Augury - Fragmentary Evidence (2009)

Dit album is voorgesteld door phantasia in het Metal Album Van De Week-topic. Ik ken deze al vanaf de releasedatum, ik las een review in de Aardschok en ik heb hem toen gelijk beluisterd. Daarna heb ik hem een tijdje heel vaak gedraaid en daarna 2 of 3 keer per jaar. Daarom was dit een goede reden om hem weer eens te beluisteren.

Augury is een technische Death Metal-groep met een vleugje jazz uit Quebec. Vanaf het begin wordt je wakker gemaakt door een pot technische death metal met een hoog technisch niveau. Vooral de bassist is heel erg goed en staat hoog in de mix, erg mooi. Ook is er gastzang van onder andere Sven De Caluwe (Aborted) in het openingsnummer en dat klinkt echt heel erg lekker. Die had wat mij betreft het hele album mogen inbrullen. Het eerste nummer is dan ook gelijk het beste nummer.

Er gebeurt heel veel op dit album. Dit hoeft niet per sé erg te zijn als de composities heel goed in elkaar zitten. Voorbeelden zijn Between The Buried And Me en Obscura, een genregenoot. Maar daar zit het probleem juist bij Augury.

Je gaat van een death metal stuk naar een jazz/fusion-stuk binnen no time zonder een lijn. Het gaat van de hak op de tak en daardoor is dit album extreem vermoeiend om naar te luisteren. Vooral de lange composities zijn echt zenuwslopend omdat er geen lijn inzit. En ik luister dit album al lang. Ook de zang is af en toe echt helemaal niks, vooral bij Sovereigns Unknown. Ik heb in het begin het idee dat ik bij de piraten zit op de boot en 2 minuten later ineens bij een of ander jazzconcert. Dat loopt gewoon niet lekker.

Ik hoor goede dingen op het album maar die worden overschaduwd door het technisch gepriegel wat af en toe geen kant op gaat. 2,5 ster voor Augury.

Sorry, maar met het metal album van de week van deze keer heb ik op zijn zachts gezegd helemaal niets. Vind het zelfs vrij vreselijk. Met name veel te bombastisch en daarnaast hou ik ook totaal niet van het technische onderdeel. Vind hier gewoon weinig tot niets genietbaars in zitten als ik eerlijk ben. Het is allemaal goed gespeeld, maar het irriteert me om de één of andere reden, ik heb gewoon echt niets met de sound van dit soort metal. Het gebrek aan sfeer dat er doorgaans is, enkele uitzonderingen daargelaten (de rustige stukjes, zoals het intro van Jupiter to Ignite, zijn soms wel genietbaar), zorgt ervoor dat ik dit, en veel andere death metal, niet waardeer (dat geklop van die drummer ook...). De paar mooie stukjes die er zijn weten dit album jammer genoeg niet te redden. Dat gepriegel is iets dat ik ook vervelend vind dat daar nog eens bovenop komt. Weinig bijzondere grunt heeft de zanger ook, van die cleane(re) zang moet ik al helemaal niks hebben, nog zoiets dat ik in metal maar zelden waardeer. Zo'n beetje alles dat ik niet waardeer aan metal is op dit album gestopt

Het album laat me achter met enorm gemengde gevoelens, enkele nummer vind ik ronduit geniaal zoals Skyless maar stoor me mateloos aan sommige keuzes die gemaakt worden in de songs, zoals matige "clean"-zanglijnen. Toch blijft het kriebelen om online de Augury-playlist aan te gooien, er is veeeel te ontdekken, voorlopig 3,5 sterren

Net voor de eerste keer beluisterd, en ik vind het zo slecht nog niet. Ik had me op het ergste voorbereid gezien de lauwe reacties van Don Cappuccino en Niels, en ik kan me ook ergens wel vinden in hun kritiek, maar bijvoorbeeld het openingsnummer vind ik echt geweldig. Veel kan ik er nog niet over zeggen, behalve dat er wel erg veel tegelijk gebeurt soms, en dat gaat de coherentie niet ten goede.

Brute shit hoor. Augury heeft wat van de oudere Ephel Duath gekte. Geflipte passages die op het eerste oor niets met elkaar te maken hebben maken van het geheel uiteindelijk wel een boeiend spektakel.

Enkele luisterbeurten later vind ik dit al bij al een wisselvallige plaat. Sommige songs zijn ronduit geniaal (de opener en 'Skyless', om er maar twee te noemen), maar de andere songs bevatten altijd wel enkele passages die me niet bevallen. Je kan natuurlijk wel zeggen dat het een zeer gevarieerde plaat is, met erg veel afwisseling, maar die is soms wat te lukraak, en het vormt niet echt een mooi geheel. Het hangt niet echt samen, en daardoor wet 'Fragmentary Evidence' me ook niet echt te raken. Dat is jammer, want het potentieel is zeer zeker aanwezig!

Het voordeel van een afwisselende plaat is dat er altijd wel iets zal inzitten dat je bevalt. Het nadeel van een afwisselende plaat is dat er altijd wel iets zal inzitten dat je niet bevalt. Daar ligt wat mij betreft de zere plek van het album. Ik kan er prima naar luisteren, en 'Aetheral' zal ik zeker nog luisteren, want dat is een echte topper. Voor het overige heb ik respect voor hetgeen de mannen van Augury proberen neer te zetten, maar het is naar mijn gevoel jammer genoeg niet helemaal geslaagd.

3 sterren

Ik vrees dat deze plaat zo’n album wordt waarin heel veel, van alles, zo niet alles in gebeurt maar… voelt u het al komen, ik hoor weinig of geen songs. Het springt als een uithongerde huismus in de winter van tak naar tak in de hoop iets te vinden. Telkens ik denk “dit begint aardig te klinken, dit bevat een groove of hook”, verandert het weer zoals een chameleon. Orphans of Living heeft zijn momenten evenals Skyless. Het titelnummer vind ik nog het beste nummer met zijn kalm intro en dame die even meezingt. Voor de rest, tevergeefs blijf ik zoeken naar een lijn, ik kan zo blijven zoeken tot ik oud en grijs word…

Ik vind dat hak op de tak wel meevallen. Nee Augury maakt zeker geen makkelijke death metal, maar er zit wel degelijk een idee achter. Brute Death metal stukken worden prachtige afgewisseld met sfeervolle stukken om daarna weer los te barsten. De bass is prachtig gemixt en komt goed naar voren, wat wel belangrijk is voor een band als Augury. Liefhebbers van Obscura kunnen wel uit de voeten met deze band. Alleen de "cleane" zang vind ik zo nu en dan niet zo goed. Klein minpuntje op verder een topplaatje.