Gwynbleidd - Nostalgia (2009)

In 2006 bracht deze Amerikaanse progressieve death metal groep een EP uit, met name Amaranthine (Nostalgia en New Setting staan ook op dit album) en dit is eigenlijk hun debuutalbum in eigen beheer uitgebracht. Het is mij een verrassing, achteraf bekeken, waarom zij geen label hebben en volgens mij zal het niet lang meer duren, want dit is een geweldig debuut. Het zijn geen klonen van maar eerder het Amerikaanse antwoord op Opeth, ook songs met lange instrumentale passages en met grunten. Natuurlijk kan niemand grunten zoals Mikael Akerfeldt van Opeth, maar deze zanger Maciej Kupiszweski doet dit niet slecht, zijn collega Michal doet de cleane zang. Opeth fans van het eerste uur zullen dit album naar waarde kunnen schatten. Mijn favoriet is het openingsnummer Nostalgia: een lading sterren is hun beloning, want dit is verdomd goed. Deze plaat draait al een tijd in mijn auto en ik hou er meer en meer van. Ooit volgt de volle lap van vijf sterren…

Ik hoor zo nu en dan fragmenten die me erg bevallen, en het is dan ook jammer dat men er het merendeel van de plaat een beetje een potje van maakt (volgens het boekje speelt en qua songwriting niet echt uitblinkt). De plaat begint leuk, maar een gebrek aan karakter (Opeth-kloon zou ik ook weer niet zeggen) breekt de muziek al vrij rap op. Niet verkeerd, maar het wordt meer een soort achtergrondmuziek, en dat kan de bedoeling niet geweest zijn.

Omdat het bij dit album blijkbaar de regel is dat er in elk bericht minstens eenmaal het woord "Opeth" moet vallen: Goed album, dat mij ondanks de eerder aangehaalde vergelijkenissen betreffende de ingrediënten grunt/clean en hard/zacht toch veel meer coherent aandoet dan de meeste Opeth-albums die ik ooit beluisterd heb. Verder heb ik het moeilijk hier enige linken met Opeth te maken. Dit klinkt helemaal anders, en ook de sfeer doet me nooit die zweedse band oproepen.