Nadja - When I See the Sun Always Shines on TV (2009)

De volgende band zijn hier in volgorde gecoverd: My Bloody Valentine, Codine, Swans, Slayer, A-ha, Elliot Smith, Kids in the Hall en The Cure. Allemaal met zware gitaarmuren van Nadja en shoegaze-achtige fluistervocalen.

Heb dit album nu wat vaker gedraaid. Ik vond het meteen al mooi maar merk nu meer subtiliteiten. Het is muziek waarbij het vereist is om het vaker te draaien. Ook is het echt een geheel. Het tempo ligt traag, de sfeer is donker en de muziek zuigt me naar binnen. Achter de feedback van de gitaar, en de ogenschijnlijke logheid, ligt een gevoelige kern. Prachtig vind ik dat. Een sterke emotionele balans is in mijn ogen sowieso van belang voor goede muziek, en hier vindt Nadja een goede balans tussen epischheid en tegelijk breekbaarheid en tussen vrijheid en gevangenheid. Vergelijkbaar wat dat betreft met het meesterlijke Loveless van My Bloody Valentine, maar dan donkerder/neerslachtiger van toon. Zware kost een heel album met zulke muziek.

''Long Dark Twenties'' is m'n huidige favoriet (veel beter wordt shoegaze niet), maar het is een moeilijke keuze met dit erg sterke arsenaal van covers.

Ga ik zeker luisteren, John Doe!

Zijn wel weer productief dit jaar, maar ben hier wel benieuwd naar, kijken of het weer eens bij Touched in de buurt kan komen.

Afgelopen donderdag ben ik gaan kijken en luisteren in het TAC in Eindhoven naar deze dame en heer. Boeiend om te zien hoe zij in mijn ogen op zeer eenvoudige wijze een wal aan geluid weten te produceren. Heel beheerst en, wat mij opviel, zeer bescheiden. Zij stond het hele optreden met haar rug naar het publiek en af en toe wanneer het publiek applaudisseerde keek ze verlegen om en bedankte met een glimlach a la Mona Lisa. Het geluid was niet helemaal wat het zijn moest volgens mij, de zang kwam er totaal niet uit en was onverstaanbaar door de berg trillingen die uit de speakers rolden. Vervolgens toch aldaar deze plaat gekozen uit 3 (en gekocht) die mij helaas in eerste instantie wat tegenvalt. Ik hou niet zo van de zang die er tussendoor klinkt. Ik ga het nog een luisterbeurt geven (misschien dat het even wennen moet) maar ik hou meer van die supervette nummers als 'time is our disease' onder meer uitgebracht op de 'samenwerkingsplaat' met Atavist en Satori. Het album met de drummer en het hier geprezen album 'touched' was helaas niet te krijgen. Verder vind ik Nadja een heerlijke vette, donkere sound hebben, de bescheidenheid die zij uitstralen vind ik ze als een kroon staan.

Album nog eens beluisterd, ik kan het al beter waarderen. Faith, het heerlijke vage, dromerige, laatste nummer van bijna 13 minuten geeft toch wel de doorslag en brengt het voor mij naar 4 sterren.

miskoop van het jaar tot nu toe denk ik zomaar...
Het viel me allemaal erg tegen. De spanning die normaal in de muziek van dit duo zit is hier eigenlijk helemaal weg.
De uitvoeringen vind ik persoonlijk ook niet echt heel erg geweldig.

Album is een leuk tussendoortje, maar niet meer dan dat.

van sommige nummers moet je ook gewoon afblijven