Rufus Wainwright - Want, Two (2004)

Agnus Dei: De eerste tonen van dit album (een krassende viool) kondigen het al aan. Dit is een bijzonder album !!!
Maar is het soms een nieuwe Dead Can Dance ? Nee dames en heren, Rufus Wainwright is de naam.
Eindelijk is de wederhelft van Want one gereleased. Het had oorspronkelijk een dubbelaar moeten zijn.

Agnus Dei
Qui tollis peccata mundi
Dona nobis pacem

Ja het is haast klassiek. Het is mysterieus, grenst zelfs aan het mystieke................

The One You Love: sorry Nick Cave. Jouw Nature boy is bij deze verslagen door The One You Love. Dit is mijn song van het jaar. Een popliedje zoals pop hoort te zijn. Haast Beatle-esque.
Jammer van het wat abrupte slot. Ik had er nog zoveel langer naar kunnen luisteren.

Peach Trees: zo kennen we Rufus ook van zijn vorige albums. Een rustig ingetogen nummer, met het bekende meerstemmige achtergrondkoortje. Maar ook hier weer een schitterende instrumentatie.

Little Sister: is dit klassiek ? Je zou haast gaan denken dat Wainwright een nummer van een of andere oude componist (Mozart) heeft bewerkt. Een zwierig, barok-achtig nummer dus. Opvallen doet het zeker. En mijn goedkeuring kan het zeer zeker krijgen.

The Art Teacher: Zang en piano. Zo start dit nummer over een verliefdheid op een leraar (gezongen vanuit een vrouw-persoon.....toch Rufus zelf misschien ?). En dan heel subtiel zijn daar opeens hoorns aanwezig. Ook erg naar klassiek neigend nummer, maar toch voldoende luchtig om het populaire muziek te noemen. Voor zover we van pop kunnen spreken, want in die categorie is het nu ook weer niet direct te plaatsen.

Hometown Waltz: een zwierige wals waar de hele familie is opgetrommeld lijkt het wel. Kate en Anna McGarrigle alsook Martha Wainwright zingen in het achtergrondkoortje. Ook een hoofdrol voor de accordeon (gespeeld door Anna McGarrigle).

This Love Affair: zwaarmoedig nummer. Het klinkt statig, wat komt door de vele klassieke instrumenten die hier worden ingezet, maar wel dusdanig dat het niet over the top is. Heel mooi.

Gay Messiah: tijd voor een wat luchtiger nummer. Hier herken ik weer de Rufus van bv het debuut-album of Poses. De humor in dit nummer is grandioos.

Memphis Skyline: Zita Swoon had Song for a Dead Singer, Rufus voegt daar nu Memphis Skyline aan toe. Dit is dus een nummer over de betreurde Jeff Buckley. Prachtig nummer en dito tekst refererend naar Ophelia en Eurydice. Het zou een nummer van Jeff Buckley zelf kunnen zijn. De sprookjesachtige wending na ruim 3 minuten is werkelijk ontroerend.

"Turn back and you will stay
under the Memphis skyline"

Waiting for a Dream: een hemels nummer vol pathos, maar daar zou je inmiddels aan gewend moeten zijn op dit album (en anders heb je hem allang uitgezet). Hoogtepunt nummer zoveel inmiddels. Wat een mooi nummer is dit weer.

Crumb By Crumb: het bekende achtergrondkoortje opent dit nummer, dat duidelijk weer van luchtiger aard is. Maar ook dit is dus een nummer waar een band als the Beatles goed mee weg zouden komen. Een ijzersterke "pop" song.

Old Whore's Diet: de officiele afsluiter (als je niet de cd te pakken hebt met de bonustracks). Het begint als een Rufus-song in de inmiddels bekende stijl, maar dan opeens na anderhalve minuut slaat het nummer compleet om. Het gaat swingen en het is luchtig van toon (ik zou bijna zeggen: zomers, maar ik hou het toch maar op bijna.....).
Na 3 minuten vergezeld door de galm van ene Anthony en mooie viool-solo. En dan zijn we er nog niet: want het gaat zeker nog een dikke 6 minuten door als tijdens een dollemansrit in een achtbaan.
Bijzondere afsluiter mag ik wel stellen..................

Maar er zijn eventuele bonustracks, en wel:

Coeur de Parisienne- Reprise d'Arletty: een in het Frans gezongen live-nummer, begeleid door slechts de piano. Heel eerlijk gezegd heb ik het nooit zo op Engelstalige artiesten die in het Frans gaan zingen. Het blijft gewoon lelijk klinken.
Maar goed voor een bonustrack die niet op alle persingen te vinden is kan ik er vrede mee hebben.

Quand Vous Mourez de Nos Amours: net als het vorige nummer live, en in het Frans gezongen.
Het zijn gewoon 2 toegiften die je ook wel eens tegenkomt na een super-optreden. De artiest heeft er dan dusdanig zin in dat ie na de officiele toegift toch nog een keer terugkomt met een uitsmijter voor de fans.
Het gekke is dat dit soort bonustracks meestal afbreuk doen aan het album. Hier zijn ze prima op hun plaats: je kunt even bijkomen van hetgeen je ondergaan hebt. Want dat was niet misselijk. Wel zal dit album 2 kampen krijgen: je haat het of je vind het helemaal het einde. Waar ik in behoor lijkt me duidelijk.

En na beluistering van het album kan de bijbehorende dvd "Live at the Fillmore" opgezet worden:

1.DVD Intro
2.L'Absence
3.14th Street
4.Harvester of Hearts
5.Natasha
6.Art Teacher
7.Hallelujah
8.Matinee Idol
9.Vibrate
10.Gay Messiah
11.Want
12.Greek Song
13.Foolish Love
14.I Don't Know What It Is
15.Dinner at Eight
16.Beautiful Child
17.Oh What a World
18.Liberty Cabbage
19.California
20.As in Happy
21.DVD Credits

Meneer Wainwright: u heeft zojuist misschien wel mijn favoriete album van dit jaar afgeleverd. Ik moet het nog even laten bezinken om definitief tot die conclusie te komen, maar dat het uw beste in uw repertoire is leidt geen twijfel naar mijn bescheiden mening.

Hier ben ik echt heel erg benieuwd naar, ga het denk ik zo snel mogelijk kopen als de cd-koersen gezakt zijn Natuurlijk wel met de dvd erbij. Heb hem nog nooit zien optreden en hopelijk is het net zo'n goede artiest als zeg maar Hawksley Workman.
Ik vond Poses een leuk popalbum, met wat folk-achtige tintjes. Of nou ja, eigenlijk meer dat Griekse in Greek song En Want one was lekker theatraal.
Aan de recensie hierboven te zien kan ik veel goeds verwachten. (We hebben meer van zulke recensies nodig!)

Wat betreft dat zingen in het Frans.... 't is iets wat in je hoofd zit (denk ik, want ik heb het dus niet gehoord). Hij is natuurlijk Canadees en dan ben je zeg maar half opgegroeid met het Frans. Dat zou geen probleem moeten zijn.
Het is net zoiets wanneer een Nederlander in het Engels gaat zingen..... dat is ook geen probleem toch?(Graag zelfs, ik houd niet zo van Nederlandstalig, en al helemaal niet in accent.)

Om Robbie maar eens te quoten: 'All the best women are married, all the handsome men are gay'. Damn

Net aangeschaft en is werkelijk prachtige cd. Ik heb eigenlijk niets meer toe te voegen aan recensie van aERodynamIC. Strax nog even de DVD bekijken

Maar het is dan ook een geweldige cd !!!



Is dat zo ?

En nog even voor de fans van Antony (& the Johnsons). Ja, het is deze Antony die meezingt op het nummer Old Whore's Diet.

magistrale cd , net zoals want one , maar fans koop ook de vorige , want dit is de revelatie van 2000

zeker weten

ik moet hier heel erg aan wennen. Kwaliteit is vrij hoog, dat hoor je meteen. Vind het tot nog toe wel moeilijk om de gehele cd af te luisteren.

Geef hem zeker een kans, gezien de positieve geluiden die je overal over Rufus hoort.

Voor fans van Rufus: Ed Harcourt

Ik ben een groot liefhebber van beide artiesten, maar ik zie er niet echt veel overeenkomsten tussen. Sterker: vrij weinig zelfs

Rufus live zien optreden in Paradiso: dit optreden mag wat mij betreft mijn top 10 komen binnendenderen.
Wat een live-performer is deze man! Hij heeft humor, een geweldige stem en een enorme uitstraling. En dan ook nog eens zus Martha als voorprogramma (vond ik ook mooier dan verwacht)....... dan kan je avond niet stuk.
Even lekker nagenieten dus

Want one & two zijn nu ook verkrijgbaar als één dubbelaar.
Op Want one zijn de tracks Es Mus Sein en Velvet Curtain toegevoegd als bonus en op Want two zijn dat de Leonard Cohen-cover Chelsea Hotel No.2 en In with the Ladies.

Helemaal geweldig !
Want two is mijn favoriet, maar zonder de andere albums zou ik ook niet kunnen

Rufus weet mij met zijn muziek te raken op een manier dat geen 1 andere artiest doet! Voor mij is hij artiest nummer 1.

Wij zouden in November ook naar zijn concert gaan, zouden dus......
Helaas konden we er niet bij zijn, we zaten op de eerste hulpafdeling van het ziekenhuis Ik ben nu wel een beetje over de teleurstelling heen maar wil er de volgende keer heel graag bij zijn !

Dit album gisteren helemaal binnen gekregen, zal het eerst eens paar luisteren voor ik een oordeel geef. Maar erg bijzonder is dit wel, dat kan ik nu al zeggen.

ik ben denk ik de enige die behoorlijk teleurgesteld is in dit album, of Rufus in het algemeen (?) (ken "Want One" ook, voor mij zowat hetzelfde niveau)

wat me vooral tegenstaat is het monotoon, zeurderig stemgeluid van Rufus, die, naar mate het album vordert, een steeds groter irritatiegehalte krijgt.

twijfel voor een derde kans...(ook vanwege die bombasiek)

Daar heb ik idd ook moeite mee. Maar toch, als je het paar keer geluisterd hebt, dan went het wel. Ik kan er nu geen genoeg van krijgen!

Ik geef dit album voor nu 4,5* en heb Aero een recensie beloofd, maar die komt binnenkort wel.

Dit zeg ik niet snel, maar wat lijkt het me geweldig als Rufus een coveralbum gaat opnemen (en met name songs van Leonard Cohen). Chelsea Hotel en Hallelujah vind ik veruit zijn beste nummers. Zijn stem past daar echt perfect bij! Krijg er vochtige ogen van...

Het grappige is dat het beiden nummers van Leonard Cohen zijn en heel veel artiesten hebben zijn nummers ook gecovered. En heel vaak vind ik die covers dan beter dan het origineel van Cohen zelf. In het geval van deze 2 Rufus-covers gaat dat zeer zeker op.

Ja, zowat alle covers die er van Halleluja zijn gedaan (en het zijn er nogal wat) zijn beter dan het origineel van Cohen. En die van Buckley vind ik toch verreweg het mooiste!
Maar ik ben ook een groot fan van Leonard Cohen hoor, hij heeft prachtige nummers geschreven én uitgevoerd en is nog steeds van grote invloed op heel veel artiesten. Ik vind Halleluja een lelijk nummers van hem en juist dát is in de versies van anderen een klassieker geworden; een song met een eigen leven.
(Ik zag trouwens pas een trailer van een film die er over Cohen uitkomt en daarin zag je ook stukjes van optredens van Rufus en van Antony die nummers van hem zongen, jammer dat Bono weer eens de boel moest verpesten door tussendoor met z'n gelikte lulpraat te komen, waarom moet hij nou zich overal mee bemoeien, maar goed. Wordt vast een heel mooie film, zag er goed uit, Cohen - die tegenwoordig in een Boeddhistisch klooster woont - komt zelf ook veel in beeld, waarin hij zijn verhaal vertelt.)

Terug on-topic dan maar: een geweldige plaat van een geweldige nicht, met humor en drama en melancholie en show en sfeer en kunst met grote kaas. Hoogtepunt voor mij is absoluut The Art Teacher, vind ik het mooiste Rufus nummer ooit! Ik denk toch echt dat het autobiografisch is, zoals zijn meeste nummers. Over zijn eerste liefde dus, zijn kunstleraar. Prachtig hoe hij over alle kunstenaars zingt, ruebens and rembrandts, en hoe hij die kunstleraar toch het mooiste kunstwerk vind. Pure poëzie, zwijmelkunst voor hongerige ontluikende homo's en andere tere zielen.
Ook Old Whore's Diet met die andere 'drag' vind ik geweldig, net als zijn ode aan Zielsverwant Buckley: Memphis Skyline en dan is er natuurlijk het zeer vunzige maar o zo komische Gay Messiah, over een messias in zaad gehuld en rufus is de apostel en dan is er natuurlijk nog het spannende openingsnummer in het latijn, als een hymne op oosterse klanken en dan de bonustrack in het frans, heerlijk pretentieus allemaal, lekker je talenkennis showen, het past er ook zo verrekte goed bij allemaal.

Ik ken Want One nog niet, maar die ga ik binnenkort kopen. De andere 3 platen ken ik wel en dit was van die 3 mijn eerste kennismaking. De andere 2 zijn vele male poppiër, maar ook die vind ik een 5 waard net als deze!!! Wat een held die Rufus! Hoop hem ooit nog live gezien, want dat was er nog niet van gekomen.

Zeker doen: voor mij was zijn optreden eind vorig jaar één van de beste die ik ooit heb meegemaakt.
Wat een artiest. Paradiso was muisstil op sommige momenten.......... dat maak je helaas niet zo heel vaak meer mee.

Valt komende week op mijn deurmat, inclusief DVD!
Kan niet wachten zeg.

Bwa, het doet mij allemaal behoorlijk weinig. Ik vind het eigenlijk gewoon een dikke zaag.

Ik heb het nooit voor de man gehad, ik vind hem live verschrikkelijk nazaal klinken, met die lispel(ho, IRRITANT), en ik vind dat hij een verschrikkelijke versie van hallelujah heeft gemaakt. Het nummer dat hij voor Moulin Rouge!(Complainte de la Butte), vind ik eigenlijk wel een mooi nummer, maar dat is dan ook het enige goede wat ik over de man te vertellen heb, want over deze cd is er ook niet echt veel lof van mijn kant.

Ook vond ik zijn interview in de HUMO een paar weken geleden echt ongelooflijk irritant. Het is zo'n irritante gast, he, man wat kan ik die kerel niet uitstaan.

Voor de rest, zijn muziek kan wel mooi zijn, maar ook heel saai en zagerig, en dat vind je meer op deze cd, vind ik.
Ik vind enkel The one you Love echt goed, tot nu toe, maar ik ga de cd toch 2.5* geven, want zo slecht is het natuurlijk allemaal niet.

Maar ik moet het gewoon waarschijnlijk nog wat meer luisteren.

Kan me er wel in vinden, swoon. Ik hoor het vaker, hij heeft een love it or hate it-stem. Het moet je liggen. Maar aan andere kant heeft het ook tijd nodig. Mijn gedachten waren hetzelfde als ik jouw verhaal zo lees. Maar toch ben ik hem gaan waarderen later met als resultaat dat dit album nu op 5 sterren staat

Vandaag 1e luisterbeurt gegeven, zeker geen makkelijke cd. Staan hele mooie stukken op maar ook stukken wat me (nog) niet raakt. Maar over het algemeen vind ik het toch wel goed, moet het gewoon meer luisteren denk ik. Klassiek/Pop is ook niet een genre wat ik vaak draai. (zeg maar nooit ) Wel gaaf dat er een DVD bij zit, de versie van Hallelujah vind ik geweldig! begin met 3,5 ster maar kan zeker groeien.

Ik vind Rufus fantastisch, maar een album houd ik gewoon niet vol. Wel een heerlijk nummer zeg met Antony, Old Whore's Diet. Een steeds herhalende tekst, maar een o zo aanstekelijke theatrale schoonheid.

Na het lezen van de vele lovende kritieken en het horen van Haleluja (filmmuziek Shrek) heb ik de CDs Want One en Two gekocht, maar eerlijk gezegd word ik echt compleet gestoord van die jengelende zeurstem van Rufus. Wel een paar lekkere numemrtjes, maar kom niet verder dan 2,5... Sorry Rufus, alle respect voor je onafhankelijkheid, muzikale creativiteit en succesvolle pogingen om uit de klauwen van de grote platenmaatschappijen te blijven, maar ik vind het gewoon niks.

What was I thinking? Ik vind ondertussen Release the Stars geweldig(ik ben echt verslaafd) en ga nu de twee wants ook een kans geven. Deze een herkansing. Waarschijnlijk worden het meer sterren. Maar ik blijf het eigenlijk wel een irritante kerel vinden. Maar live lijkt hij mij nu wel goed. Ik ga het zien op Werchter. Kijk er heel fel naar uit.

Swoon has seen the light!

Ik vond hem juist heel erg grappig en live een verademing tussen wat ik de laatste jaren op het podium heb zien staan.
Mede door zijn persoonlijkheid maakte het voor mij een van de beste concerten die ik ooit heb gezien. Wat dat aan gaat hoop ik hem snel weer te zien.
Ik hoop voor jou dat het op een festival ook over gaat komen want ik vind dat hij daar absoluut niet thuis hoort.

mooie liedjes maar de stem vind ik nog niet venaltijd geslaagd. ook zit er nog niet altijd veel variatie in de nummers. Maar ik zal misschien nog wel tot een heroodreel komen. drienhalf.

Joepie, dit album is ingeslagen als een bom!

En daarbij gebeurde me nou iets enorm gaafs. Ik luisterde tijdens het eten naar Antony and the Johnsons en was daardoor in een wat vreemde stemming gekomen. Onmogelijk te beschrijven natuurlijk, maar het was iets als bedroefd, eenzaam, maar toch gelukkig. Nadat het album was afgelopen zette ik Agnus Dei op en werd vrijwel meteen overgenomen door iets ongrijpbaars; er kwam een soort van spanning over mijn hele lichaam te staan en bij elk nummer leken er haast willekeurig kippenvelaanvallen op me los te barsten. Het was heerlijk! Ik voel me goed nu Meer Rufus nu, en meer Antony!

Dan zet je toch gewoon Old Whore's Diet op: 2 vliegen in 1 klap!

Of What Can I Do? :´)