Gustavo Santaolalla - 21 Grams (2004)

De reden waarom zijn score ook zo non-harmonieus is komt doordat hij componeerde aan de hand van het script. Dat gebeurt zo vaak maar meer als een soort van prescoring, waarna het later geadapteerd wordt naar beter passende. Wellicht dat dat alsnog gebeurd is, of in ieder geval hier en daar de schaar erin is gezet. Je gaat mij namelijk niet vertellen dat het precies zo als met die opzet in de film terecht is gekomen. Experimenterende stijl, daar is ook niks mis mee. Dat pakt vaak prima uit, mijn voorkeur voor niet kloppende zaken kan heel sterk in mijn aanwezig zijn. Maar een accordeon, die niks maar dan ook niks van dien heeft met ook maar een ietsie pietsie iets van het verhaal, dan is er keine acceptation bij mij. Als een score al in een film storend is, dan vrees je het ergste voor als de cd opstaat. Laat deze Argetijn nou maar lekker weer dingen als Amores Perros of 11-09-01 schrijven, want dit is ''olalla slecht''.

Als ik deze soundtrack in 2 woorden moet omschrijven, zou ik zeggen: wat jammer... Santaolalla's instrumentale tracks zijn echt wonderschoon, maar blijkbaar had hij niet genoeg inspiratie om een plaatje vol te krijgen, waardoor de soundtrack wordt aangevuld door een stel ongelooflijk misplaatste nummers van andere artiesten. Hierdoor wordt het hele sfeertje dat Santaolalla creëert om de zoveel nummers bruut verstoord door covers van Low rider, verbazingwekkend saaie monologen en wat dies meer zij.
Vooral de laatste 2 tracks zijn echt briljant trouwens... 2,5/5