Carolyn Franklin - Baby Dynamite! (1969)

Zeker geen onaardig debuut van Carolyn Franklin, vind ik tenminste. Het materiaal is, hoewel niet alles even geslaagd klinkt, redelijk divers. De afwisseling van uptempo’s naar ballads pakt hier goed uit. Ik denk dat dat ook zeker in haar voordeel werkt, al gaat de vocale acrobatiek van Carolyn soms wel een beetje tegenstaan, dat is jammer. Daardoor krijg je het gevoel dat ze zichzelf wil bewijzen tegenover de luisteraar dat ze net zo’n krachtige stem heeft als haar “grote” zus, maar daar kan ze gewoonweg niet aan tippen. Vooral naar een ballade als What Now My Love valt niet echt goed te luisteren. Het wordt veel te scherp ingezongen. Wat dat betreft is ze veel beter af met uptempo nummers. Daarvan zijn het vooral Reality, en I Don’t Want to Lose You en het bombastische Boxer die het meest geslaagd in hun soort zijn. Van de ballads is It’s True I’m Gonna Miss You het mooist. Naast de blues(y) instrumentatie, is het nummer vooral doordrenkt met veel melancholie en die sfeer uit zich het mooist in de coupletten (haar schelle uithalen die ze af en toe laat horen – tijdens het refrein met name – zijn jammer). Alone is ook van de meest herkenbare en beste nummers op het album, het bigband-sausje dat zo nu en dan even naar boven duikt weet de diversiteit nog eens goed te benadrukken, en dan met name tijdens de refreinen. Vocaal en instrumentaal prima, het klinkt allemaal lekker vertrouwd; materiaal is wisselvallig.