Vangelis - Alexander (2004)

Klinkt af en toe indrukwekkend.

Ben niet zo'n grote fan van de man, al heb ik enkel 1492 en Chariots of Fire gehoord. Vooral die laatste valt nogal tegen. Alexander zal dé epische score worden van het jaar denk ik.

Mag jij eens raden of ik behoefte heb om die audio clips te luisteren...

Wie wil die nu niet beluisteren. Anders ben je goed gek of gekke Henkie of zo

Mooi, hier meld gekke Henkie zich voor de dienstplicht...

weet iemand waar je die kan kopen????

Die heb je snel gekocht......nu al gestemd Big brother is watching you

heb um nog niet, maar heb hem al wel op internet gehoord.

Nou ik heb de soundtrack, vraag me niet hoe , en ik moet zeggen dat de klanken werkelijk magistraal zijn.
Ik hoop dat de film net zo is.

Lijkt mij niet moeilijk als ie al gereleased is, weliswaar nog niet in Nederland dacht ik

Dat klopt.
Maar goed, we mogen het niet houden over illegale praktijken dus laten we het er maar op houden dat ik even een retourtje amerika heb ondernomen speciaal om het album daar te kopen.

Of je hebt het album laten importeren uit de USA.

Wat ik overigens ga doen

Of je wacht nog even tot de release in Nederland, wat niet al te lang meer zal duren neem ik aan.

hij is sinds vorige week uit hier in Nederland.......

de datum dat hij hier in Nederland uitkomt is 17-12-2004

Hij is nu al uit! Ik heb um, enne, ik kan vertellen dat ie super is....mooie muziek. Nu de film nog!

Niet meteen een score die alles heeft wat ze 'beloofde'. Grootste knelpunt is dat het nogal saai kan worden. Enkele nummers (zoals Roxane's Dance) is een voortdurende herhaling van enkele noten en wat percussie, zonder enige ontwikkeling/verandering in het ritme.

Maar oh, Titans is geweldig. Grootste melodie met percussie en pompend koor. Zelfde als bij Drums of Gaugamela. En de meest heroische muziek horen we in Eternal Alexander.

Best wel goede score, beetje simpel soms, maar ach, leuk!!!

Wow, ik heb hem nu net gehoord, en ik ben het er slechts deels mee eens.

De score begint inderdaad geweldig; mooi koor, prachtig thema, enig knelpunt is Vangelis' typische electronische synthesizer waarbij ik denk; hoort dit wel thuis in een Historisch epos? Maar ik heb de film nog niet gezien, dus ik zal verder (nog) niet oordelen of dit wel samengaat. Het komt overigens tot mijn verbazing best wel goed over en toch weer eens wat anders dan enkel orkest.

Na deze introductie volgt een geweldige actie cue, waarin je naar mijn gevoel middenin een slachveld geplaatst wordt; een eentonige, stampende drum die de boventoon bepaald in het leeuwendeel van de track sleurt je mee in het geweld, wat (subtiel) weer overstemd wordt door vocals en andere instrumenten. Wat je noemt actiemuziek van episch formaat, iets wat bv. een Troy zo mistte.

Hierna slaat de muziek echter om, en worden we, tot aan Vanessa Mae's Roxane's Veil, geintroduceerd in de cultuur van het verhaal. Ooosters aandoenende source muziek is misschien niet iets waar je op dezelfde manier van kan genieten als het voorgaande, het zorgt aan de andere kant wel voor goede variatie en blijft erg interessant om naar te luisteren. Ook de komende tracks zijn grotendeels van dezelfde aard, met wederom een duduk (net iets te vaak gehoord na bv. Gladiator en Passion of the Christ, maar ach, het klinkt zo passend en gevoelig, dus dan mag het op zich van mij...). Roxane's Veil is, met zijn electronische beat, een track waarvan ik nog het meest het idee heb dat het geen onderdeel van de score is en weer betwijfel ik het passen in de film. Het draagt aan de andere kant wel bij aan het sterk afwisselende karakter van de score, en is uiteindelijk op geheel eigen wijze mooie muziek, mede door de gevoelig klinkende viool van Mae.

Over voorgaande "cultuurmuziek" geld, zoals Bregt al zei, inderdaad regelmatig dat de muziek zo'n 90% in de loop is gezet, terwijl de overige 10% 'verder gaat' in afwisselende / opbouwende muziek. Als je je hier richt op deze subtiele afwisseling, kan dit zorgen voor een erg lekkere intense sfeer. Hierbij helpt het wel als je de muziek bijv. luistert met discman op bed, om je er volledig op te richten, anders merk je al snel vooral de andere 90% op, waarbij ik mij kan voorstellen dat de muziek saai kan worden (zoals ik het overigens totaal niet ervoer).

Hierna, na Vanessa's Roxane's Veil, keren we weer terug naar de 'full choir' sfeer, voor de pay-off van de 'echte' score. Boagrius' Dance kan hier gezien worden als een introductie, die in het begin vreemd genoeg sterk doet denken aan John Powell's The Bourne Identity, maar waarbij Vangelis hier gelukkig al snel zijn geheel eigen draai aangeeft en er iets heel nieuws van maakt. Gevolgd door prachtige koor-hymns waarbij de tijd voorbij vliegt, baalde ik letterlijk toen de CD uiteindelijk was afgelopen (iets wat ik al een hele tijd niet meer met een score heb gehad dit jaar). Dit kan trouwens ook liggen aan het feit dat ik nog een grootse actie cue had verwacht voor de dramatische afsluiter, welke helaas uitbleef. Hoe mooi de hymns ook waren, een tracks als Drums of Guagamela om ook de laatste battle aan te geven had best van mij gemogen, nu is de CD lengte met zijn 56 min. wat mij betreft aan de korte kant.

In het begin was de score misschien even wennen voor mij, aangezien ik in het verleden niet altijd helemaal positief was over Vangelis' electronische werk. Aan de ene kant zorgt dit in de score namelijk soms voor een gebrek aan gevoeligheid en kan ik het niet laten mij af te vragen hoe het had geklonken als dit alles volledig orkestraal was, maar aan de andere kant geeft het toch weer een andere sound dan je gewend bent en draagt dit bij aan de aparte sfeer.

Uiteindelijk, met alle culturele invloeden, goede afwisseling en toch een voldoende hoeveelheid koor-score en Epische grootsheid, blijft Alexander door zijn aparte sfeertje letterlijk uitermate interessant waar ik eindelijk weer eens over de gehele speeltijd mijn aandacht er vol bij had. 4.5*

Nou, ik heb'm ook op m'n discman beluisterd (Iets wat ik elke avond wel probeer te doen, dan wel elke keer een andere natuurlijk). Ik merkte eienlijk die verandering niet, misschien omdat ik reeds in slaap was gevallen Nee, maar ik vond er eigenlijk niet veel verandering aan. Bij minimalistische muziek, voor zover ik er gehoord heb, heb je aan het einde van sommige stukken een heel andere melodie dan aan het begin van het stuk. Hier had ik dat dus niet.

Maar Alexander is inderdaad voor de rest een geweldige epische score met niet de grootsheid die ik eigenlijk verwacht had, maar daarom niet minder indrukwekkend.

Nu jij nog een mening posten op mijn site en ik ben helemaal tevreden

Net de film gezien in de bioscoop, en wat heeft de soundtrack eigenlijk een vreemde muziekkeuze...

Terwijl het Titans thema wel 2 keer voorkomt op de CD, en je eigenlijk verwacht dat dat het hoofdthema van de film is, wordt het maar 1 keer gebruikt: in de end credits! Roxane's Veil, van Vanessa Mae, wordt weer helemaal niet gebruikt, zelfs tijdens de end credits niet (dit is namelijk Titans, gevolgd door Across the Mountains).

Hiertegenover staat weer dat, met name tijdens 1 cruciale scene voor de film, er geweldig epische, krachtige muziek met koor en drums onder zit die gewoon op de soundtrack had moeten staan, maar niet te vinden is.

Uiteindelijk had de score gewoon precies wat je ervan verwachtte kunnen zijn, volledig gevuld met epische koortracks. Maar nee hoor, zodra je weet hoe het had kunnen zijn, merk je dat ze toch de verkeerde muziekkeuze hebben gemaakt... Ok, probleem is dat je dan misschien wel teveel van hetzelfde soort krijgt wat gaat vervelen, maar ze hadden de tracks toch op zn minst in de juiste filmvolgorde kunnen zetten (hoewel de soundtrack nu trwns wel veel cooler klinkt, na t zien van de film, hele andere emoties erbij!).

Nog een leuke review voor de liefhebber.

Ik denk dat de persoon van die review nog geens eens Blade Runner kent

Volgens mij is de auteur van die review behoorlijk leuk!

Inderdaad een leuke review van dé Nederlandstalige filmmuziekwebsite, is het niet?

Zucht...............

Maar je hebt gelijk!

Dus ergens vind ik dat jij geen recht van spreken hebt

Ik vind het dan ook niet erg hoor dat die het promoot Alleen de manier waarop met ''dé'' wordt gesproken moet ik altijd om lachen, Bregt snapt em wel.

Vangelis en soundtracks zijn over het algemeen een goede combinatie. Tot op heden heb ik geen slechte soundtrack gehoord van de man. Met de bekende bombast begint dit album Hier door kom ik althans al snel in een andere wereld. Een wereld die me doet denken aan de Middeleeuwen. Grootte legers trekken per paard het vreemde land in om dat snel het hunne te maken. Dat daarbij doden vallen is de normaalste zaak. Het land zal groeien en de vijand zal leren een toontje lager zingen.

Naast de strijd is er ook tijd om de wonden te likken. Keltische klanken uit harpen versterken dit beeld. Deze rust heelt de wonden, waardoor de kracht herwonnen wordt om het volgende gevecht aan te gaan. Maar voor het zover is wacht nog een lange tocht door het Midden Oosten. De zon is hoog aan de kim, de temperatuur erg hoog, maar de manschappen treken zich daar niets van aan. Half in trance vervolgen zij hun weg door de Gardens of Delight. Daarna belanden ze in de wondere wereld van Roxane's Veil.

Bagoas' Dance brengt na deze rust wat leven in de brouwerij. Dit is echter van korte duur, omdat op The Charge lijkt het wel of de boel weer op scherp wordt gezet. Op Preparation wordt de te volgen strategie toegelcht. Daarvoor moeten de manschappen eerst de bergtoppen bedwingen. De muziek van Vangelis lijkt hier wel een soort peptalk. Het laat horen hoe mooi de bergen en landschappen zijn. Op Chant lijkt het wel of de heren in beraad zijn voor de volgend stap. Immortality roept mij het beeld op van een uitgestrekt landschap. Dream of Babylon roept een gevoel op de strijd is gestreden, het land is nu zo als het moet zijn. Daarvoor is er hulde voor Alexander wat als een hymn aan mij voorbij trekt. Bombast en veel koor. Op Tender Memories wordt op het voorafgaande terug gekeken, waarna een boeiende soundtrack van Vangelis tot een einde komt.