Nadja - When I See the Sun Always Shines on TV (2009)

Heb dit album nu wat vaker gedraaid. Ik vond het meteen al mooi maar merk nu meer subtiliteiten. Het is muziek waarbij het vereist is om het vaker te draaien. Ook is het echt een geheel. Het tempo ligt traag, de sfeer is donker en de muziek zuigt me naar binnen. Achter de feedback van de gitaar, en de ogenschijnlijke logheid, ligt een gevoelige kern. Prachtig vind ik dat. Een sterke emotionele balans is in mijn ogen sowieso van belang voor goede muziek, en hier vindt Nadja een goede balans tussen epischheid en tegelijk breekbaarheid en tussen vrijheid en gevangenheid. Vergelijkbaar wat dat betreft met het meesterlijke Loveless van My Bloody Valentine, maar dan donkerder/neerslachtiger van toon. Zware kost een heel album met zulke muziek.

''Long Dark Twenties'' is m'n huidige favoriet (veel beter wordt shoegaze niet), maar het is een moeilijke keuze met dit erg sterke arsenaal van covers.