Aaron Parks - Invisible Cinema (2008)

Zeer goed album van een nog vrij onbekende pianist. Peacefull Warrior is echt heel mooi. Gedrumd door Eric Harland die nog wel eens les geeft op Codarts heel mooi en subtiel.

Tja.... mmm.....
Niet echt slecht, niet echt goed.
Probleem voor mij met deze plaat is dat het niet allemaal origineel klinkt.
Vooral de gitarist, ik hoor Abercrombie, ik hoor Rypdal, soms een poging tot Frisell, maar nooit een origineel geluid, hij doet het heel goed maar heeft geen eigen identiteit, zelfde geldt trouwens voor de rest van de muzikanten maar dan zonder een herkenbaarheid van anderen, niet slecht maar ook niet virtuoos of origineel.

Komt op mij over als conservatorium muzikanten, technisch geweldig goed, muzikaal matig.

Ja daar kan ik me wel in vinden dat het muzikaal soms zwakke punten heeft. Alleen vind ik dat dat niet geld voor de pianist en de drummer die spelen echt geweldig vind ik...

Ik heb er een hoop keren naar geluisterd, dus daar blijkt uit dat ik dit wel wat vind. Aan de andere kant mist dit toch net iets om me helemaal enthousiast te maken. Zoals meestal kan ik niet echt aangeven waarom, maar misschien weten anderen dat wel te formuleren. 3,5*

Ik sluit me ruwweg aan bij wat blabla reeds zei: 'Invisible Cinema' klinkt nogal braafjes, kleurt nergens buiten de lijnen en wil ogenschijnlijk een publiekslieveling zijn. Daarvan getuigen de dromerige, haast pop-achtige composities, het repetitieve begeleidingswerk tijdens de solo's en de akkoordische opbouw van nummers zoals 'Afterglow'. Nergens wordt het te moeilijk, want zelfs de climaxen blijven glashelder wat betreft de structuur.

Daaruit blijkt tegelijk de kracht als de zwakte van Aaron Parks. 'Invisible Cinema' is een mooi album, mits men over dat tikkeltje zeemzoeterige melancholie heen kijkt. Anderzijds stuiten we nergens op verrassingen of bijzonder interessante wendingen (zoals blabla al zei: je hoort meteen welke voorgangers de gitarist hebben geïnspireerd), waardoor ik ook niet meteen naar een optreden van de man zou gaan kijken.

Niets mis mee, maar ook niet buitengewoon. En des te aangenamer op een warme augustusavond.

Extreem is het niet, maar daarmee voor mij zeker niet meteen gemiddeld. Gemerkt heb ik dat dit zich album toch gemakkelijk vaak laat beluisteren, zowel oppervlakkig als intensief.
Misschien geen topprestaties van instrumentbeheersing, maar hier wordt wel goede muziek gemaakt. Het album bevat meer 'liedjes' dan 'pure jazz' (liefst geen discussie het gaat me nu niet om de definitie van jazz) - in elk geval in verhouding met veel andere albums uit de reeks. Parks speelt daarbij zonder hoge geldingsdrang, zo lijkt het en daamee wordt het mooi een eenheid met de rest.

De nummers die na een tijdje wel wat minder worden zijn gek genoeg juist de lange stukken. Ik verbeeld me dat de thema's teveel herhaald worden of niet interessant genoeg zijn. Misschien ook is het wel dat datgene dat me aantrekt in dit album (van de nummers die ik mooi vind mede ook de thema's) zich kennelijk niet zo verdraagt met lengte.

Into the Labyrinth (melodieus) en vooral Praise (ritmisch) vind ik de beste nummers.

Van deze soort hadden we er nog niet veel in het jazz-album van de week en daarom een prima keuze van Thoommusic. Ik denk dat ik deze nog wel eens ga kopen. Twijfelgevalletje wachtend op aanbieding zullen we maar zeggen.

Wat mij betreft meer dan gemiddeld. Ontzettend gave grooves en drumbeats (veel onverwachte syncopen en tempowisselingen) worden er neer gelegd. Het pianospel is ook erg avontuurlijk,
eigenwijs en virtuoos.

Het gitaarwerk is okay, maar niet spetterend. Maar dat maakt mij niets uit. Ik vind het een lekker speelse en consistente plaat.

Alleen Roadside Distraction vind ik een vervelend nummer, maar die is zo voorbij.