Marc Almond - Singles 1984-1987 (1987)

Een beetje vreemd is het wel om over zo'n korte periode een singles-verzamelaar uit te brengen, maar het moet gezegd: het zijn wel erg goede composities dus dan mag het van mij wel .

Het is raar, Soft Cell ken ik, dat repertoire ken ik genoeg, maar ik heb denk ik nog nooit één solonummer van Almond gehoord, ik wist zelfs niet dat er blijkbaar nà Soft Cell nog leven was...

Helaas pindakaas, ik ken hier geen half nummer van...

Shame on me dan maar ?????

Je mist een hoop omdat de discografie van Marc solo heel divers is: glamour en kitsch, electro, berlijn jaren '30 cabaretesque, chansons of behoorlijk experimenteel.
Dit album geeft maar een zeer korte periode uit zijn solo carriere weer dus is geen goede start.

dit zijn ook niet de bekendste nummers van Almond, die kwamen gelijk na deze verzamelperiode vanaf '88. Toen had hij megahits met Tears run ring en Something's gotten hold on my heart. Begin jaren '90 had Marc ook nog wat kleine hits (in Nederland dan) met The Days of pearly spencer en Jacky

Sterker nog: de solo-discografie is veel uitgebreider dan die van Soft Cell.
Misschien moet EVANSHEWSON maar eens wat clipjes bekijken om een heel klein beetje een indruk te krijgen.

Tears run ring en Something's gotten Hold on my Heart waren wel nog hits van Soft Cell, uiteraard ken ik die wèl.

En The Days of Pearly Spencer ken ik ook, want dat is een cover van een grote hit uit de sixties van David Mc Williams (uit het magische jaar 1967, de Summer of Love, ja zo'n oude bàl kent dat dan iets beter hé ??

Hoe kom je daar nu weer bij????
Beiden zijn solo-hits van het album The Stars We Are


Dat klopt, maar ook dit nummer komt van een solo album, namelijk Tenement Symphony.

[quote]aERodynamIC schreef:

Hoe kom je daar nu weer bij????
Beiden zijn solo-hits van het album The Stars We Are

quote]

Ze staan in elk geval op een de verzamelaar MEMORABILIA, vandaar dat ik misschien altijd verkeerdelijk dacht dat het onder Soft Cell was uitgebracht.... foutje zeker ???

[quote]EVANSHEWSON schreef:


inderdaad

Maar het wordt je vergeven

Absoluut mooie songs op deze verzamelaar, enige minpuntje (en dat heb je toch wel gauw bij een verzamelaar), is dat ik de samenhang een beetje mis..
De albums* waar de nummers op staan vertellen elk namelijk echt een 'verhaal' en zijn het beluisteren in zijn geheel meer dan waard! (*albums: Stories of johnny, A Woman's Story, Mother Fist and Her Five Daughters, Vermin in Ermine)
Maar voor iemand die niet meer van Marc Almond kent, dan laten we zeggen Tainted Love, Something's Gotten Hold of My Heart en Tears Run Rings ed, is dit een goede start!

Met dank aan aERodynamIC.

Deze compilatie had ik lang geleden op cassette samen met
de beste tracks uit The Stars We Are (1988) en Enchanted (1990).
Ik ben blij dat ik hem vandaag opnieuw mag beluisteren.

Weg is de sexkabouter met zijn vunzige praatjes.
Hier zingt een gepassioneerd liefhebber van het levenslied.
Zelden gingen chanson en 80s pop zou voortreffelijk hand in hand.

De eerste drie tracks zijn afkomstig van Vermin in Ermine (1984)
en vallen op door hun bijzonder vlot en catchy karakter.

The Boy Who Came Back klinkt als de wavefolk van Men Without Hats.
You Have heeft de allures van een Eurovisie Songfestival winnaar.
Tenderness Is a Weakness is mijn favoriet van het album: wat een tekst toch.

De volgende drie zijn van Stories of Johnny (1985)
en hebben iets meer glamour en disco in de gelederen.

Stories of Johnny is vergelijkbaar met het betere werk van ABC.
Love Letter heeft de discodreun die je ook bij de Communards aantreft.
The House is Haunted klinkt nog het best als Soft Cell anno 1984.

A Woman's Story is afkomstig van de gelijknamige EP uit 1986.
Het zwakkere nummer klinkt iets te veel als een tweederangs power ballad.

Ruby Red was ook een EP uit 1986 en doet denken aan Tears Run Rings.
In beide gevallen een briljante popsingel met voldoende hitpotentie.

De twee laatste nummers komen van Mother Fist & Her Five Daughters (1987).
Een album dat klinkt alsof het in een gebroken zeemansharten kroeg is opgenomen.

Melancholy Rose is de meest commercieel klinkende nummer van de compilatie.
Mother Fist is een latino gekruide afsluiter, genre Vaya Con Dios.

Hem de Jacques Brel van de pop noemen,
lijkt vooral zangtechnisch en muzikaal wat hoog gegrepen,
maar de oprechtheid waarmee hij het bruisende liefdesleven van
gewone mensen en randfiguren bezingt, dwingt evenveel respect af.
Wie van Guido Belcanto houdt, moet ook van Marc Almond houden.

Jammer dat deze singels nooit echt hits zijn geweest.
Marc heeft in zijn Soft Cell periode herhaaldelijk op de Britse pers ingehakt.
Geen wonder dat de muziek critici hem daarna wat stiefmoederlijk behandelden.
Duizend maal onterecht, neem het van me aan.

Voor mij een overbodig album. Ik heb een tweedehands LP dan ook weggegeven zodra ik alle nummers op originele LP’s en EP’s had. Ik betwijfel of deze verzamelplaat voor mensen die minder met z’n solo-werk vetrouwd zijn, kan dienst doen als introductie. De echte solohits kwamen pas later en ik tel er eigenlijk maar vier: Jacky, Pearly, Something’s en Tears. Merk op dat driekwart covers zijn. En dan laat ik die monsterhit van Soft Cell nog buiten beschouwing. Wie de uitpuilende schatkist aan Almonds zelf geschreven parels een beetje kent, kan niet anders dan concluderen dat de ondankbare buitenwereld het oevre van Almond oneer aandoet.

Op deze verzamelaar staan haast uitsluitend parels. Met drie sterren lijk ik ongenadig streng en op het eerste zicht belachelijk inconsequent. Nogmaals: het zijn geen hitsingles en ze zijn bijna allemaal te vinden op amper drie commercieel gefaalde studio-albums: één onder de vleugels van Phonogram en twee onder die van Virgin. Op elk van deze platen worden de singles sfeervoller omringd dan op deze compilatie. Behalve de studioplaten uit die periode raad ik ook de left-overs dubbelcompilatie Virgin’s Tale I en II aan, die zo’n vijf jaar na de opnames werden uitgebracht. Jammer dat Almond de kans niet kreeg om deze parels op ’gewone’ of dubbele studio-albums uit te brengen.

O ja, ik kan Guido Belcanto wel pruimen en ik had ook al de connectie gelegd met Almonds oevre en onderwaardering hiervoor. Maar ik ben vooralsnog geen Belcantist. Het groenere gras aan de overkant-effect?