Gary Moore - Live at Monsters of Rock (2003)

Lekker live album met een goede mix van de hardrock tijd en de blues. Aangenaam om naar te luisteren

Zit net te draaien bij ons blues & rootsradioprogramma Red Rooster. Lezen we op teletekst dat Gary Moore is overleden. Hoe tragisch. Parisienne Walkways snel ingelast. Een van zijn mooiste nummers. Ben er even stil van.

Schitterend live-album van Gary Moore.
Lekkere lang uitgesponnen versies van het prachtige Parisienne Walkways, het hitje Out In The Fields en het Lizzy-nummer Don't Believe A Word.
Hij trapt af met Shapes Of Things van The Yardbirds en Wishing Well van The Free en dan kan het eigenlijk al niet meer stuk.
Rectify hakt er ook behoorlijk in, maar het mooiste nummer is de lang getrokken ballad Just Can't Let Go.
Het minste nummer zo je daar al van kunt spreken is het bekende Walking By Myself.
Gary is natuurlijk niet de beste zanger ter wereld, maar wel een van de allerbeste gitaristen en dat hoor je ook hier weer op deze plaat, die blijkbaar is opgenomen op een dag dat hij er echt zin in had.
4 sterren ruim.

Erg fijn concertje waar Gary meer metal en hardrock speelt dan muziek uit zijn blues periode.
Vooral Rectify klonk live erg gaaf en had ik nog niet eerder live gezien of gehoord.
Jammer dat de Gary Moore concerten op dvd een beetje beginnen op te raken, hopelijk komen er snel weer wat eerder opgenomen concerten bij, deze geweldige gitarist mag nooit vergeten worden!

Beste live nummers waren toch zeker Rectify, Don't Believe a Word en Out in the Fields.
De standaard afsluiter Parisienne Walkways is ook weer goed uitgevoerd maar inmiddels niet zo bijzonder of verrassend meer..

4*

Na iets meer dan 2 jaar dit concertje nog maar eens opgezet, het is Gary Moore in topvorm aangevuld bij een goede band! Meer de hardrock nummers en een paar nummers die hij samen met Phil Lynott opnam.
Helaas te vroeg heen gegaan, wat een geweldige gitarist was Gary toch! :O

Heerlijk concert, het enige nadeel is dat het maar net een uurtje duurt
4*

Ja, Gary Moore is veel te vroeg heen gegaan. Zo jammer.
Een heel sterk door blues beinvloede steengoede rockgitarist van de oude stempel.
Net als Phil Lynott een Ier, en gelukkig hebben ze regelmatig samen muziek gemaakt.

De opnames van dit concert zijn een mooie herinnering aan Gary Moore.
Luister het regelmatig (een paar keer per jaar).
Don't Believe A Word is erg mooi uitgevoerd.

Mijn allereerste kennismaking met Gary Moore en wat voor 1!!!
Deze CD bevat zoveel schoonheid.

Graag wil ik beginnen aan zijn studioalbums. Welke raden jullie aan?


5* voor dit uurtje puur genot!

Ik zou beginnen met Victims of the Future.

Ik met Corridors of Power

Gary Moore heeft aardig wat live releases. Wat maakt deze dan zo bijzonder? Allereerst de formatie: Slechts 3 man! ex-Skunk Anansie bassist Cass Lewis en Primal Scream drummer Darrin Mooney vergezellen de zanger/gitarist. Ten tweede de setlist: Geen belegen bluesdeuntjes (nou ja 1 dan, walking by myself) maar een mix van stevige covers die Moore al eens eerder op zijn rockplaten had gezet, songs van Scars - Scars (2002) , Thin Lizzy en de eigen hitsingles op het eind.
Het begin vlamt dan ook behoorlijk. Alles is lekker rauw maar het herkenbare "skunk" bass spel houdt de melodie toch vloeiend. Songs als Rectify en Stand up komen dan ook prima uit de verf. Het kleinschalige zowel on als off the stage houdt het album ook lekker spontaan. Totnutoe heb ik dan ook nog geen overdubbs of do-overs kunnen ontdekken. Gary vertild zich niet (als in bijna niet) aan te hoge uithalen en een Out in The Fields zonder toetsen wordt zelden zo puur vertoond. Hoewel hij de song meer voor de herkenbaarheid van de set vertolkt dan iets anders, denk ik.
Ja, ook deze vreemde (live) eend in de bijt is een volwaadige aanrader voor degene die het stevigere werk van dhr Moore wel kunnen waarderen.