The Beginning of the End - Funky Nassau (1971)

”Nassau's gone funky, Nassau's gone soul / We've got a doggone beat now, we're gonna call our very own / Nassau rock and Nassau roll, Nassau's got a whole lot of soul.” Eigenlijk verwoorden ze zelf al 't beste wat je Funky Nassau kan verwachten: powersoul en -funk uit de Bahama’s! Het titelnummer, in beide delen, behoort gewoon tot de beste funksongs ooit gemaakt. Alsof je je bijna in de Bahama’s waant; zo geslaagd zijn ze! Het vakantiegevoel weten ze goed op te wekken plus over te brengen. Die ("tropische") sfeer die in het titelnummer zit, wordt gelukkig nog even verder doorgetrokken op Come Down, en om die reden is dit ook één van de hoogtepunten op het album. Met alles wat daarna volgt gaan ze ietwat meer richting de meer gangbare funk-sound (al zijn hun roots altijd nog steeds wel te horen, zoals bijvoorbeeld in Surrey Ride en Monkey Tamarind, alleen wat minder duidelijk), maar ook als het meer gangbaar wordt bewijzen ze zich goed staande weten te houden. Want zolang het tempo aanwezig is, en dat is gelukkig bijna altijd het geval, zit het goed. Dat de zanger niet ’s wereldse beste vocalist is, wordt op deze manier zo keurig verbloemd. Wanneer je bent aangekomen bij In the Deep, dan wordt toch duidelijk dat hij bij de wat langere uithalen (aan het einde van sommige zinnen), niet een al te beste stem heeft en dat gaat irriteren. Wat mij betreft is dat dan ook het enige nummer dat een stuk zwakker is, en dat is dan ook 't enige smetje. Dan hadden ze deze track beter instrumentaal kunnen laten; de instrumentatie is immers prima. Afgezien van dat laatste is dit een geweldig album!