Iron Maiden - Flight 666 (2009)

Nog maar eens een live-album en voor mij overkill. De film heb ik nog niet gezien, dus daarover geen woord, maar deze cd vind ik iets overbodig. De live-versies van een overigens mooie setlist voegen eigenlijk weinig of niets toe aan vorig werk. Een aantal zaken storen mij: de slappe solo's en keyboards bij Powerslave (op studio-album één van de hoogtepunten), het drumwerk van Nicko McBrain dat mij nog steeds niet bevalt en het soms slordige (samen)spel van de gitaristen. Iron Maiden moet retestrak zijn en blijven en dat hoor ik niet altijd op live-album. Natuurlijk is het niet al slecht hier, maar samengevat: de cd neen dank u, de dvd wellicht wel.

24 jaar na Live After Death treedt Iron Maiden op deels identieke wijze op. Weer is het podium Egyptisch aangekleed, is er hetzelfde masker bij Powerslave en lijkt de setlist ook op die van toen. Net als AC/DC vrij behoudend allemaal. Aan de andere kant: het is en blijft natuurlijk erg lekker, ook al weet je deels wat er komt.

Wel anders - en daarom juist goed volgens mij - is dat het niet 1 concert is, maar dat de hele wereld overgevlogen wordt. Ikzelf vind het juist echt leuk gedaan. Steeds weer andere 'theaters' in andere steden (waar je ook wat van ziet) met een ander publiek. Maar wel natuurlijk die geweldige live band die staat als een huis.

Het 5.1 geluid van de dvd is super. Wat een kristalheldere gitaarsolo's, wat een beukende bassen, wat een dreunende drum. Het dondert zo mijn huiskamer in, wow. De band is anno 2009 nog steeds in absolute topvorm, zeker ook zanger Bruce Dickinson. Een absolute aanrader dus dit Flight 666 en een mooie warming up voor het concert van juni a.s. in Arnhem.
Als je nog aan de deluxe editie kan komen, dan is dat een aanrader. De dvd's zitten dan in een mooi boekje, met pagina's vol fraaie foto's en toelichtende teksten op de tour.

Iron Maiden trakteert haar fans soms tot vervelens toe op livereleases. We mopperen wel eens over de overkill aan Trooper en Hallowed Be Thy Nameversies maar wie met een scherp oog kijkt, moet toch zien dat Iron Maiden middels allerlei retro-concepten toch nummers aan de man brengt die niet al te vaak meer op de setlist staan. Zo had je de Early Days tour met allemaal meuk van de eerste vier albums. Nu wordt het Maiden Enlandconcept weer tentoongesteld met daarin ruimte voor het Seventh Son titelnummer. In 2008 werden we getrakteerd op de Somewhere Back In Time Tour. Die tour stond in het teken van de dvd release van Live After Death en dus werd ook het decor uit 1985 min of meer afgestoft.

Voor de gelegenheid mocht een filmploeg onder leiding van antropoloog Sam Dunn, die eerder de Headbangers Journeyfilm maakte, een kijkje achter de schermen van de tour nemen. Het werd een weinig kritische documentaire zonder dramatische momenten. Toch is de film zeer de moeite waard. Al is het maar om de enorme logistieke operatie van dichtbij te aanschouwen. Een vliegtuig, zo ingericht dat de band, crew, instrumentarium en de rest van de klerezooi dat mee moet allemaal in één kist past. Zodoende kan de band sneller shows optuigen en dus vloog de band in relatief korte tijd de hele wereld over om shows weg te geven op een enorme hoeveelheid bekende plaatsen en evenzoveel plaatsen waar niemand vaak komt.

Een tweede dvd laat zien hoe de show er ongeveer uitzag. En het geluid daarvan tref je aan op deze dubbelaar. De tracklist lijkt erg op die van de World Slavery tour. Aangevuld met wat ander spul van Somewhere In Time, Seventh Son en ook Fear Of The Dark. Een welkome aanvulling want zoveel officiële versies van Rime Of The Ancient Mariner, Powerslave en ook Moonchild zijn er niet. Als soundtack van een rondreisfilm is het natuurlijk volstrekt logisch dat er niet gekozen wordt voor één integrale show, maar voor één nummer per plaats. Vandaag in Mumbai, morgen in Costa Rica en overmorgen in Melbourne. Om een beetje een idee te geven van wat reizen met Ed Force One betekent.

Uiteraard lever je dan iets van de magie in. Daar staat wel tegenover dat de uitvoeringen van Revelations, het eerder genoemde Rime Of The Ancient Mariner (lekker zwaar) en ook het overbekende Trooper gewoon prima en soms meer dan prima zijn. Wasted Years is een afgezaagde Somewhere In Timekeuze maar dit is wel de meest wervelende versie die ik ervan ken. Aces High vind ik zelf wat minder. Dickinson heeft dat nummer één keer echt goed gezongen en dat was in de Compass Studio in Nassau. Tijdens de opnamen van het Powerslave album welteverstaan. Het is ook een lastig nummer om te zingen. Instrumentaal knalt het wel allemaal.

Kortom, Flight 666 is geen must, maar wel een erg leuke toevoeging aan de collectie. Met beeld erbij is het nog leuker.