menu

G-Force - G-Force (1980)

mijn stem
3,83 (18)
18 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: JVC

  1. You (4:12)
  2. White Knuckles / Rockin' and Rollin' (5:10)
  3. She's Got You (4:57)
  4. I Look at You (6:02)
  5. Because of Your Love (4:01)
  6. You Kissed Me Sweetly (4:16)
  7. Hot Gossip (3:36)
  8. The Woman's in Love (3:56)
  9. Dancin' (4:38)
totale tijdsduur: 40:48
zoeken in:
avatar van Sir Spamalot
4,0
In 1979 stapte Gary Moore middenin een Amerikaanse toer voor het album Black Rose uit Thin Lizzy en vormde G-Force met Tony Newton (zang), Willie Dee (bass) en Mark Nauseef (drums). Deze samenwerking leverde enkel dit album op. Het is hardrock met lange furieuze solo’s van Gary Moore, van nietszeggend (You) tot behoorlijk (Because of Your Love) tot prima (White Knuckels/Rockin’ and Rollin’). Twee behoorlijke missers ook: Hot Gossip, The Woman’s in Love, het zijn meer popnummers dan rocknummers. Nog een punt van kritiek: ik vind dat Gary Moore soms overdrijft in zijn solo’s, soms lijkt hij te vergeten dat er een song meespeelt. De kleine hoes in de hoes is de originele uitgave, de hoes hierboven werd gebruikt voor de heruitgave in 1990 met Gary Moore in grote letters erop, de kassa moet ook worden gespijsd. Interessant maar niet noodzakelijk.

avatar van Lonesome Crow
4,0
Voordat Gary Moore pure hardrockplaten maakte (tot eind jaren 80) expirimenteerde hij (vooral) met jazzrock en Thin Lizzy.
Dit album vormt een opmaat naar zijn hardrockperiode en kent inderdaad wat popinvloeden.

Dit zou een supergroep moeten zijn voor de lange termijn, maar na 1 album en een Amerikaanse tournee hield de groep het voor gezien.
Dit kwam doordat Gary Moore een uitnodiging kreeg om in de band van Greg Lake te spelen (ja, die van Emmerson, Lake & Palmer).

Wat vooral opvalt is het gitaargeluid van meneer Moore, nogal blikkerig en het lijkt wel alsof hij zonder enig gitaareffect rechtstreeks op je speakerboxen staat te soleren.
Ook nogal hard ingemixt zijn die soloos, de rest van de band is wel in balans.

Maar, eigenlijk vind ik dit zijn beste (hardrock) studio album uit de jaren 80 !
waar hij later nogal logge eenvormige hardrock maakt daar is dit album lekker afwisselend met 2 popnummers, 2 ballads en wat up-tempo werk.
Absolute uitschieter is "She's Got You", semi-ballad achtig maar de rest mag er ook zijn.

Een rariteit in de Gary Moore catalogus maar wel een hele goede....

Eigenlijk stiekem het leukste (solo-)album van Gary Moore.

avatar van Fred Zed
3,0
Werd vroeger vaak door Anneke kappen op Stampei gedraaid, jeugdsentiment maw. She's got you is een gaaf nummertje, moet je wel in die tijd bekijken, nu klinkt het wellicht allemaal wat oudbollig allemaal maar gitaarspelen kon hij wel mijnheer Gary.
Heb de LP version, CD's bestonden nog niet...denk ik.
Nooit begrepen dat iedereen hem enkel van zijn blues carrière kent.

avatar van Rinus
3,5
Veel van deze nummers plus nummers van het album Dirty Fingers (eigenlijk het tweede album van G-Force) worden bijelkaar gezet op verzamelaars. Ik heb bijvoorbeeld een compilatie album, Nuclear Attack, (op het Castle/Blue Chip Spectrum label) waar alle nummers van beide albums op staan, en nog eens gere-mastered ook. Dat album uit 1995 is alleen uitgebracht in Engeland en Duitsland.

Origineel is dit album uitgebracht op het Jet label (ook van ELO en Magnum bijvoorbeeld), en Castle heeft toen de rechten opgekocht van beide albums.

avatar van Sir Spamalot
4,0
Op 29 januari 2012 kocht ik tijdens een mini-meeting (is dit nu met of zonder koppelteken, "zucht") te Kortrijk een heruitgave uit 1987 van Jet Inc. op vinyl met referentie JETLP 246. Deze referentie is zelfs niet op Discogs te vinden. Wel staat op de achterzijde van de hoes in plaats van side one, side two of side A, side B de vermeldingen side seven en side eight. Rare manier van tellen. Op de voorzijde van de hoes staat dan wel de naam van Gary Moore prominent vermeld. Het is maar dat je het weet!

Een vraag voor collega Lonesome Crow, de andere groepsleden ken ik niet goed genoeg. Waarom zou dit dan een supergroep moeten zijn?

avatar van Von Helsing
4,0
Het album was meer een excuus voor Gary Moore om te kunnen touren door Amerika met Van Halen. Halverwege de Amerikaanse tour met Thin Lizzy stapte hij op en bleef hij hangen in Los Angeles, waar dit album ook is opgenomen.

Een echte supergroep is het natuurlijk niet daar de rest van de line-up vrij onbekend is, de bassist Tony Newton is een Motown sessie muzikant, zanger Willie Dee is van Captain Beyond en de percussionist Mark Nauseef heeft gewerkt in een eerder stadium met Gary Moore en Thin Lizzy en heeft ook iets gedaan met Elf en Ian Gillan.

Na de tour met Van Halen waren zo ook de opener van Whitesnake's Ready an' Willing US Tour.

Het album zelf vind ik meer dan een haastklus, er staan goede songs op en logisch vervolg op 'Back on the Streets'. Jammer dat je in de buidel moet tasten om hem op CD te scoren. Ik heb de japanse SHM-CD in de vorm van een miniatuur elpee, inclusief tekstvel, sticker en binnenhoes met credits en foto's. Alleen moet ik eerst een bril aanschaffen om het te kunnen lezen.

Ze stonden ook geboekt op het Reading festival 1980 op zondag 24 augustus maar op het allerlaatste moment vervangen door Slade.

avatar van gigage
4,0
Als je de discografie van Gary Moore zou willen volgen dan hoort deze daar absoluut bij. Beter is dan ook om de albums op volgorde van opname te beluisteren dan op release date. Dan is de keuze van de meestergitarist beter te volgen en begrijp je de chronologie.
Afijn. G Force hoort met het geweldige White Knuckles en de afwijkende snerpende gitaarsound tot een must listen. Zelfs de soms wat belegen liedjes worden opgeleukt met fantastische soloos. Het halve album kom je later dan ook tegen op Gary Moore 's live at the Marquee plaat.

avatar van gigage
4,0
Hot gossip wat vaak wordt weggezet als pop song maar had zo van Thin Lizzy kunnen zijn. You kissed me sweetly en the womans in love zijn bepakt met violen zoals ELO ooit deed. De eerste is weergaloos en de tweede is skipwaardig (bevat zelfs een sax solo). Met het furieuze Dancin' sluit het album af op een high note en tevens hoog volume alhier. Die energie zal ik proberen vast te houden vandaag. Aaaaahhh

avatar van hnzm
4,0
Soms kan ik afwisselend vervangen door wisselvallig. Hier niet. Op veel hardrockplaten skip ik de ballads het liefst. Hier kan ik van alle nummers genieten. Ook de nummers die door anderen hier als te poppy worden omschreven. Zelfs de saxofoonsolo's kom ik goed door. De afwisseling tussen de zang van Tony Newton, bassist/zanger Willie Dee en Gary Moore bevalt me ook goed. Mijn fovorieten zijn de opener You en afsluiter Dancin'.

5,0
gewoon een top album van G-Force met een ontieglijk gaaf gitaargeluid

Gast
geplaatst: vandaag om 02:27 uur

geplaatst: vandaag om 02:27 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.