Engineers - Three Fact Fader (2009)

Wat was het debuut een verrassing indertijd: dromerige muziek die stond als een huis en ik heb het album echt zeer vaak gedraaid.
De waardering was er zeer zeker naar en de verwachtingen rondom de opvolger waren hoog. Toch was ik dit gezelschap een beetje vergeten. Die 4 jaar waren toch wel lange jaren en het debuut leek af te stevenen op een eendagsvlieg. Niet erg: want sterk genoeg om er goede herrinneringen aan te kunnen behouden; zo'n tweede album kan dat alleen maar afbreken als die erg tegen blijkt te vallen.
Begrijpelijk dus dat het best spannend was om Three Fact fader te gaan beluisteren.
Clean Coloured Wire laat horen dat het dromerige intact is gebleven qua zang en dat het muzikaal ook nog wel snor zit. Het lijkt zo op het eerste gehoor iets pittiger door een wat scherper geluid. Ik kan niet goed uitleggen waar hem dat nu in zit. Gevoelskwestie zullen we maar zeggen.
Het blijkt ook wel een beetje op Sometimes I Realise en dan opeens komt het vaag doorzetten: het lijkt wel een beetje een licht Moby-soundje te hebben, niet heel duidelijk, maar ergens in de verte hoor ik dit er in. Was dit op het debuut ook al zo? Nee toch? Niet dat ik daar problemen mee heb maar het valt me op. Iets minder spacy ook, iets meer rock.
Bij International Dirge begint de zang me opeens ietwat tegen te staan en vind ik het nummer ook niet spannend genoeg: het kabbelt maar door. Velen die het debuut kennen zullen om deze opmerking moeten lachen want dat album stond er vol mee maar toch hoorde ik daar een hoop spannende dingen gebeuren. Het magische ontbreekt hier toch wel te veel. Daarmee is het geen slecht nummer, maar de impact die ik 4 jaar terug ervaarde blijft nu uit.
En zo kan ik de rest van de nummers ook nog wel gaan bespreken maar dat doe ik niet: ze schuren allemaal erg dicht tegen elkaar aan en het effect die ze op mij hebben is ook min of meer met elk nummer wel gelijk.
Horen we hier een lichte teleurstelling? Jazeker! Het is geen verkeerd album, alleen raakt het me nu niet voldoende en tillen de Engineers dit niet ver boven de grote middenmoot uit. Natuurlijk kan het meespelen dat mijn verwachtingen erg hoog waren maar het kan ook zijn dat 1 album eigenlijk wel voldoende is van deze mannen.
Slecht? Nee dus; het is een leuk shoegazerplaatje. Maar voor nu ook niet veel meer waard dan 3,5* (en dat is een vol punt lager dan voor de eerste Engineers).

Let op: koop je dit album via het label zelf dan krijg je er 2 bonustracks bij: Clean Coloured Wire [radio Edit] en Sometimes I Realise [Steven Wilson mix] (voor wat het waard is uiteraard).

Harmonische perfectie van nieuwe shoegazers

2005 was een geweldig muzikaal jaar. Ik ontdekte Sufjan Stevens (Illinois), Patrick Wolf (Wind in the wires) én Antony & the Johnsons (I am a bird now). Tussen deze alltime favorites kwam ook nog het debuut van de Britse band Engineers uit. In dit topzware jaar wat kwaliteitsmuziek betreft, kon dit er bijna niet meer bij. Toch is hun titelloze eersteling me dierbaar gebleven.

Engineers maken dromerige gitaarmuziek met lichte electro-invloeden. Je zou het nieuwe shoegaze kunnen noemen - al heeft elk etiket meteen zijn nadeel - naar de muziekstroming van de langslepende gitaarmelodieën, waarbij weinig mediagenieke muzikanten tijdens de introverte nummers vooral naar hun schoenpunten staren. Nu dekt dat niet helemaal de lading, maar beïnvloed door de shoegazers van My bloody Valentine zijn de Engineers zeker.

Hun muziek is zacht,introvert en liefelijk. En opvallend is dat hun liedjes heel gelijkmatig zijn. Geen gespring, geen onverwachte wendingen of zwaar aangezette climaxen. Elk nummer drijft op een duidelijk thema, een fraaie melodie en dat wordt dan keurig uitgewerkt. De zang is zacht en zalvend. Alle emotie en gevoel zit daarmee onderhuids. Het klinkt wellicht als het recept voor oersaaie muziek, maar dat is het zeker niet. Daarvoor is de muzikale pracht te fraai. Ook in ingetogenheid kan veel gevoel en schoonheid zitten. Die geeft zich misschien wat minder makkelijk prijs, maar nestelt zich wel gaandeweg in je poriën.

Pas vier jaar na hun wonderschone debuut brengt Engineers hun tweede plaat uit, Three fact fader. Opnieuw kunnen we à la Spiritualized zweven op Brighter as we fall, genieten van een meeslepende melodie à la Elbow op International dirge, maar ook genieten van net wat steviger aangezette gitaarmuziek op Hang your head.

Die stevigheid - al is dat bij Engineers een zeer relatief begrip - onderscheidt deze plaat van hun vorige. De muziek is net wat scherper aangezet en blijft minder in de lagere volumes hangen. Daardoor is het geheel net iets pittiger zonder aan heerlijk zwevende dromerigheid in te boeten. En ook aan deze tweede plaat kleeft weer die harmonische perfectie die zo opvallend was aan het vorig album. Alleen in afsluiter What pushed us together permitteert de band zich enige frivoliteit - er komt een snufje Super Furry Animals om de hoek kijken. Misschien aardig om op album drie daar eens op voort te borduren.