Woody & Paul - Home (2007)
mijn stem
3 stemmen
Nederland
Roots
Label: Tear It Up
-
Bedtime (5:42)
-
Keep on Walkin' (3:12)
-
By the Way (2:36)
-
He Eats Faces (2:25)
-
Belly Button (1:50)
-
Seaside (3:31)
-
Riddles, Tales + Lies (1:47)
-
From Outta Town (3:24)
-
Jesus Glow in the Dark (3:21)
-
Home (2:51)
-
When the Smoke Rolls (3:08)
-
In the Morning (7:09)
0
geplaatst: 21 mei 2009, 20:56 uur
Woody & Paul is een Nederlands roots-duo. Ze zijn vriendjes met het een stuk bekendere Stuurbaard Bakkebaard (beiden uit Eindhoven) en delen met hen de neiging om zeer eigenzinnig americana opnieuw te intepreteren. "Home" is zo'n album waarvan je weet dat het klopt, nog voordat je de muziek hebt gehoord en alleen nog in het boekje hebt gebladerd. Als het opgenomen is op een cassetterecorder, iemand "trappist glass" 'bespeelt' en de producer nog eens een Thaise banjo er bij haalt, weet je al dat het goed zit.
De muziek zelf valt zeker niet tegen. De opener "Bedtime" is nog redelijk vervreemdend vanwege het erg psychedelische karakter. Aan het einde komt er zelfs nog een flinke Sonic Youth-noisewolk langs. Ook in de afsluiter "In the Morning" is het een geestverruimende bedoening, muzikaal refereert dit nummer voor mijn gevoel aan "The End" van The Doors.
Vroeg albumhoogtepunt "Keep on Walkin" blijft akoestisch, maar laat precies horen waar voor mij het grote talent van de heren ligt. Het gitaarwerk is behoorlijk virtuoos, maar bescheiden en illustreert het nummer op prachtige wijze. De lijnen worden steeds dreigender, de stemmen worden verhefd, om zo tot climax te komen. Rauw, bluesy en indrukwekkend. Dit wordt ook gedaan in "Jesus Glow in the Dark", waarin de verknipt religieuze tekst een beetje aan dat van Nick Cave doet denken. Ook de sfeer in dit, en een aantal andere nummers, refereert aan deze man.
Vervolgens zijn er ook een aantal wat lichter aandoende folkliedjes, zoals "He Eats Faces", waarin de trompet zeker voor toegevoegde waarde zorgt. In "Riddles, Tales + Lies" wordt de Amerikaanse westkust ook nog even verlaten voor een uitstapje naar vrolijke Britse folk. Sowieso is elk nummer gezegend met knap gitaarspel, goede teksten en fijne stemmen om naar te luisteren. Dat verder de instrumentatie van vrij kaal tot prettig psychedelisch varieert, lijkt een detail, maar elk nummer krijgt precies de behandeling die het nodig heeft volgens de heren. Wie zijn wij als luisteraars om hen tegen te spreken?
De muziek zelf valt zeker niet tegen. De opener "Bedtime" is nog redelijk vervreemdend vanwege het erg psychedelische karakter. Aan het einde komt er zelfs nog een flinke Sonic Youth-noisewolk langs. Ook in de afsluiter "In the Morning" is het een geestverruimende bedoening, muzikaal refereert dit nummer voor mijn gevoel aan "The End" van The Doors.
Vroeg albumhoogtepunt "Keep on Walkin" blijft akoestisch, maar laat precies horen waar voor mij het grote talent van de heren ligt. Het gitaarwerk is behoorlijk virtuoos, maar bescheiden en illustreert het nummer op prachtige wijze. De lijnen worden steeds dreigender, de stemmen worden verhefd, om zo tot climax te komen. Rauw, bluesy en indrukwekkend. Dit wordt ook gedaan in "Jesus Glow in the Dark", waarin de verknipt religieuze tekst een beetje aan dat van Nick Cave doet denken. Ook de sfeer in dit, en een aantal andere nummers, refereert aan deze man.
Vervolgens zijn er ook een aantal wat lichter aandoende folkliedjes, zoals "He Eats Faces", waarin de trompet zeker voor toegevoegde waarde zorgt. In "Riddles, Tales + Lies" wordt de Amerikaanse westkust ook nog even verlaten voor een uitstapje naar vrolijke Britse folk. Sowieso is elk nummer gezegend met knap gitaarspel, goede teksten en fijne stemmen om naar te luisteren. Dat verder de instrumentatie van vrij kaal tot prettig psychedelisch varieert, lijkt een detail, maar elk nummer krijgt precies de behandeling die het nodig heeft volgens de heren. Wie zijn wij als luisteraars om hen tegen te spreken?
* denotes required fields.
* denotes required fields.