Minsk - With Echoes in the Movement of Stone (2009)

Een rondje post-metal / doom-metal ons aangeboden door laboomza en ik kan er bijna geen weg mee. Tot aan de helft van het derde nummer Almitra’s Premonition lijkt het mij dat dit album maar voortkabbelt en enkel bij de tempowisseling schiet ik wakker. Wat is het verschil tussen sfeervol en saai? Ik weet het niet. Ik voel bij dit album enkel loomheid in plaats van frisheid. Ik vind het te langdradig: acht nummers in een uur en dat is een stuk voorbij mijn attention span. Het doet me bij momenten ook aan een Tool denken, een groep waar ik totaal niets mee heb, lach maar.
Ze kunnen spelen hoor en ik voel wel dat er variatie in zit, maar het roept bij mij ook geen enkel gevoel op. Die drummer kan een aardig stukje drummen, de zang vind ik nu weer goed, dan weer matig en de gitaren grommen, brommen en scheuren. De instrumentale stukken kan ik nog het best verteren, bijvoorbeeld bij Crescent Mirror. Pisgah vind ik ook afschuwelijk, ik kom er nijdig van.
Post-metal is niet voor mij voorbestemd maar ik blijf proberen. Ik laat het op tijd en stond weten, maar vooralsnog kan ik maar een kleine score toekennen.

Na een aantal luisterbeurten moet ik concluderen dat het mij eigenlijk nergens echt weet te grijpen. Het is best aardige muziek en ik kan het allemaal wel aanhoren, maar ik ben het ook zo weer vergeten. Ik zou dit dan ook niet zo heel snel weer opnieuw opzetten.