Wardruna - Gap Var Ginnunga (2009)

Natuurlijk snap ik het wel als mensen Wardruna afdoen als een band met enkel sfeerklanken of 'leuk voor de achtergrond'. Ik gebruik deze muziek zelf ook heel graag op de achtergrond. Ik ben ook dol op de sfeer die het uitstraalt, maar ik snap voor een groot deel wel waar Einar Selvik met deze muziek naar toe wil. Zelf heb ik jaren gewerkt in het Prehistorisch Dorp in Eindhoven. Buiten openingstijden ben ik veel bezig geweest met historische ambachten. Vele uren heb ik doorgebracht in de middeleeuwse smederij of in de weer met mijn zelfgemaakte prehistorische bronsgieterij. Daar waar het kon, had ik vaak de muziek van Wardruna aan staan. Een betere soundtrack kun je je dan niet wensen. Natuurlijk ken ik Wardruna ook van de bijdragen aan de serie Vikings, maar mijn kennismaking met ze was op Roadburn.

Wardruna is bewust als een drieluikproject opgezet. Acht runen voor elk deel. Daarmee veel aandacht voor de Edda. Het lijkt de klassieke opzet: het begin, het hoogtepunt en de ondergang. Gap Var Ginnunga verwijst direct naar de grote leegte waaruit onze wereld geschapen is en is dus het begin. Hagal heeft vanwege de drums iets strijdbaars. Ik vind het fluitwerk hier prachtig. Gaahl zet een gave prehistorische vertolking neer. Die zoemtoon in Thurs vind ik heel treffend. Het zangwerk van Jara geeft dezelfde gevoel. Die rune staat voor de oogst (al zei mijn gevoel dat het lied over zaaien ging, hehe). Kauna klinkt dan weer lekker mysterieus en ietwat duister.

Het zangwerk is ijzersterk hier. Mooie afwisseling tussen Einar, Gaahl en Lindy Fay Hella. Hoewel het geheel inderdaad vaak wel net te minimalistisch is, geniet ik er wel altijd weer van. Veel mensen hebben niet door dat hier allerlei zelfgemaakte instrumenten naar historisch voorbeeld zijn gebruikt en veel opnames buiten zijn gemaakt. Een keurige 4,5* om mee te beginnen.

Ik hoor bij de al eerder door Ruud omschreven groep mensen die Wardruna best vindt voor op de achtergrond, maar er verder nooit heel actief inkomt. Blijkt dat ik dit album ook al in mijn cd-kast heb staan, maar na een keer luisteren was het vooral een 'waar zijn de songs?' indruk die achter bleef. Ik heb dit ook nu weer. De muziek is authentiek en sfeervol, maar het is vooral de soundtrack van een fantasyfair waar ik niet te actief naar kan luisteren. Ik weet wel dat de band met nummers als Helvegen echt weergaloos goed kan zijn, dus ik vermoed dat dit een kwestie is van wachten tot er op de volgende albums echte liedjes voorbij komen. Dit is voor mij nu echt niets anders dan sfeervolle achtergrondmuziek die bij vlagen zelfs licht irriteert.