Gary Moore - Live at the Marquee (1983)

Opgenomen over twee avonden in november '80 en pas in september '83 op de (Japanse) markt gebracht. Het album bevat nummers van Back on the Streets, Dirty Fingers, G-Force en waar het nog het meest om gaat: Dallas Warhead, alleen live verkrijgbaar. ( Met een glansrol voor Tommy Aldridge.) Parisienne Walkways is hier instrumentaal, in dit geval mis je dat stukje zang wel.

Kenny driscol op zang hier. Daardoor klinkt dit energieke album een pak anders dan we want moore.

Gary Moore heeft met G-Force een plaatje in elkaar geflanst G-Force - G-Force (1980) en komt dat in The Marquee voor ik gok een man of 500 promoten. Verder in de band Tommy Aldridge (ozzy, whitesnake) op drums en Don airey (Rainbow, deep purple) op keyboards, beiden heel herkenbaar in stijl. Er komen diverse guitar/keyboard battles voorbij (oa in Dancing) wat de van origine wel aardige songs echte powerfulle tracks maken.
Het album kwam pas na corridors of power uit in 1983 en dan alleen als import te verkrijgen. Voor mij waren toen alle nummers nieuw en vond het wel verrassend dat er een zanger de leadvocals op zich nam ipv Gary himself. Het geweldige Nuclear Attack blaast me nog steeds van mijn stoel en het toen nog onbekende Still got the blues..uhh..Parisienne walkways dus brengt een mooi rustpuntje op de plaat. Helaas moet ook de single (You) gespeeld worden wat de sfeer een beetje bederft. De verlengde uitvoering van She's got you is daarentegen geweldig en Dallas Warhead is een instrumentale beuker die dit enerverende live album mooi afsluit.
Waarschijnlijk is deze out-of print maar voor de Gary Moore fans een Must have vanwege de weergaloze soloos en ontembare energie van de man.

Was G-Force niet speciaal geformeerd door Gary Moore om met Van Halen te kunnen toeren door Amerika en later met Whitesnake? Dit concert in de Marquee was na die tour en de samenstelling van de groep is totaal anders met onder andere Tommy Aldridge en Don Airey en de bassist van The Kinks.

Ik heb onlangs een peperdure order geplaatst in Japan om alle drie de albums te bemachtigen (G-Force, Live at the Marquee en Dirty Fingers) als zijnde LP replica's uitgebracht door Victor records. Zeer zeker de moeite waard en bijzondere kwaliteit qua mastering.

Setlist.fm noemt deze optredens eind 1980 de G-force tour. Meeste nummers van die set zijn ook van dat album en zo kondigt Gary ze ook aan, meen ik, dat in ieder geval al wel uitgebracht was in het VK. Dat kun je van Dirty Fingers (songs 2 en 7) toen nog niet zeggen. Dus was ik er maar vanuit gegaan dat ze daarom in The Marquee stonden maar dan als Gary Moore en niet als G-Force inderdaad want van die US based band is behalve Gary zelf niets meer over.
Al dat soort bands uit die tijd waren net, laat ik het netjes zeggen, een duiventil. Niet alleen Deep Purple had een MK 1,2,3,4 etc hahaha.

Ik beproef mijn geluk eerder op MP, maar wel cool dat er van deze albums toch nog remasters uit komen.

"Was G-Force niet speciaal geformeerd door Gary Moore om met Van Halen te kunnen toeren door Amerika en later met Whitesnake?" vroeg Von Helsing zich in 2014 af. Zou best kunnen, want platenmaatschappij Jet richtte zich met deze groep op de Amerikaanse markt en wilde "pop metal", aldus biograaf Harry Shapiro. Maar hij noemt Van Halen niet in dit verband, wél vermeldt hij dat Jet Gary Moore als het Europese antwoord op Eddie Van Halen wilde promoten.
Vreemd genoeg werden in de Verenigde Staten geen optredens geboekt, wel werd door Engeland getourd als voorprogramma van Whitesnake. Dan valt de groep uit elkaar en formeert Moore een nieuwe om zich heen, ditmaal onder zijn eigen naam. Platenbaas Don Arden had sowieso een contract met Moore persoonlijk en niet met G-Force.

Moore wilde een livealbum en haalt enkele getalenteerde en ervaren muzikanten erbij. Zoals B.Robertson al schreef, werden begin november 1980 twee concerten in de Londense Marquee opgenomen, om de stevigste muziek van G-Force en zijn soloplaat Back to the Streets samen te ballen, samen met nieuwe composities Run to Your Mama, de spoedige liveklassieker Nuclear Attack en Dallas Warhead met zijn lange drumsolo.
Op de momenten dat de toetsen van Don Airey veel ruimte krijgen, doet het denken aan hun dagen bij Colosseum II, maar nu gedrenkt in een stevige, hardrockende saus. Dit mede dankzij powerdrummer Tommy Aldridge, die zijn dubbele basdrum veel laat rollen. Zanger Kenny Driscoll (van de groep Lone Star uit Wales) is de tweede frontman en doet het prima, ook als hij op Dancin' in duet met Moore zingt. Bassist was Andy Pyle.

De carrière van Moore was voor een fan als ik moeilijk te volgen, mede door het wispelturige beleid van Jet Records. Het ging precies zoals gigage schreef: pas drie jaar later verschenen op dure import en bovendien met minieme informatie. Die hoes zag er overdreven rood uit, alsof het vooral goedkoop moest. Dan was er volgens Discogs bovendien een Duitse editie (Bellaphon), eveneens rood; weet iemand of die destijds ook in de Nederlandse winkels lag? In 1987 volgde eindelijk de reguliere Europese uitgave, de hoes hiervan is de versie die MuMe toont.

Was dit album gewoon eind '80 of begin '81 in Europa verschenen, dan vermoed ik dat Jet was binnengelopen. Immers: sterke setlist, sterke groep, sterke productie (Chris Tsangarides), sensationeel gitaarwerk en dat terwijl de hardrock-/metalwereld enorm hiervoor openstond. Ik wel in ieder geval, mede omdat Moore als soloartiest voor het eerst consequent voor heavy rock koos.

Ook de volgende plaat die Moore opnam zou pas in 1983 in de winkels belanden. Op naar Dirty Fingers.

Jazeker, bij de speciaalzaken in de importbak, meen ik. Destijds dacht ik dan ook dat het concert in Japan was opgenomen want daar kwam die vandaan haha.

Deze gevonden op de Beverwijks Bazaar samengebundeld met het album van G-Force voor een luttele 4 euro in prima conditie. Moet wel zeggen dat de opnames wel even opgepoetst mogen worden. Het klinkt allemaal wat dof. Echter genoeg power en energie in het optreden met een prima band en goede vocalen.
Instrumentale spierballenrock en de afsluiters krijgen van mij de sterren hier. 4 sterren voor het geheel .