Sugar Billy - Super Duper Love (1975)

De titeltrack is natuurlijk wereldberoemd gemaakt door Joss Stone, maar toch verkies ik dit rauwere funkorigineel. De rest van het album is eigenlijk meer van hetzelfde: rauwe funk met het heerlijke stemgeluid en gitaarskills van Suikerbilly.

Fijne mix van funk en soul. Zijn rauwe stem sluit goed aan bij de instrumentale begeleiding. Super Duper Love springt er uit (dit kan te maken hebben met het feit dat ik de versie van Joss Stone al kende, die overigens absoluut niet kan tippen aan deze versie), maar de rest luistert ook erg prettig weg, al had een aantal nummers wel ietsje korter gemogen.

Lekker album, waar je verder - volgens mij - niet al te veel bij moet denken. Prima zanger (lees: niet echt bijzonder) en aardige instrumentale begeleiding. Er zit jammer genoeg niet een nummer tussen die de plaat echt interessant maakt. Er wordt voornamelijk een constant redelijk niveau gehaald. Na de kleine 40 minuten heb ik er eigenlijk ook weer eventjes genoeg van.

Stevent op een nipte voldoende af.

Lizzy, hier heb je toch wel een pareltje te pakken wat mij betreft. Af en toe misschien iets te lang van stof, zoals je zelf ook al vaststelt, maar verder is dit soul zoals ik die graag op mijn bord krijg. Swingend, opzwepend, met een kartelig randje, net als zijn niet perfecte, maar wel ideale stem. 4*

Eigenlijk is het vrij opmerkelijk dat er zo weinig informatie over Sugar Billy is. Het enigste wat bekend is, is dat de beste man uit Detroit komt en dat zijn echte naam Willie Garner is. Of toch Billy? Het blijft allemaal vrij mysterieus, maar dat geldt gelukkig niet voor de muziek; rauw, puur en onversneden powersoul. Zo zou ik het beschrijven.

Mr. Sugah heeft een heerlijke stem, weliswaar niet altijd even zuiver, maar vol met kracht en overtuiging. De energieke instrumentale begeleiding is daarop minstens zo geweldig. Zo swingt de hele plaat de pan uit, maar liefst 35 minuten lang, zonder dat het vermoeiend wordt. Kortom, een pareltje pur sang. Dit verdient echt meer aandacht..

Ja dit is klasse materiaal. Had deze al een keer eerder gezien maar de hoes nodigde mij niet echt uit om te gaan luisteren! Onterecht want het swingt en Billy zweept de boel goed op! Kzie dat ie alleen wat prijzig is mocht ik hem nog eens aan de collectie willen toevoegen! Das het enige minne aan deze plaat

De reissues op vinyl vallen goed mee van prijs hoor. Ik geloof niet dat ik meer dan 10 euro heb betaald voor mijn exemplaar.

Klopt maar ik moet de cd-versie hebben en die vond ik op nlstore.nl voor 25 euro. Toch wel prijzig voor een plaat met 9 nummers!

Inderdaad erg veel, maar ik zag dat je ook vinyls had, vandaar... Maar misschien als er genoeg belangstelling voor komt (veel stemmen op MuMe bv.) dat ze wel nieuwe cd-kopies gaan uitbrengen.

Talentje voor de zang met flink wat positieve energie in de nummers en dat past allemaal prima bij de hoes! Jammer dat de meeste nummers zo inzakken, zowel tekstueel als instrumentaal. Je zou dan graag hebben dat er instrumentaal nog wat gejamd wordt of zo, maar eigenlijk is er dan te weinig beweging. Bij het nummer Love Bug bijvoorbeeld, toch al niet erg veel om het lijf hebbend (losjes gebaseerd op het akkoordschema van ´I shall be Released´), gebeurt er na het eerste refrein eigenlijk niets meer.

Sowieso is het qua geluid wel erg oldschool voor 1975. Niet erg, maar je wil er dan graag wat puurheid voor terug. Die komt maar deels en eigenlijk alleen van de zanger zelf. Letterlijk stellen de teksten weinig voor en zijn de songs zelfs ruwweg wel uitwisselbaar, maar duidelijk is dat het daar niet over gaat en dan stoort het ook niet. Hij krijgt dan toch wel veel voor elkaar met wat enkel soms wel ter plekke verzonnen teksten lijken te zijn. ´Niet teveel denken´ Schreef R&P hierboven al.

Ik vind met name de eerste 3 nummers en zeker het eerste deel van het titelnummer toch wel geslaagd. Geen topalbum voor mij maar wel dus weer een album uit de volslagen obscuriteit (?) waar toch wel weer leuks op staat. Ter herinnering: toen ik dit hoorde moest ik denken aan Lizzy´s eerdere SAvdW keuze Lou Ragland - Is the Conveyor - Understand Each Other (1977)

Ik kan me goed vinden in de meeste beschrijvingen hierboven. Het album vind ik redelijk prettig in het gehoor liggen, maar qua stem en muziek is het nooit echt hoogstaand. Gelukkig haalt de super lover wel een erg degelijk niveau en zullen weinig liefhebbers van het genre dit album als slecht betitelen. Het pakt mij wel te weinig om te overwegen dit aan te schaffen.....op vinyl of cd.

Het album kan mij niet de volle 35 minuten boeien. Dit komt vooral door de zang van Billy. Ik vind zijn stem niet mooi en zij zingt te schreeuwerig. Maar instrumentaal is het lekker funky.
Het eerste nummer en het titelnummer zijn mijn favorieten.

Uitstekende keuze als soulalbum van de week. Staat op mijn 'aan te schaffen' lijstje.

Na een nieuwe luisterbeurt kom ik tot de volgende conclusie. Veel nummers zijn inderdaad te lang(dradig), maar Billy doet in ieder geval erg zijn best om het nog interessant te houden. Muzikaal soms te eentonig, maar toch overall voldoende om eens in de zoveel tijd op te zetten. Don't Wait Come To Me, Love Bug en Super Duper Love zijn mijn favorieten. De rest vind ik minder. Eigenlijk niet veel afwijkend van mijn eerste luisterbeurten.

Erg fijn plaatje van Sugar Billy. Heb hem heel lang geleden beluisterd naar aanleiding van de Joss Stone cover en sinds een aantal weken weer opnieuw ontdekt. In de categorie funk/soul vind ik dit een van de beste albums in zijn soort. Een rauw stemgeluid in combinatie met ongepolijste funky soul. Inderdaad jammer dat weinig bekend is van de beste man. Wel heb ik eens gelezen dat hij na dit album via omwegen terecht is gekomen in Memphis, Tennessee. Niet om muziek te maken overigens, maar om aan de slag te gaan als metselaar. En daarmee is Sugar Billy een van de velen die pas jaren later de erkenning kreeg die hij verdient binnen de soul scene. Ik vind alle nummers eigenlijk te gek maar mijn favoriete nummers op dit album zijn: ‘Don’t wait, come to me’ en ‘Keep movin’ on’.