Aaron Parks - Invisible Cinema (2008)

Extreem is het niet, maar daarmee voor mij zeker niet meteen gemiddeld. Gemerkt heb ik dat dit zich album toch gemakkelijk vaak laat beluisteren, zowel oppervlakkig als intensief.
Misschien geen topprestaties van instrumentbeheersing, maar hier wordt wel goede muziek gemaakt. Het album bevat meer 'liedjes' dan 'pure jazz' (liefst geen discussie het gaat me nu niet om de definitie van jazz) - in elk geval in verhouding met veel andere albums uit de reeks. Parks speelt daarbij zonder hoge geldingsdrang, zo lijkt het en daamee wordt het mooi een eenheid met de rest.

De nummers die na een tijdje wel wat minder worden zijn gek genoeg juist de lange stukken. Ik verbeeld me dat de thema's teveel herhaald worden of niet interessant genoeg zijn. Misschien ook is het wel dat datgene dat me aantrekt in dit album (van de nummers die ik mooi vind mede ook de thema's) zich kennelijk niet zo verdraagt met lengte.

Into the Labyrinth (melodieus) en vooral Praise (ritmisch) vind ik de beste nummers.

Van deze soort hadden we er nog niet veel in het jazz-album van de week en daarom een prima keuze van Thoommusic. Ik denk dat ik deze nog wel eens ga kopen. Twijfelgevalletje wachtend op aanbieding zullen we maar zeggen.