Novembers Doom - Into Night's Requiem Infernal (2009)

Goeie nieuwe plaat van Novembers Doom. Death en doom worden hier uitstekend gecombineerd.

Iets zwakker dan het vorige album, vooral door de iets minder memorabele songs en de soms nogal dik aangezette en geforceerde grunt. Vooral in het eerste nummer is deze op het randje. Maar ook in het rustige The Fifth Day Of March wordt er niet heel erg goed gezongen, vind ik. Verder wel weer een gevariëerde en heavy plaat, sfeervol en prima geproduceerd.

Wederom een voltreffer! Lijkt het op de vorige? Ja. Is dat erg? Nee, want die was ook erg goed, en deze dus ook.

Juist de vocalen (zowel de grunt als de cleane stem) trekken deze plaat boven de middelmaat uit. Voorlopig dus alvast een 4,5 *

De albums van Novembers Doom stonden jarenlang op mijn te-luisteren-lijst, maar ik was nooit een enorme doomliefhebber, en ben dat eigenlijk nog steeds niet. Toch wilde ik ze een kans geven, en ik begon met Into Night's Requiem Infernal.

Mijn indruk is positief, maar ik zal de plaat niet vaker draaien. Dit is eigenlijk omdat de enige reden dat ik doom überhaupt interessant vind, de sfeer is. Novembers Doom legt echter meer focus op groove en een zwaar geluid. De rustige stukken klinken vlak, en kennen weinig eigen gezicht. De cleane vocalen doen me wat denken aan mijn favoriete doom-gerelateerde band, namelijk The Vision Bleak, en Novembers Doom komt die vergelijking eigenlijk niet meer te boven. De grunts doen me bovendien denken aan Amon Amarth (zeker op Lazarus Regret), en die twee dingen samen zitten voor mij een fatsoenlijke beluistering van dit album als origineel werk dwars.