Eric Vloeimans' Fugimundi - Live at Yoshi's (2009)
mijn stem
21 stemmen
1
geplaatst: 28 mei 2009, 07:33 uur
Eric Vloeimans heeft eeuwigheidswaarde
Het nieuwste werk van Eric Vloeimans (Live at Yoshi’s) kreeg van verschillende recensenten zeer goede kritieken (Volkskrant: 5 sterren) en dat is wat mij betreft geheel terecht.
Betoverend, melancholiek en vrolijk, om vervolgens te gaan associëren op de naam Vloeimans (vloeiend, vloeibaar, ongrijpbaar). En Goudsmit en Fraanje hebben ook "namen die er wezen mogen”. (Bron: Muziek.nl)
De Nederlandse trompettist Vloeimans leerde ik kennen via een door mij 'grijs' gedraaide CD van de gitarist Eric Vaarzon Morel (Marea). Toen hij ook nog tijdens de speciaal aan Martin Bril opgedragen uitzending van De Wereld Draait Door zijn toeter uit de koffer haalde wist ik het zeker (zie bijgevoegd Youtube filmpje). Ik moet absoluut die nieuwe CD helemaal horen.
Samen met Anton Goudsmid (gitaar) en Herman Fraanje (piano) vormt Vloeimans het trio Fugimundi. De beide heren komen meer dan regelmatig uit de schaduw van de meesterblazer en dragen een belangrijk steentje bij aan het oorspronkelijke geluid.
Vloeimans speelt soms zo zacht op zijn trompet dat er nog net een toon wordt gevormd in plaats van het geluid van ‘geblazen lucht’. Dat ‘op de grens van de toon’ spelen maakt het geluid van Vloeimans op z’n kwetsbaarst en hiermee komt de ware emotie als levensadem in de muziek terecht.
Waar een voorlopend album als Summersault (2006) nog makkelijk is te volgen laat Live at Yoshi’s zich niet makkelijk ontleden. De prachtige opname is mede te danken aan het publiek dat zich alleen laat horen met een applaus.
Alleen de beste muziek kun je keer op keer weer horen zonder dat het ooit gaat vervelen. Muziek waar je eerst enorm aan moet wennen en waar je nog niets van begrijpt. Muziek die bij elke luisterbeurt je weer iets nieuws laat ontdekken en die nieuwe ontdekkingen kun je dan toevoegen aan eerdere ontdekkingen. Op deze wijze ontstaat er een meesterwerk in de oren van de luisteraar. Daarmee krijg je nooit genoeg van het luisteren erna en krijgt de CD eeuwigheidswaarde. Vloeimans heeft wat mij betreft zo’n album opgeleverd.
Tekst is overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl
Het nieuwste werk van Eric Vloeimans (Live at Yoshi’s) kreeg van verschillende recensenten zeer goede kritieken (Volkskrant: 5 sterren) en dat is wat mij betreft geheel terecht.
Betoverend, melancholiek en vrolijk, om vervolgens te gaan associëren op de naam Vloeimans (vloeiend, vloeibaar, ongrijpbaar). En Goudsmit en Fraanje hebben ook "namen die er wezen mogen”. (Bron: Muziek.nl)
De Nederlandse trompettist Vloeimans leerde ik kennen via een door mij 'grijs' gedraaide CD van de gitarist Eric Vaarzon Morel (Marea). Toen hij ook nog tijdens de speciaal aan Martin Bril opgedragen uitzending van De Wereld Draait Door zijn toeter uit de koffer haalde wist ik het zeker (zie bijgevoegd Youtube filmpje). Ik moet absoluut die nieuwe CD helemaal horen.
Samen met Anton Goudsmid (gitaar) en Herman Fraanje (piano) vormt Vloeimans het trio Fugimundi. De beide heren komen meer dan regelmatig uit de schaduw van de meesterblazer en dragen een belangrijk steentje bij aan het oorspronkelijke geluid.
Vloeimans speelt soms zo zacht op zijn trompet dat er nog net een toon wordt gevormd in plaats van het geluid van ‘geblazen lucht’. Dat ‘op de grens van de toon’ spelen maakt het geluid van Vloeimans op z’n kwetsbaarst en hiermee komt de ware emotie als levensadem in de muziek terecht.
Waar een voorlopend album als Summersault (2006) nog makkelijk is te volgen laat Live at Yoshi’s zich niet makkelijk ontleden. De prachtige opname is mede te danken aan het publiek dat zich alleen laat horen met een applaus.
Alleen de beste muziek kun je keer op keer weer horen zonder dat het ooit gaat vervelen. Muziek waar je eerst enorm aan moet wennen en waar je nog niets van begrijpt. Muziek die bij elke luisterbeurt je weer iets nieuws laat ontdekken en die nieuwe ontdekkingen kun je dan toevoegen aan eerdere ontdekkingen. Op deze wijze ontstaat er een meesterwerk in de oren van de luisteraar. Daarmee krijg je nooit genoeg van het luisteren erna en krijgt de CD eeuwigheidswaarde. Vloeimans heeft wat mij betreft zo’n album opgeleverd.
Tekst is overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl
* denotes required fields.
* denotes required fields.