Gwynbleidd - Nostalgia (2009)
mijn stem
10 stemmen
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 1 juni 2009, 11:47 uur
In 2006 bracht deze Amerikaanse progressieve death metal groep een EP uit, met name Amaranthine (Nostalgia en New Setting staan ook op dit album) en dit is eigenlijk hun debuutalbum in eigen beheer uitgebracht. Het is mij een verrassing, achteraf bekeken, waarom zij geen label hebben en volgens mij zal het niet lang meer duren, want dit is een geweldig debuut. Het zijn geen klonen van maar eerder het Amerikaanse antwoord op Opeth, ook songs met lange instrumentale passages en met grunten. Natuurlijk kan niemand grunten zoals Mikael Akerfeldt van Opeth, maar deze zanger Maciej Kupiszweski doet dit niet slecht, zijn collega Michal doet de cleane zang. Opeth fans van het eerste uur zullen dit album naar waarde kunnen schatten. Mijn favoriet is het openingsnummer Nostalgia: een lading sterren is hun beloning, want dit is verdomd goed. Deze plaat draait al een tijd in mijn auto en ik hou er meer en meer van. Ooit volgt de volle lap van vijf sterren…
0
geplaatst: 1 december 2009, 18:40 uur
Hierboven wordt de naam Opeth al even genoemd. En dat was ook het eerste wat in mij opkwam toen ik Nostalgia opzette. Voor de zekerheid nog even aan broer wizard gevraagd. Op de vraag waaraan deze cd hem deed denken, kwam die ook met Opeth aanzetten.
Dat wil echter niet zeggen dat Gwynbleidd een letterlijke kopie is van Opeth. Deze cd bevat meer grunt, en minder cleane zang dan de gemiddelde Opeth cd, om maar eens een verschil te noemen. De muziek is goed uitgevoerd, en productioneel staat deze plaat ook nog eens als een huis.
Al met al dus een erg goed album, maar ik hoop wel dat de band voor hun volgende project iets meer een eigen smoel ontwikkelen. Tot die tijd ga ik deze cd aan iedereen aanprijzen die Blackwater Park geweldig vond, maar de laatste platen van Opeth als een nogal uniforme massa beoordeelde. Vanavond ga met vrienden Sinterklaas vieren, waaronder 2 Opethbewonderaars, dus ik kan meteen beginnen met mijn Gwynbleiddzendingswerk.
Voorlopig houd ik het nog even op 4*. Maar daar kan nog meer bijkomen.
Dat wil echter niet zeggen dat Gwynbleidd een letterlijke kopie is van Opeth. Deze cd bevat meer grunt, en minder cleane zang dan de gemiddelde Opeth cd, om maar eens een verschil te noemen. De muziek is goed uitgevoerd, en productioneel staat deze plaat ook nog eens als een huis.
Al met al dus een erg goed album, maar ik hoop wel dat de band voor hun volgende project iets meer een eigen smoel ontwikkelen. Tot die tijd ga ik deze cd aan iedereen aanprijzen die Blackwater Park geweldig vond, maar de laatste platen van Opeth als een nogal uniforme massa beoordeelde. Vanavond ga met vrienden Sinterklaas vieren, waaronder 2 Opethbewonderaars, dus ik kan meteen beginnen met mijn Gwynbleiddzendingswerk.
Voorlopig houd ik het nog even op 4*. Maar daar kan nog meer bijkomen.
0
geplaatst: 31 december 2009, 17:55 uur
De afgelopen maand nog regelmatig beluisterd. Vind het toch wel redelijk als een Opethkloon klinken.
0
geplaatst: 8 maart 2010, 23:24 uur
Even mijn vorige berichtje tegenspreken. Geen Opethkloon. Wel de afwisseling hard-zacht, grunt-clean, etc, maar toch wel een eigen gezicht en geluid.
Gwynbleidd heeft een album afgeleverd dat nooit verveelt. De langere nummers vliegen voorbij alsof het hitparadeliedjes zijn van 3 minuten. Beste nummers: Nostalgia en Stormcalling.
Stem verhoogd naar 4.5.
Gwynbleidd heeft een album afgeleverd dat nooit verveelt. De langere nummers vliegen voorbij alsof het hitparadeliedjes zijn van 3 minuten. Beste nummers: Nostalgia en Stormcalling.
Stem verhoogd naar 4.5.
0
geplaatst: 16 mei 2011, 22:06 uur
Dit klinkt erg goed. Inderdaad lijkt het op Opeth, maar ik vind het ook geen kloon.
Wat een prachtige bandnaam btw!! Witte wolven betekend het (in het Welsh).
Wat een prachtige bandnaam btw!! Witte wolven betekend het (in het Welsh).
0
geplaatst: 1 april 2012, 17:44 uur
Deze week het Metal Album van de Week.
wizard schreef:
Ondanks de Welsh aandoende naam komt Gwynbleidd uit de VS. De band bestond ten tijde van deze release uit 4 naar New York verhuisde Polen, die als jonger tieners vanuit hun vaderland naar de VS verhuisden. De nostalgische gevoelens als gevolg van deze verhuizing, het achterlaten van de plaatsen waar je bent opgegroeid en waaraan je herinneringen hebt, zijn volgens de band een inspiratiebron geweest voor dit album. Vandaar die titel.
Nostalgia is in eigen beheer uitgekomen na een eerdere EP. Sinds 2009 heb ik de band niet echt gevolgd. Op facebook zag ik dat ze een nieuwe bassist hebben en op zoek zijn naar een nieuwe gitarist, en aan nieuwe nummers werken.
Dan de muziek: Gwynbleidd speelt progressive death metal. Dat klinkt als Opeth, en de Opethinvloeden liggen er bij Gwynbleidd ook dik bovenop (zie mijn berichtjes bij het album). Een kopie is het niet, maar een beetje meer eigen gezicht zou de band goed doen.
De muziek op Nostalgia sluit aan bij Opeth’s beste albums. Still Life en Blackwater Park dus. Er is echter minder cleane zang.
Het album voelt aan als een eenheid, waarbij veel nummers geruisloos overgaan in een volgende, zonder dat het ook maar een moment saai wordt. Het enige minpunt is voor mij het einde van Canvas for Departure, het afsluitende nummer dat op het einde te lang doorgaat met een simpel gitaarmotiefje.
Verder niets dan lof van dit album. Afgaand op de stemmen bij het album hebben Sir Spamalot en ik hier al minstens 2.5 jaar plezier van gehad. Hopen dat daar na deze week wat meer mensen bijkomen.
Ondanks de Welsh aandoende naam komt Gwynbleidd uit de VS. De band bestond ten tijde van deze release uit 4 naar New York verhuisde Polen, die als jonger tieners vanuit hun vaderland naar de VS verhuisden. De nostalgische gevoelens als gevolg van deze verhuizing, het achterlaten van de plaatsen waar je bent opgegroeid en waaraan je herinneringen hebt, zijn volgens de band een inspiratiebron geweest voor dit album. Vandaar die titel.
Nostalgia is in eigen beheer uitgekomen na een eerdere EP. Sinds 2009 heb ik de band niet echt gevolgd. Op facebook zag ik dat ze een nieuwe bassist hebben en op zoek zijn naar een nieuwe gitarist, en aan nieuwe nummers werken.
Dan de muziek: Gwynbleidd speelt progressive death metal. Dat klinkt als Opeth, en de Opethinvloeden liggen er bij Gwynbleidd ook dik bovenop (zie mijn berichtjes bij het album). Een kopie is het niet, maar een beetje meer eigen gezicht zou de band goed doen.
De muziek op Nostalgia sluit aan bij Opeth’s beste albums. Still Life en Blackwater Park dus. Er is echter minder cleane zang.
Het album voelt aan als een eenheid, waarbij veel nummers geruisloos overgaan in een volgende, zonder dat het ook maar een moment saai wordt. Het enige minpunt is voor mij het einde van Canvas for Departure, het afsluitende nummer dat op het einde te lang doorgaat met een simpel gitaarmotiefje.
Verder niets dan lof van dit album. Afgaand op de stemmen bij het album hebben Sir Spamalot en ik hier al minstens 2.5 jaar plezier van gehad. Hopen dat daar na deze week wat meer mensen bijkomen.
0
geplaatst: 1 april 2012, 20:20 uur
Dit werd mij als liefhebber van de muziek van Opeth al eens aangeraden.
Wanneer de naam Opeth valt dan ligt de lat natuurlijk meteen erg hoog. Het lukt mij ook niet naar Nostalgia te luisteren zonder aan Opeth te denken. En dan blijf ik op mijn honger zitten. Ik hoor saaie vocals, niet meer dan aardige instrumentenbeheersing en ongeïnspireerde composities.
Vergelijkbare ingrediënten zijn aanwezig als bij Opeth, maar ze zijn van veel mindere kwaliteit en het eindresultaat is niet the real thing maar smaakt naar een product uit de Aldi.
Misschien een voorbarige conclusie van mij maar na een drietal luisterbeurten heb ik het gevoel dat ik er mijn tijd maar mee verdoe.
Wanneer de naam Opeth valt dan ligt de lat natuurlijk meteen erg hoog. Het lukt mij ook niet naar Nostalgia te luisteren zonder aan Opeth te denken. En dan blijf ik op mijn honger zitten. Ik hoor saaie vocals, niet meer dan aardige instrumentenbeheersing en ongeïnspireerde composities.
Vergelijkbare ingrediënten zijn aanwezig als bij Opeth, maar ze zijn van veel mindere kwaliteit en het eindresultaat is niet the real thing maar smaakt naar een product uit de Aldi.
Misschien een voorbarige conclusie van mij maar na een drietal luisterbeurten heb ik het gevoel dat ik er mijn tijd maar mee verdoe.
0
geplaatst: 13 mei 2012, 00:43 uur
Ik hoor zo nu en dan fragmenten die me erg bevallen, en het is dan ook jammer dat men er het merendeel van de plaat een beetje een potje van maakt (volgens het boekje speelt en qua songwriting niet echt uitblinkt). De plaat begint leuk, maar een gebrek aan karakter (Opeth-kloon zou ik ook weer niet zeggen) breekt de muziek al vrij rap op. Niet verkeerd, maar het wordt meer een soort achtergrondmuziek, en dat kan de bedoeling niet geweest zijn.
0
geplaatst: 16 mei 2012, 19:29 uur
Uitstekende plaat is dit. Goeie tip van wizard, ik kan van dit soort plaatjes blijven genieten. Uitstekende vocalen, zowel clean als grunts, sfeervolle passages met rustig gitaarspel worden afgewisseld met bruut geweld. Dat gitaarwerk klinkt bij tijden jazzy, net zoals het drumwerk, trouwens. In afsluiter 'Canvas for Departure' zit zo'n stukje. Waarna het weer groots en episch en bruut en hels wordt.
Al 'ns eerder gehoord? Welja, Opeth natuurlijk. Het is wel zo dat dit er erg op lijkt, van sommige passages zou ik zelfs denken dat het onuitgegeven nummers van Opeth zijn, mocht ik niet weten dat dit het Amerikaanse Gwynbleidd is, natuurlijk. Mooie naam, inderdaad, dat is altijd wel van belang. De hoes ook, en die is duister en heeft iets kwaadaardigs in zich. Evil.
Een kloon is het niet, Gwynbleidd heeft wel een eigen gezicht, maar het scheelt soms toch niet veel. Blijft over: de geweldige muziek natuurlijk, die ik wel spannend vind en eigenlijk geen moment gaat vervelen dankzij de afwisseling. Een echt lange zit is het dus niet, dit 'Nostalgia'. De titeltrack is trouwens mijn favoriet nummer.
3,5 sterren
Al 'ns eerder gehoord? Welja, Opeth natuurlijk. Het is wel zo dat dit er erg op lijkt, van sommige passages zou ik zelfs denken dat het onuitgegeven nummers van Opeth zijn, mocht ik niet weten dat dit het Amerikaanse Gwynbleidd is, natuurlijk. Mooie naam, inderdaad, dat is altijd wel van belang. De hoes ook, en die is duister en heeft iets kwaadaardigs in zich. Evil.
Een kloon is het niet, Gwynbleidd heeft wel een eigen gezicht, maar het scheelt soms toch niet veel. Blijft over: de geweldige muziek natuurlijk, die ik wel spannend vind en eigenlijk geen moment gaat vervelen dankzij de afwisseling. Een echt lange zit is het dus niet, dit 'Nostalgia'. De titeltrack is trouwens mijn favoriet nummer.
3,5 sterren
0
geplaatst: 18 mei 2012, 16:15 uur
Omdat het bij dit album blijkbaar de regel is dat er in elk bericht minstens eenmaal het woord "Opeth" moet vallen: Goed album, dat mij ondanks de eerder aangehaalde vergelijkenissen betreffende de ingrediënten grunt/clean en hard/zacht toch veel meer coherent aandoet dan de meeste Opeth-albums die ik ooit beluisterd heb. Verder heb ik het moeilijk hier enige linken met Opeth te maken. Dit klinkt helemaal anders, en ook de sfeer doet me nooit die zweedse band oproepen.
0
geplaatst: 31 mei 2012, 12:18 uur
Heel sterke opener en meteen de beste track van het album.
Daarna gaat het niveau m.i. wat zakken, maar globaal gezien toch wel een goede cd.
En ik wil ook wel mijn Opeth steentje bijdragen: ik heb nog maar één Opeth album beluisterd, nl 'Watershed' en toen had ik daar maar 2 sterren voor over. Dan vind ik dit wel beter.
Ben ik nu aan het dolen?
Daarna gaat het niveau m.i. wat zakken, maar globaal gezien toch wel een goede cd.
En ik wil ook wel mijn Opeth steentje bijdragen: ik heb nog maar één Opeth album beluisterd, nl 'Watershed' en toen had ik daar maar 2 sterren voor over. Dan vind ik dit wel beter.
Ben ik nu aan het dolen?
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 19 juli 2012, 10:47 uur
Ik zie het nu nog maar, het is "één van de mijne", een album dat ik nog heb toegevoegd. Het aanvankelijk enthousiasme "ooit de volle lap sterren" is iets geweken maar Nostalgia, New Setting en Stormcalling blijven fier overeind als mijn favoriete nummers op dit album. Daarbij komt na een hernieuwde kennismaking via HMAvdW nog het instrumentale Adrift en Stare Into the Sun met zijn prachtige opening. Gasten van Gwynbleidd, het wordt tijd voor een opvolger. Momenteel 4,00 sterren maar steekt de neus aan het venster van 4,50 sterren. Stevige podiumkandidaat voor mijn top tien van ronde vijf van Het Metal Album van de Week.
0
geplaatst: 17 augustus 2012, 09:31 uur
Een aardig album, maar het weet mij verder nergens te raken en kabbelt eigenlijk maar een beetje voort. Inderdaad Opeth sijpelt door, maar goed, dat is niet zo erg. Ze weten in ieder geval in eigen beheer een mooi werkje op te zetten.
0
geplaatst: 4 februari 2013, 10:19 uur
Halfje eraf. Ik draai dit album te weinig om een 4.5* te rechtvaardigen. In het algemeen is mijn interesse in dit soort progressieve death metal niet meer zo groot als het een paar jaar geleden was.
* denotes required fields.
* denotes required fields.