The Byrds - Play the Songs of Bob Dylan (2001)
mijn stem
7 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Folk
Label: Sony
-
Mr. Tambourine Man (2:32)
-
It's All over Now, Baby Blue (3:05)
-
The Times They Are A-Changin' (2:19)
-
You Ain't Going Nowhere (2:35)
-
Lay Lady Lay (3:19)
-
All I Really Want to Do (2:04)
-
Chimes of Freedom (3:53)
-
My Back Pages (3:09)
-
Just Like a Woman (3:24)
-
This Wheel's on Fire (3:56)
-
Nothing Was Delivered (4:45)
-
Positively 4th Street (3:10)
-
Spanish Harlem Incident (2:00)
-
Lay Down Your Weary Tune (3:32)
-
[Live] (3:03)
-
Lay Lady Lay [Alternate Version] (3:18)
-
The Times They Are A-Changin' [Live] (1:54)
-
Mr. Tambourine Man [Live] (2:30)
-
Chimes of Freedom [Live] (3:24)
-
Paths of Victory (3:13)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 9 mei 2009, 21:20 uur
The Byrds waren idolaat van Bob Dylan. Er is in de loop van de tijd op menig cd dan ook heel wat afgecoverd van Dylan.
Uiteindelijk resulterend in dit Bob Dylan-verzamel album. In 1980 was ook al een Play Dylan LP verschenen, nog met veel minder nummers. Dit moet volgens mij een redelijk compleet overzicht zijn.
Zo heeft Bob Dylan uiteindelijk een gigantische invloed gehad op heel veel artiesten.
The Byrds hebben hun eerste hits (m.n. Mr. Tambourine man) geheel te danken aan zijn creatieve schrijfwerk.
De belangrijkste vraag bij al dat gecover is natuurlijk: voegt het nog wat toe aan het origineel? Kunnen de leerlingen het beter dan hun leermeester?
Weet je dat ik genegen ben om hier 'ja' op te antwoorden? En ik heb hier gelijk ambivalente gevoelens bij. Bob Dylan bedenkt de song, voert het op zijn manier uit en dan ik schrijven dat The Byrds betere muzikanten waren en dat Roger McGuinn e.a. beter kon zingen.
Laat ik het dan zo zeggen dat ik hem liever hoor zingen, compleet met de harmonies, dan het stemgeluid van Bob Dylan zelf.
Er werd in die tijd (rond 1965) overigens heel anders tegen coveren aangekeken. Het werd meer als 'gewoon' gezien. Veel engelstalige 'liedjes' (en duitse ook) werden schaamteloos vertaald en door Nederlandse artiesten uitgevoerd.
Toen vond men dat heel normaal.
Ik geef er de Byrds 4 sterren voor, per saldo vind ik het wel een beetje gedateerd klinken, inmiddels. Een beetje braaf. Ik heb ook wel eens een betere geluidskwaliteit gehoord.
Er staan nauwlijks zwakke keuzes op, The Byrds hadden wel een neusje voor wat zij wilden vertolken. Maar mijn voorkeuren voor de positieve uitschieters zijn toch wel It's all over now, Baby blue, My back pages en vooral This wheel's on fire.
Dit laatste nummer introduceert de electrische gitaar, tot dan toe was alles nogal akoestisch.
(met dank aan musicfriek voor plaatsen van de cd op musicmeter)
Uiteindelijk resulterend in dit Bob Dylan-verzamel album. In 1980 was ook al een Play Dylan LP verschenen, nog met veel minder nummers. Dit moet volgens mij een redelijk compleet overzicht zijn.
Zo heeft Bob Dylan uiteindelijk een gigantische invloed gehad op heel veel artiesten.
The Byrds hebben hun eerste hits (m.n. Mr. Tambourine man) geheel te danken aan zijn creatieve schrijfwerk.
De belangrijkste vraag bij al dat gecover is natuurlijk: voegt het nog wat toe aan het origineel? Kunnen de leerlingen het beter dan hun leermeester?
Weet je dat ik genegen ben om hier 'ja' op te antwoorden? En ik heb hier gelijk ambivalente gevoelens bij. Bob Dylan bedenkt de song, voert het op zijn manier uit en dan ik schrijven dat The Byrds betere muzikanten waren en dat Roger McGuinn e.a. beter kon zingen.
Laat ik het dan zo zeggen dat ik hem liever hoor zingen, compleet met de harmonies, dan het stemgeluid van Bob Dylan zelf.
Er werd in die tijd (rond 1965) overigens heel anders tegen coveren aangekeken. Het werd meer als 'gewoon' gezien. Veel engelstalige 'liedjes' (en duitse ook) werden schaamteloos vertaald en door Nederlandse artiesten uitgevoerd.
Toen vond men dat heel normaal.
Ik geef er de Byrds 4 sterren voor, per saldo vind ik het wel een beetje gedateerd klinken, inmiddels. Een beetje braaf. Ik heb ook wel eens een betere geluidskwaliteit gehoord.
Er staan nauwlijks zwakke keuzes op, The Byrds hadden wel een neusje voor wat zij wilden vertolken. Maar mijn voorkeuren voor de positieve uitschieters zijn toch wel It's all over now, Baby blue, My back pages en vooral This wheel's on fire.
Dit laatste nummer introduceert de electrische gitaar, tot dan toe was alles nogal akoestisch.
(met dank aan musicfriek voor plaatsen van de cd op musicmeter)
* denotes required fields.
* denotes required fields.