G-Force - G-Force (1980)

In 1979 stapte Gary Moore middenin een Amerikaanse toer voor het album Black Rose uit Thin Lizzy en vormde G-Force met Tony Newton (zang), Willie Dee (bass) en Mark Nauseef (drums). Deze samenwerking leverde enkel dit album op. Het is hardrock met lange furieuze solo’s van Gary Moore, van nietszeggend (You) tot behoorlijk (Because of Your Love) tot prima (White Knuckels/Rockin’ and Rollin’). Twee behoorlijke missers ook: Hot Gossip, The Woman’s in Love, het zijn meer popnummers dan rocknummers. Nog een punt van kritiek: ik vind dat Gary Moore soms overdrijft in zijn solo’s, soms lijkt hij te vergeten dat er een song meespeelt. De kleine hoes in de hoes is de originele uitgave, de hoes hierboven werd gebruikt voor de heruitgave in 1990 met Gary Moore in grote letters erop, de kassa moet ook worden gespijsd. Interessant maar niet noodzakelijk.

Voordat Gary Moore pure hardrockplaten maakte (tot eind jaren 80) expirimenteerde hij (vooral) met jazzrock en Thin Lizzy.
Dit album vormt een opmaat naar zijn hardrockperiode en kent inderdaad wat popinvloeden.

Dit zou een supergroep moeten zijn voor de lange termijn, maar na 1 album en een Amerikaanse tournee hield de groep het voor gezien.
Dit kwam doordat Gary Moore een uitnodiging kreeg om in de band van Greg Lake te spelen (ja, die van Emmerson, Lake & Palmer).

Wat vooral opvalt is het gitaargeluid van meneer Moore, nogal blikkerig en het lijkt wel alsof hij zonder enig gitaareffect rechtstreeks op je speakerboxen staat te soleren.
Ook nogal hard ingemixt zijn die soloos, de rest van de band is wel in balans.

Maar, eigenlijk vind ik dit zijn beste (hardrock) studio album uit de jaren 80 !
waar hij later nogal logge eenvormige hardrock maakt daar is dit album lekker afwisselend met 2 popnummers, 2 ballads en wat up-tempo werk.
Absolute uitschieter is "She's Got You", semi-ballad achtig maar de rest mag er ook zijn.

Een rariteit in de Gary Moore catalogus maar wel een hele goede....

Eigenlijk stiekem het leukste (solo-)album van Gary Moore.

Werd vroeger vaak door Anneke kappen op Stampei gedraaid, jeugdsentiment maw. She's got you is een gaaf nummertje, moet je wel in die tijd bekijken, nu klinkt het wellicht allemaal wat oudbollig allemaal maar gitaarspelen kon hij wel mijnheer Gary.
Heb de LP version, CD's bestonden nog niet...denk ik.
Nooit begrepen dat iedereen hem enkel van zijn blues carrière kent.

Veel van deze nummers plus nummers van het album Dirty Fingers (eigenlijk het tweede album van G-Force) worden bijelkaar gezet op verzamelaars. Ik heb bijvoorbeeld een compilatie album, Nuclear Attack, (op het Castle/Blue Chip Spectrum label) waar alle nummers van beide albums op staan, en nog eens gere-mastered ook. Dat album uit 1995 is alleen uitgebracht in Engeland en Duitsland.

Origineel is dit album uitgebracht op het Jet label (ook van ELO en Magnum bijvoorbeeld), en Castle heeft toen de rechten opgekocht van beide albums.

Op 29 januari 2012 kocht ik tijdens een mini-meeting (is dit nu met of zonder koppelteken, "zucht") te Kortrijk een heruitgave uit 1987 van Jet Inc. op vinyl met referentie JETLP 246. Deze referentie is zelfs niet op Discogs te vinden. Wel staat op de achterzijde van de hoes in plaats van side one, side two of side A, side B de vermeldingen side seven en side eight. Rare manier van tellen. Op de voorzijde van de hoes staat dan wel de naam van Gary Moore prominent vermeld. Het is maar dat je het weet!

Een vraag voor collega Lonesome Crow, de andere groepsleden ken ik niet goed genoeg. Waarom zou dit dan een supergroep moeten zijn?

Het album was meer een excuus voor Gary Moore om te kunnen touren door Amerika met Van Halen. Halverwege de Amerikaanse tour met Thin Lizzy stapte hij op en bleef hij hangen in Los Angeles, waar dit album ook is opgenomen.

Een echte supergroep is het natuurlijk niet daar de rest van de line-up vrij onbekend is, de bassist Tony Newton is een Motown sessie muzikant, zanger Willie Dee is van Captain Beyond en de percussionist Mark Nauseef heeft gewerkt in een eerder stadium met Gary Moore en Thin Lizzy en heeft ook iets gedaan met Elf en Ian Gillan.

Na de tour met Van Halen waren zo ook de opener van Whitesnake's Ready an' Willing US Tour.

Het album zelf vind ik meer dan een haastklus, er staan goede songs op en logisch vervolg op 'Back on the Streets'. Jammer dat je in de buidel moet tasten om hem op CD te scoren. Ik heb de japanse SHM-CD in de vorm van een miniatuur elpee, inclusief tekstvel, sticker en binnenhoes met credits en foto's. Alleen moet ik eerst een bril aanschaffen om het te kunnen lezen.

Ze stonden ook geboekt op het Reading festival 1980 op zondag 24 augustus maar op het allerlaatste moment vervangen door Slade.

Als je de discografie van Gary Moore zou willen volgen dan hoort deze daar absoluut bij. Beter is dan ook om de albums op volgorde van opname te beluisteren dan op release date. Dan is de keuze van de meestergitarist beter te volgen en begrijp je de chronologie.
Afijn. G Force hoort met het geweldige White Knuckles en de afwijkende snerpende gitaarsound tot een must listen. Zelfs de soms wat belegen liedjes worden opgeleukt met fantastische soloos. Het halve album kom je later dan ook tegen op Gary Moore 's live at the Marquee plaat.

Hot gossip wat vaak wordt weggezet als pop song maar had zo van Thin Lizzy kunnen zijn. You kissed me sweetly en the womans in love zijn bepakt met violen zoals ELO ooit deed. De eerste is weergaloos en de tweede is skipwaardig (bevat zelfs een sax solo). Met het furieuze Dancin' sluit het album af op een high note en tevens hoog volume alhier. Die energie zal ik proberen vast te houden vandaag. Aaaaahhh

Soms kan ik afwisselend vervangen door wisselvallig. Hier niet. Op veel hardrockplaten skip ik de ballads het liefst. Hier kan ik van alle nummers genieten. Ook de nummers die door anderen hier als te poppy worden omschreven. Zelfs de saxofoonsolo's kom ik goed door. De afwisseling tussen de zang van Tony Newton, bassist/zanger Willie Dee en Gary Moore bevalt me ook goed. Mijn fovorieten zijn de opener You en afsluiter Dancin'.

gewoon een top album van G-Force met een ontieglijk gaaf gitaargeluid

Heb vandaag wederom een vergeten oudje van deze )overleden) meester gitarist mogen verwelkomen op CD. Kon het album aanvankelijk alleen als een soort van buitenbeentje dat hij eenmalig heeft opgenomen.

Het klinkt een beetje ''gedateerd'', maar wel in positieve zijn. De songs hebben allemaal naar mijn gevoel een kop en staart en Moore is flink op dreef op zijn gitaar, helaas heeft dit maar geleid tot dit eenmalig project. Geen top rock album, maar wel eentje die ik zeker vaker wil beluisteren. Hoor zelfs een saxofoon op het nummer The Woman's in Love. Dat wat op al zijn latere albums echt niet meer kon.

Mijn CD is een eerste 1985 uitgave op Jet records Japan CD 006.

Ondanks alles toch een nipte score 4

De carrière van Gary Moore was grillig om te volgen voor deze scholier. Volgens Discogs verscheen G-Force in 1980 slechts in een Britse persing, pas in 1987 volgden een Italiaanse en Spaanse persing.
Er was ook weinig publiciteit. White Knuckles / Rockin’ and Rollin’ kende ik van zijn concerten, zoals Pinkpop 1983, mogelijk ook op tv gezien. De rest van de plaat hoorde ik niet op de radio.
In interviews kreeg Moore kritiek dat dit album niet heavy genoeg zou zijn. Hierop gaf hij aan dat hij in Amerika had gezeten en niet had meegekregen dat de Europese muzieksmaak veel steviger was geworden. Het klonk enigszins verontschuldigend, terwijl dit absoluut geen plaat is waarvoor je ‘sorry’ hoeft te zeggen.

Althans, dat weet ik nu: enkele maanden geleden kocht ik de elpee, een tweedehands exemplaar. Helaas zat er geen binnenhoes bij mijn exemplaar, gelukkig is er Discogs. De buitenhoes geeft summiere informatie: vermeld worden de naam G-Force, kant 7 en 8 (huh?) en de songtitels. Al in 2012 vroeg Sir Spamalot zich af waarom de plaatkanten zo vreemd zijn genummerd. Het lijkt erop dat Moore naar drie eerdere platen verwijst, maar welke?

Leuk om de naam van Mark Nauseef tegen te komen. Voorheen hoorde ik hem bij Elf en op het debuut van Rainbow en ik ken de videobeelden uit 1978, toen hij tijdens een Australische tournee de tijdelijke drummer van Thin Lizzy was. Hoe veelzijdig hij is, blijkt op deze plaat.
Hierboven vertellen diverse MuMensen over de totstandkoming van de groep en plaat. Al luisterend kom ik tot de conclusie dat G-Force past in de ontwikkeling van de platen die ik begin jaren ’80 kende: Moores solo-elpee Back on the Streets (1978),) waarop zowel fusion als hardrock klinken, via het stevige Black Rose (1979) dat hij met Thin Lizzy opnam, tot de soloplaat Corridors of Power (1982).

Meestal wordt er stevig gespeeld. Hardste nummer is snarenracer White Knuckles / Rockin’ and Rollin, jarenlang in zijn setlist te vinden. Op de overige luide tracks hoor ik hetzelfde gierende gitaargeluid als op Black Rose. Het vrolijk-meezingbare You, I Look at You, Because of Your Love, het van violen voorziene You Kissed me Sweetly, Hot Gossip met z’n hippe synthesizergeluidjes (hier de videoclip) en Dancin’ bevatten melodieuze hardrock, voorzien van flitsende solo’s.
Mijn favoriet is She’s Got You. Hierop gaat het van bluesy rock naar reggae naar een heftige solo, dan weer rock en vervolgens versnellen om met heftig gitaarspel te eindigen.

Waarom werd er in 1980 toch zo gezeurd over deze plaat? Wat betreft het lichtere werk zijn er eigenlijk maar twee songs te vinden. I Look at You is een funky semi-ballade die mij aan de sfeer op Back on the Streets doet denken, al zou later ook op Corridors of Power een ballad niet ontbreken. De poprock van The Woman’s in Love lijkt met die strijkerspartij en saxofoonsolo op het uitstapje dat Thin Lizzy op bijna elke plaat maakte.

Gevarieerde hardrock van de hand van dit voormalige wonderkind, bij het verschijnen van de plaat 28 jaar. Een alleskunner die zijn eigen stijl aan het ontwikkelen was. Ik waardeer deze cocktail met vier sterren.

Ben de biografie over Gary Moore van Harry Shapiro aan het lezen en dan kom je het nodige te weten. Ten eerste dat de groep onder de hoede werd genomen door Sharon Arden, dochter van platenbaas Don Arden van Jet. Zij en Moore konden héél goed met elkaar opschieten. Zozeer dat het later een interne grap werd bij Jet dat zijn carrière een nog veel hogere vlucht zou hebben genomen als de relatie tussen de twee intenser was geworden.

G-Force kreeg een bonusklus als begeleiders van zanger Ozzy Osbourne. Sharon maakte het begin van een doorstart met diens gestrande carrière en zette hem met G-Force in de studio van Frank Zappa in Los Angeles, waarvoor de groep wekelijks werd betaald. Het was Zappa zelf die één en ander opnam. Hier kwam een plotseling einde aan toen Osbourne zijn kinderen miste en terugvloog naar Engeland. Moore werd nog wel door Sharon gevraagd om gitarist bij Blizzard of Ozz te worden, maar deze bedankte. Dat had ook nóóit kunnen werken, vermoed ik...

Het (te?) luide gitaargeluid op deze G-Force wordt veroorzaakt doordat hij zijn gitaar direct in het mengpaneel inplugde, wat hij voor het eerst had gedaan op het nummer Sarah van Thin Lizzy op album Black Rose. Het leidde in de woorden van bassist Tony Newton tot een "horrible, scratchy, piece-of-shit sound".
Jet Records wilde "pop metal", gericht op de Amerikaanse markt. Vervolgens volgde echter geen enkel optreden in de Verenigde Staten, maar een Engelse tour in het voorprogramma van Whitesnake. Gitarist Bernie Marsden van die groep moest zijn groepsgenoten ervan overtuigen: "I couldn't believe it, nobody knew who he was, but they weren't too pleased when Gary opened up and nearly blew the audience to hell and back with the volume."
Toch was er niet alleen ergernis bij de hoofdact. Bassist Neil Murray herinnert zich dat na het vertrek van de gitaristen, zanger David Coverdale overwoog om Moore te vragen. Opnieuw denk ik niet dat dat zou hebben gewerkt.

Vervolgens valt G-Force uiteen, omdat Moore niet uit de voeten kan met zanger Willie Dee en de familie Arden niet de gehoopte inkomsten kreeg. Ze wilden Moore solo, niet als groep. Deze maakt met nieuwe muzikanten een livealbum met veel materiaal van G-Force, het pas in 1983 verschenen Live at the Marquee. Wordt daar vervolgd.

Dat Gary een fantastische gitarist is weten we maar wat me hier toch een beetje tegenvalt is dat hij met White Knuckles/Rockin' And Rollin' een kopie heeft gemaakt van Eruption/You Really Got Me van Van Halen. Dat heeft zo'n jongen toch niet nodig?

Het is wat mij betreft een smetje op een verder prima hardrock album van Gary Moore met zijn G-Force. En behoort tot het betere werk van deze grandioze gitaarvirtuoos.