Moonshake - The Sound Your Eyes Can Follow (1994)

Moonshake grijpt terug naar de meer experimentele muziek uit de jaren 80 van bands als Tuxedomoon, Wire en The The.
Helemaal niks mis mee, maar we zitten hier in 1994.
Oasis, Blur en Suede zijn bepalende namen.
En dat zijn acts die juist hun bewondering uitspreken voor The Beatles, Kinks en David Bowie in zijn glamrock periode.
Meer jaren 60 met een stukje jaren 70.
De jaren 80 waren niet hip meer.
En dan hoor je hier een frontman die klinkt als een Matt Johnson van The The, maar dan gemener en scherper.
Zelfs een beetje tegen Foetus aan.
Maar uiteindelijk een stuk radiovriendelijker.
De stem heeft ook aardig wat weg van een boze Billy Corgan van Smashing Pumpkins en een David Sylvian in de begin periode van Japan.
Voor mij zelfs genialer door het nooit volledig door mij begrepen The Pop Group van Mark Stewart.
En dan hoor je opeens Just A Working Girl.
De tegendraadse geluiden doen op een prettige manier aan Primus denken, maar je mist nog iets.
En na een minuut kom je er achter wat er ontbreekt.
Dreigende vrouwelijke zangpartijen.
En wie is daar juist halverwege de jaren 90 de meest geschikte persoon voor; PJ Harvey.
Haar bijdrage is een verademing.
De spanning in haar stem geeft tevens rust aan het geheel.
Wat een genot.
Just A Working Girl heeft tevens dezelfde vibe als het latere Massive Attack album Mezzanine.
Nog steeds is het mij niet duidelijk.
Loopt Moonshake voor op haar tijdsgenoten, of hinken ze juist achter de feiten aan.
The Sound Your Eyes Can Follow heeft het typerende post-punk saxofoontje, dus ook hiermee grijpen ze terug.
Toch klinkt het allemaal een stuk meer ontwikkeld, en absoluut niet gedateerd.
Dat gevoel gaat ook niet meer weg.
Als een goede fles wijn welke ruim 10 jaar tijd nodig heeft gehad om goed te rijpen, waardoor de kwaliteit alleen maar toe neemt.
Helaas nooit opgepakt, en ook door mij veels te laat ontdekt.

Maar wel gevonden op Marktplaats.