Scars - Scars (2002)

lekkere muziek voor op de late avond

blues? rock?
hardrock?

Alle drie, erg sterk album. Jammer deze het onopgemerkt is gebleven maar Gary is hier aan het vlammen met een sterke knipoog naar Jimi Hendrix. Het swingt, het kraakt, alsof de duivel op zijn hielen zit.

gitaar spelen kan de man iig als de beste

technisch perfect idd.......
voor mij onbeluisterbaar

want?

hijs wel druk ja maar weet wel een vet geluid te produceren

nja, zal een kwestie van smaak zijn, maar ik wordt helemaal misselijk van die gladde sound en enge solo's, daarnaast helpt slissende zang en suffe teksten ook niet mee aan een fijne muziekbeleving.

Waarom staat deze Gary Moore bij Scars? Dat lijkt me een foutje. Moderator, help!

Gary met leden van Skunk Anansie. Aanpak is losjes, resultaat is in mijn eigen niet best. Ik was Moore in deze jaren al uit het oog verloren.

Echt een waanzinnig album, en ik vind dit stiekem gewoon zijn allerbeste plaat. De gitaar van Gary klinkt hier lekker rauw in tegenstelling tot veel van zijn andere bluesalbums. Daarnaast zijn de songs ook nog eens geweldig, en ik kan moeilijk favorieten opnoemen.

Idd heerlijke rauwe, zware plaat van Moore. Niet te vergelijken met welke van zijn vorige albums dan ook. Toppertje dit

Muzikaal zit het wel goed. Skunk Anansie bassist heeft de groove aardig te pakken en gitaartechnisch is het ook wel prima. Maar het soort van zingen door Gary Moore zelf is er in 1 take opgeknald. Dat had beter gekunt maar zal ook wel aan de conditie van smans stem liggen.

In 2002 stond ik met de cd in mijn handen in een Free Record Shop, twijfelend of ik 'm zou kopen. Had goede recensies gelezen maar zette hem toch weer terug. 21 jaar later eens horen of dat wijs was.

Terwijl hij bezig is met de opnames en tour van Back to the Blues, komt Gary Moore rond zijn vijftigste verjaardag in een fase waarin hij terugkeert naar de muziek van Jimi Hendrix, wiens muziek hij vaak afspeelt. Dit ontgaat drummer Darrin Mooney niet en als Moore hardop over een rockalbum gaat praten, is het Mooney die de voormalig bassist van Skunk Anansie voorstelt, Richard 'Cass' Lewis.
Als Moore arriveert voor een eerste repetitie, hebben Lewis en Mooney zich al warmgespeeld: in deze bandsfeer voelt de gitarist zich onmiddelijk thuis. Dat Lewis een grote fan van Thin Lizzy is, verhoogt de feestvreugde. Enthousiaste repetities volgen, waarbij het materiaal van Moore door de twee jonge honden van extra energie wordt voorzien.
Dan moet er een groepsnaam komen voor het te maken album. Er wordt gehusseld met de voornamen van de groepsleden, waardoor de naam Scars ontstaat. Nogal ironisch volgens Mooney, want als er iets was wat je níet tegen Moore moest zeggen was het 'scarface', aldus de biografie Gary Moore van Harry Shapiro.
Vervolgens wordt met producer Chris Tsangarides hard gewerkt aan het enige album dat de groep zou maken. Ook hard wat betreft volume: George Michael neemt een verdieping lager op en komt klagen dat de gitaargeluiden doordringen tot zijn microfoon; de zanger schort zijn opnamen op tot Scars is vertrokken.

Hendrix verkende niet alleen de mogelijkheden van gitaar, hij was ook degene die blues transformeerde in rock. Zo'n grote "uitvinding" doen is 35 jaar later niet meer herhaalbaar, maar de drie probeerden wel degelijk nieuwe dingen uit. Moore speelt vooral uitbundige rock, integreert eigentijdse digitale geluiden (Wasn't Born in Chicago) en vaker komt blues voorbij.
Dat laatste is de reden dat Lewis minder enthousiast was over het eindresultaat: hij vond het te conservatief. De groep tourt als special guests in het voorprogramma van ZZ Top (waarvan deze onofficiële 2cd verschijnt) en vreemd genoeg volgt een tournee in de hardrockwereld, juist datgene waarvan Moore zich sinds 1990 distantieert. Dit onder de vlag van de Monsters of Rock Tour met Whitesnake en Y&T, groepen waarmee de gitarist niet meer mee geassocieerd wilde worden.
Hij zet zich zelfs rond de tournee in interviews af tegen dit soort hardrock, maar speelt wel werk uit zijn jaren '80, te weten Wishing Well en Shapes of Things. De logische vraag is waarom hij dan toehapte. Drie redenen: na de subtiliteit van de blues had hij simpelweg zin om luid te rocken, hij moest Scars promoten (de verkopen vielen tegen) en het tourgage was hoog.

Had ik in 2002 Scars gekocht, dan was ik vermoedelijk teleurgesteld geweest, mede omdat ik in die periode met andere genres bezig was én omdat ik niet zo'n fan van Hendrixachtige rock ben. De echo van die legende klinkt vooral op When the Sun Comes Down, World of Confusion en World Keep Turnin' Round en alhoewel goed in elkaar gezet, is het simpelweg niet mijn ding.
Stand Up klinkt als Hendrix in combinatie met electronica en riffs anno 2002, wat ik nog wel aardig vind, maar eigenlijk word ik alleen echt vrolijk van Wasn't Born in Chicago, juist omdat dit het meest vernieuwend is. Ook lekker is de shuffle in bluesrocker My Baby. Ingetogen blues is te horen in Just Can't Let You Go en in het afsluitende Who Knows, met daarin één korte geluidseruptie.

Moore had aanvankelijk een tweede album met Scars willen maken, maar het vuur doofde; met name bij Lewis. De groep nam veel meer nummers op dan op het album belandden; de licht teleurgestelde bassist kreeg kort na ontbinding van de groep de rechten hiervoor van Moore. Deze en Mooney richtten zich vervolgens op een nieuwe bluesplaat, wat Power of the Blues zou worden.

Toch wel een lekker plaatje. Had er een hoop over gelezen en dat was niet allemaal positief. Het materiaal heeft het slepende en "slordige" van Hendrix in zich , maar soms trekt Moore het wat te langdradig door ( Ball and Chain).Beter doet hij het op de opener en Wasn't Born In Chicago. Ook Just Can't Let You Go mag er zijn. De afsluiter vind ik hier echter het best , mooi slepend met een zware sound. 4 sterren