Stryper - The Covering (2011)

Band met alleen maar covers. phoee...wat heb ik daar een hekel aan. Dus begon al met tegenzin aan deze cd. Maar tjee....wat is dit toch weer vet zeg. Heeeeerlijk!!!!!!

Deze nummers zijn Stryper stuk voor stuk op het lijf geschreven. Grappig als je bedenkt dat die zijn geschreven door een aantal bands die 'des duivels' zijn. Beste verzameling covers die ik ooit heb gehoord.

Je maakt me nieuwsgierig. Meestal heb ik het niet zo op coveralbums.
Het feit dat Stryper zich waagt aan Heaven And Hell of Blackout doet me
wel even achter de oren krabben, moet ik zeggen.

Breaking The Law had ik al gehoord, maar dat deed me niet echt van mijn stoel blazen ofzo. De liveversie vond ik dan toch leuker.

Ondertussen heb ik een groot gedeelte al kunnen beluisteren.

Stryper grijpt nergens mis, moet ik zeggen. Sterker nog, dit is gewoon ontzettend goed gedaan. Hoewel ze zeer dicht bij de originelen blijven, geven ze toch middels subtiele geintjes hun eigen draai aan de nummers.
Vooral de solo's in The Trooper en Over The Mountain (!) zijn erg tof geworden.
De oorspronkelijke drive blijft vrijwel overal behouden.

Queensrÿche zou zeker ook eens even The Covering moeten beluisteren. En daarna verder gaan met zich de ogen uit de kop schamen

Inderdaad. Helemaal mee eens. Ik blijf hem ook maar draaien. Die nummers kan je wel dromen, maar ze zijn gewoon op orginele wijze gebrach in het bekende Stryper geluid. Vallen ook eigenlijk bijna nergens uit de toon met enig nummer....

Ben heel benieuwd zit te wachten op de post...... .....

Toen ze vorig jaar tijdens hun optreden in Tivoli Breaking the law van Priest en Piece of miind van Boston deden, zag je een aantal bezoekers kijken van; huh, wat doen ze nu?? Al kenden de meesten het Boston nummer niet eens maar toch...Stryper en Priest?? Nee, dat kon toch echt niet volgens een vriend van me. Tsja, en nu is er dan een heel album vol met covers van, volgens diezelfde vriend, 'foute bands'. Ik kwam niet meer bij van het lachen toen ik de aankondiging las! Een kadootje voor z'n verjaardag was snel gevonden

Ik ken werkeljik niets van Stryper, maar dit is toch iets te leuk om links te laten liggen. Veel keuzes zijn (te) voor de hand liggend, maar Over The Mountain en vooral On Fire zijn een schot in de roos. Voor The Trooper luister ik liever naar Maiden United.

Inderdaad.

Zij, maar ik ook, zijn met deze nummers opgegroeid en dan ligt de keuze voor de hand ja


Groots!

Veel nummers liggen juist níet voor de hand. Een christelijke band die onder meer Ozzy Osbourne, Black Sabbath, Iron Maiden, Judas Priest speelt? Vielip illustreerde het al, dat valt niet in goede aarde bij veel (veelal christelijke) fans van de band.

Nee maar het geeft maar weer eens aan hoe simpel het eigenlijk allemaal is. De, vooral door de media zo neergezette, 'duivelse' bands blijken gewoon inspirators te zijn voor een christelijke band. Nou en?!! Zo duivels zijn bands als Maiden, Priest en Ozzy niet. Nooit geweest ook. Ze zongen erover ja maar verheerlijken? Kom zeg, dan zijn er bands die dat vak beter beheersen. De pers sprong er destijds bovenop omdat het nieuw was. In feite viel het allemaal reuze mee wat mij betreft. Ik luister in ieder geval met net zoveel plezier naar die bands als naar Stryper.

Andersom viel Stryper natuurlijk ook een hoop hoon ten deel. Tegenwoordig heb ik het idee dat de band meer geaccepteerd is.

Stryper is in die zin meer open minded dan veel collega's. Lees de tekst van het nummer Loud N Clear van de allereerste release van de band er maar eens op na. Daar wordt simpel doch haarfijn uitgelegd hoe deze band een christelijke achtergrond aan hardrock cq heavy metal kan koppelen.

Ik heb ze lang geleden op Dynamo gezien en ze maakten toen indruk op deze rebelse brugpieper. Sindsdien heb ik wel een beetje een zwak voor deze club.

Stryper laat deze geweldige rocknummers werkelijk uit je boxen spetteren, wat een vet helder geluid. Neem nou Over The Mountain, je hoort de gitarist gewoon over zijn gitaarhals heen raggen,heerlijk! Gedurfde en gevarieerde numerkeuze. Ben normaal niet zo voor cover cd`s maar deze is klasse!

Jezus, dat is lang geleden! Dynamo Open Air 86 (of was het 85?), op de parkeerplaats van het café. Daar heb ik Stryper ook voor de eerste keer ervaren. Ik weet nog dat ik kwam voor de nieuwe sensatie Testament (en Atomkraft), maar een aantal gasten (waaronder de chauffeur) wilden de slot-act ook nog kijken. Die flikkers met bijbels, had ik niet zo'n zin in, kapot van de zwaar trashende gasten van Testament als ik was. Ik heb in mijn leven vele concerten meegemaakt maar ben echt nog nooit zo weggeblazen als door Stryper toen! Een vol uur lang een mengeling van kippevel en rauwe power! Sinds dat optreden heb ik al 25 jaar zin in The Way, More Than A Man, In God We Trust, Soldiers Under Command, First Love, Calling On You, Surrender, Sing-along Song en To Hell With The Devil.... Heerlijk moddervette heavy rock/metal!

Het was in 87. Ja die gasten wisten wel wat voor een publiek ze moesten proberen te gaan vermaken. Bijzonder veel respect heb ik daarvoor.

Ja dat respect is ook wel op z'n plaats lijkt me. Best wel een legendarisch optreden eigenlijk als je het objectief bekijkt. Ga er maar aan staan; als reli-band optreden voor een veld vol headbangers die de hele dag hebben lopen zuipen en uit hun dak zijn gegaan bij veel brutere (niet persé betere) bands. Het begin was moeilijk maar ze wonnen toch vrij snel het publiek voor zich.

Je moet maar durven, na zo'n reeks covers van ijzersterke klassiekers ook nog even een eigen bijdrage plaatsen. Zo'n lef zou al snel tot hoogmoed (een van de zeven hoofdzonden) kunnen vervallen. Maar behalve die onnozele tekst (dat zullen ze wel nooit meer afleren) misstaat God absoluut niet op dit fijne album.

Sterker nog: zonder die eigen nieuwe track (met een ijzersterke tekst overigens) zou dit album lang niet zo interessant zijn geweest voor mij. In mijn beleving is 'God' zelfs de beste track van Stryper van de laatste, pak 'm beet 20 jaar.

Verder lezend in de biografie 'Honestly: My Life and Stryper Revealed' van zanger-gitarist Michael Sweet lees ik bij 2011 over het nieuwe management dat er vooralsnog niet in slaagde om de financiële moeilijkheden te boven te komen. De verkopen van The Covering waren okay "for today's standards" maar de daaropvolgende tournees bleken verliesgevend, ondanks de terugkeer van originele bassist Tim Gaines.

Hierboven louter positieve verhalen over The Covering en ik ga er helemaal in mee. Vooral Europese namen bij de groepen die worden gecoverd, waarvan Set Me Free van Sweet leuk is als knipoog naar de achternamen van twee van de heren Stryper. Verrassend voor een Amerikaanse groep vond ik ook de keuze voor Blackout van Scorpions uit Duitsland; kennelijk was de invloed van dat album/nummer net zo groot als destijds bij mij. Muzikaal buitenbeentje is Kiss' Shout It Out Loud, popachtiger dan de overige nummers.

De productie van Michael is lekker vet en bij de arrangementen en gitaarsolo's (van zowel Oz Fox als Michael) valt op dat ze enerzijds het origineel respecteren en anderzijds hun eigen invulling geven. Zo kent Highway Star plotseling een twingitaarsolo die goed werkt.
Bescheiden toetsenbijdragen zijn er van Charles Foley, die ook met Michael aan diens soloplaten werkte. Ze vallen vooral op in Kansas' Carry on Wayward Son en Deep Purples Highway Star. Met Fox deed Foley bovendien de achtergrondzang.
Eigen nummer God doet bepaald niet onder voor de overige klasbaknummers op dit album, dat uptempo voortdendert; géén ballades, hoera!

Minder een jaar nadat men in zee ging met een nieuw management, scheidden de wegen alweer. Stryper vindt een nieuwe manager in Michaels nieuwe echtgenote Lisa, die erin slaagt om sterk te bezuinigen op kantoorkosten door vanuit huis te werken. Ze voert met succes meer zakelijke wijzigingen in, waarna men afkoerst op een volgend album met heropnames, nu van eigen werk: Second Coming.