 2005 was daar de definitieve comeback van Stryper met het snoeiharde Reborn. Ik maakte de vergelijking met Europe, dat eveneens na een breuk terugkeerde met een veel steviger album dan ooit tevoren, te weten Start from the Dark uit 2004. Die vergelijking is er wederom: was Europes opvolger Secret Society (2006) minder grimmig, ook Murder by Pride is iets kalmer en blijft op de bonus na weg van de zoete ballades.
Met het snelle Eclipse of the Son en het mid- en vervolgens uptempo 4 Leaf Clover gaan we fel uit de startblokken. De koortjes bleven en twingitaren zijn terug (winst voor de melodie) met racende gitaarsolo's van zowel zanger Michael Sweet als Oz Fox.

Het waren bewogen jaren geweest voor de frontman en de keuze voor de cover van Peace of Mind van Boston met als gast hun gitarist Tom Scholz is zeker niet zomaar. In zijn biografie 'Honestly: My Life and Stryper Revelead' (2014/'21) vertelt hij dat kort na een uitgebreide Strypertournee in 2007 bij zijn echtgenote baarmoederhalskanker wordt geconstateerd.
Ze zou niet herstellen, maar als hij niet lang na de diagnose wordt uitgenodigd om als gastzanger mee te doen bij een concert van zijn jeugdhelden van Boston, dat daarmee hun overleden zanger Bred Delp wil herdenken, moedigt zij hem aan dat te dóén. Het gezin woont dan inmiddels alweer meer dan tien jaar in Cape Cod, relatief nabij de stad Boston.
Dat concert vindt plaats in augustus '07, is succesvol en leidt in 2008 tot een lange tournee van Boston met naast Michael de man die kort daarvoor nog bij bouwmarkt Home Depot werkte, Tommy DeCarlo. Gezamenlijk nemen ze Delps vocalen voor hun rekening (hier met Long Time). Michaels vrouw gaat weliswaar achteruit, maar juist zij is degene die hem stimuleert om toch te gaan.
Tussendoor deed Stryper in 2008 slechts één optreden, met daarbij te gast gitaristen Gary Pihl (Boston, ex-Sammy Hagar band) en Tom Scholz. Inclusief introductie van Dee Snider daar te zien.

Als hij terugkeert van de Bostontour wijdt hij zich weer aan de mantelzorg voor zijn vrouw, die bij thuiskomst meer verzwakt blijkt dan hij had gehoopt. In maart 2009 overlijdt ze. Uiteraard is het verdriet groot en Michael besluit een kleine maand later om als remedie te gaan touren. Dit met in het voorprogramma de band Flight Patterns van zijn zoon én bij de merchandise zijn dochter: als gezin de weg op, om de wonden te helpen genezen.
Met die kennis beluister ik de door akoestische piano gedragen ballade Alive met andere oren: "Listen, birds don't sing anymore, Waves don't crash on the shore, 'Cause You don't love me anymore.
See, the morning sun doesn't shine, And the moon's nowhere to find, 'Cause You don't love me anymore.
And then I realize - I'm Alive, I'll survive, I was only dreaming that our love died, I'm Alive, I'll survive, I'll never stop believing."

Dan het stoempende The Plan, altijd lekker voor drummer Robert Sweet, waar de ups en downs in relatie tot de Almachtige worden bezongen, titellied Murder by Pride is eveneens stevig met pakkende twingitaarlijnen. Op streaming volgt Mercy over Blame, een aangenaam stuwende riff en een refrein waarin de koortjes kunnen floreren.
Gitaarballade I Believe wordt spoedig steviger, zoet als in de jaren '80 wordt het zeker níet. Run in You en Love Is Why hebben een akoestische basis, ruimte biedend aan sterke partijen op de elektrische gitaar in de sfeer van... Boston.
Everything en de shuffle van My Love (I'll Always Show) sluiten de plaat stevig af met fraaie twingitaren. Streaming biedt als bonus My Love My Life My Flame, een ingetogen ballade en daar ben ik niet van.

In zijn bio beschrijft Michael dat de verkopen van Murder by Pride tegenvielen: het nieuwtje van de comeback was eraf. Hetzelfde gold voor de opbrengsten van de 2009-2010 tour, die ook naar Europa, Australië en Zuid-Amerika ging. Als bovendien hun bookingagent failliet gaat, wordt een openstaande schuld ondanks een gewonnen rechtszaak niet aan Stryper betaald.
Het is al met al nauwelijks genoeg om van rond te komen. Bassist Tracy Ferrie flirt naar Michaels zin (al te) opzichtig bij een andere naam, maar blijft aan boord. Een nieuw management moet soelaas bieden, plannen voor een nieuw album en tour zijn al in voorbereiding. Ondertussen vindt Michael spoedig een nieuwe liefde; in augustus 2010 trouwen ze. In 2011 volgt coveralbum The Covering.