The Beginning of the End - Funky Nassau (1971)

Mm, een lekkere plaat is dit zeker. Een echte funkklassieker als opener en een heerlijk instrumentaal nummer als afsluiter. Die overigens de oude hiphop liefhebber aan het begin van T.R.O.Y. van Pete Rock doet denken. Toch vind ik het soms iets te simpel, pakt het me nog niet echt.
Veel oude groovy funk luister ik nog niet, maar dit klinkt zeker niet verkeerd. miss later nog 4*

En inderdaad tot 4* gegroeid, man wat is dit verschrikkelijk lekker!

Meesterlijk funk album. Geweldig muzikaal en lekker swingend.

”Nassau's gone funky, Nassau's gone soul / We've got a doggone beat now, we're gonna call our very own / Nassau rock and Nassau roll, Nassau's got a whole lot of soul.” Eigenlijk verwoorden ze zelf al 't beste wat je Funky Nassau kan verwachten: powersoul en -funk uit de Bahama’s! Het titelnummer, in beide delen, behoort gewoon tot de beste funksongs ooit gemaakt. Alsof je je bijna in de Bahama’s waant; zo geslaagd zijn ze! Het vakantiegevoel weten ze goed op te wekken plus over te brengen. Die ("tropische") sfeer die in het titelnummer zit, wordt gelukkig nog even verder doorgetrokken op Come Down, en om die reden is dit ook één van de hoogtepunten op het album. Met alles wat daarna volgt gaan ze ietwat meer richting de meer gangbare funk-sound (al zijn hun roots altijd nog steeds wel te horen, zoals bijvoorbeeld in Surrey Ride en Monkey Tamarind, alleen wat minder duidelijk), maar ook als het meer gangbaar wordt bewijzen ze zich goed staande weten te houden. Want zolang het tempo aanwezig is, en dat is gelukkig bijna altijd het geval, zit het goed. Dat de zanger niet ’s wereldse beste vocalist is, wordt op deze manier zo keurig verbloemd. Wanneer je bent aangekomen bij In the Deep, dan wordt toch duidelijk dat hij bij de wat langere uithalen (aan het einde van sommige zinnen), niet een al te beste stem heeft en dat gaat irriteren. Wat mij betreft is dat dan ook het enige nummer dat een stuk zwakker is, en dat is dan ook 't enige smetje. Dan hadden ze deze track beter instrumentaal kunnen laten; de instrumentatie is immers prima. Afgezien van dat laatste is dit een geweldig album!

Het openings- /titelnummer is en blijft ongelooflijk sterk. De 3 nummers die daarna volgen, vind ik ook nog sterk. Daarna begint het korte album wat gezapig te worden zonder dat ik het slecht vind. Geen van de nummers blijft zo erg hangen zoals het Funky Naussau. Ik veer nog even op bij When She Made Me Promise omdat ik dan de intro van T.R.O.Y. herken (zoals al eerder door een user aangehaald). Maar dan ben ik vooral weer blij om de klanken van het openingsnummer te horen. In mijn ogen is dit een album met een geniaal nummer (Pt. 1 & 2) en verder nog aardige, funky tracks. Jammer dat de genialiteit niet op het hele album doorgetrokken wordt.

Het titelnummer (of titelnummers) mag gerust een funkklassieker genoemd worden! Met percussie en gitaren die om de een of andere reden enkel in de Caraïben zo kunnen klinken heeft het een heel typerend en bijzonder warm, dansbaar geluid. Dat feestje wordt het hele album lang voortgezet, want hoewel de andere nummers niet hetzelfde legendarische karakter hebben, blijft de sfeer constant levendig en ontspannend. De groove zit zo goed dat de fade-outs vaak veel te vroeg lijken te komen. Het haalt je telkens weer heel even uit je element. Jammer, want dit soort muziek moet natuurlijk de hele nacht lang duren! Verder weet The Beginning of the End met zijn eigenzinnig getoeter en strakke ritmes niets minder dan indrukwekkende dingen te bereiken met je lichaam. De hele nacht lang! Of toch de eerste 35 minuten daarvan...

Een 3,5. Funky Nassau weet bij momenten wel enige dansmoves los te weken met zijn gekruide mix van funk met latino invloeden. De titeltrack is met voorsprong het beste nummer op de plaat. De plaat zet ook sterk in, maar dat niveau gaat gestaag naar beneden in de daaropvolgende nummers.

Wat is die toeter in Surrey Ride (alt sax?) lekker zeg! En die Afrikaanse gitaarritmes ook trouwens.

Klinkt mij meer in de oren als een klarinet.