Joe Cocker - Mad Dogs & Englishmen (1970)

Amper 14 stemmen en totaal geen posts bij deze klassieke liveplaat PUR SANG van een Cocker op het toppunt van zijn kunnen, die er patent uit zag en nog zonder hangbuikje en MET hààr op zijn hoofd ?

Je houdt het niet voor mogelijk.

De laatste jaren wordt het product JOE COCKER flink uitgemolken tot de laatste druppel, en wel als volgt : half hitje + nieuwe verzamelaar incluis het nieuwe halve hitje, ietsje later alweer een soort hitje of nèt-geen-flopje en U raadt het al : alweer een NOG betere compilatie incluis die nieuwste must... geeuw om inderdaad erg moedeloos en moe van te worden.

Maar deze liveplaat liet dergelijke marketingspraktijken gelukkig niet vermoeden, en de beste man, zuipschuit of niet, of enkel het imago van zuipschuit wat overgecultiveerd, wie zal het zeggen, deze man had toen een krachtige stem en hij doet er hier zoveel moois mee;

De plaat die ik kocht, voor 7 n€uro's, is digitaal opgepoetst (geremastered zoals dat heet) en klinkt super, de sfeer en de blues en soul druipen er af, het achtergrondkoortje zangeressen doet ook wreed hun best en de band speelt biezonder strak.


Dikke, vètte aanrader, en U moest al weg zijn, Van Leest heeft hem nog flink in voorraad, ik vond hem in het filiaal in Arnhem.
Was getekend;

Long Blond Animal (verwijzend naar die kanjers uit Nederland...)

Briljante plaat. Kan niet anders zeggen. Ook van mijn kant vijf sterren.

En dan te bedenken dat dit dezelfde man is die jaren later zo harteloos No Woman, No Cry en Summer In The City de nek omdraaide...

Mmm ja, veel meer dan "een wel leuke plaat" heb ik dit nooit gevonden eerlijk gezegd. Wel zonde dat ie aan het begin van de tour opgenomen is want de band rammelt aan alle kanten. Dat proberen ze op te vangen met veel inzet en enthousiasme, maar toch. Ook moet me van het hart dat een echte lead-gitarist erbij de zaak ook behoorlijk op had kunnen krikken, want ome Leon speelt een leuk poepie piano maar als gitarist zakt hij door het ijs.
Cry Me A River steekt met kop en schotel boven de rest van de liedekes uit en is veeeeeel beter dan de eerdere studio opname ............

ge-wel-dige plaat, R&B in optima forma, zoals het daarna zelden nog gespeeld is...

maar wel een rete commercieel project...

Ome Joe werd min of meer door zijn management gedwongen om een tour in de VS te ondernemen. De data waren al afgesproken en als Joe had geweigerd, zou hij niet zo snel meer in de VS kunnen spelen, waar hij net een beetje naam had gemaakt...
Leon Russel hoorde van een vogeltje die in zijn hoed woonde van de problemen rond het vinden van muzikanten, en bood aan om de band te leiden. Naar verluidt was de eerste repetitie een marathon concert van 12 uur, gelardeerd met drank, drugs, en rare hoedjes.
Deze plaat (en de film) is de weerslag van de tour, enl een toonbeeld van pragmatische marketing, waarschijnlijk om alles eruit te persen wat er in zat.

Dit was het eerste wat ik van Joe Cocker als puber hoorde. En daarmee was ik verkocht. Nog nooit had ik een zanger zo horen zingen! Met name het indringende "Cry me a river" is mijn favoriete song. Ik hoorde het op de radio en ik dacht: "Er is een nieuwe Elvis opgestaan." Rock 'n roll zoals rock 'n roll moet zijn. Hard, ruig, snel met een gevaarlijk tintje. Dat mijn ouders deze plaat verfoeiden was een goed teken! Ik kocht de dubbelelpee van het salaris van mijn eerste bijbaantje en zag ook de film. Verbaasd was ik toen ik zag dat Joe Cocker geen rocker met een vetkuif en leren jasje bleek te zijn, maar een langharige hippie! Schokkend! Maar geweldig!

Altijd wel een gezellig album, ook al werd Joe aardig uitgebuit als ik het hier en in de pop-encyclopedie eens nalees. De uitschieters op het album zijn voor mij Cry Me a River, She Came in Through the Bathroom Window en The Letter.

Joe Cocker zoals ik hem nog niet kende... De nog niet uitgemolken versie. De zanger van dergelijke irritante hits als N'oubliez Jamais brengt hier een ruige soulplaat die langs alle kanten rockt, met fantastische covers van Cry Me a River (we moeten het blijven herhalen!), Girl from the North Country en She Came in Through the Bathroom Window. Net als With a Little Help From My Friends (hier staat die jammer genoeg niet op) doen ze de originele artiesten alle eer aan.
Ik lees dat Cocker toen al achterna gezeten werd door het management... Dat neemt z'n enthousiasme niet weg en de manier waarop hij zijn stem gebruikt, schitterend.
Deze plaat ga ik nog vaak draaien!

Ik skip altijd die 'Carpenters'-song en dan is alles verder o.k.
The Carpenters & Rita Cooldige waren altijd zo'n keien in covers en zaten op hetzelfde A&M-label.

Lekkere rammelplaat, alleen gaat mijn voorkeur wat betreft Cry me a river uit naar de versie van Julie London en The letter is natuurlijk 100 keer beter gedaan door the Boxtops.

Jammer dat hie alleen de voorkant van de hoes zichtbaar is, het binnenwerk van de LP is stukken mooier...

IM op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: I.M. Joe Cocker (1940-2014), Mad Dogs & Englishmen Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik was nooit een groot fan van Joe Cocker. Ik ben ooit eens begonnen met Sheffield Steel uit 1982. Een bij vlagen aardige plaat, maar echt raken deed het me niet. Ik vond vooral de instrumentatie van Sly Dunbar en Robbie Shakespeare mooi en verder stonden er natuurlijk prima songs op de plaat. Deze songs waren echter geen van allen door Joe Cocker geschreven en juist de zang op de plaat deed me niet zo veel, zodat de meerwaarde van Joe Cocker beperkt was of zelfs ontbrak.

De platen die Joe Cocker na Sheffield Steel maakte waren nog veel minder goed en beter zou het helaas nooit meer worden. Op een gegeven moment ging ik op zoek naar klassiekers uit de jaren 60 en kwam Joe Cocker’s debuut With A Little Help From My Friends uit 1969 voorbij. Door velen geroemd als klassieker uit de geschiedenis van de popmuziek, maar mij deed ook deze plaat van Joe Cocker niet zoveel. Het titelnummer vond en vind ik zelfs vreselijk.

Ik ging er vervolgens van uit dat Joe Cocker gewoon niet mijn ding was en was er van overtuigd dat dit ook nooit meer zou gaan veranderen, al was het maar omdat Joe Cocker in de jaren 90 uitsluitend draken van platen afleverde. Toen in 2005 de luxe reissue van Mad Dogs & Englishmen uit 1970 verscheen was ik niet van plan om ook maar iets met deze plaat te gaan doen, maar toen een recensie exemplaar op de mat viel moest ik er toch op zijn minst naar gaan luisteren.

Vervolgens gebeurde iets waar ik geen moment rekening mee had gehouden. De plaat vermaakte niet alleen genadeloos, maar wist me ook te raken. Mad Dogs & Englishmen is een live-plaat die verslag doet van de gelijknamige tour in 1970. Joe Cocker liet zich tijdens deze tour bijstaan door een enorm uit de kluiten gewassen band (meer dan 30 muzikanten), die vakkundig geleid werd door muzikant Leon Russell.

Het is een geweldige band die een heerlijk vol maar ook open geluid neer zet en garant staat voor een feestje. Ook op de keuze van de songs valt niets af te dingen. Allemaal covers en allemaal covers van songs van de groten der aarde. Het is vervolgens aan Joe Cocker om deze songs naar grote hoogten te tillen en daar slaagt hij glansrijk in.

Waar ik tot dat moment absoluut geen fan was van de zang van Joe Cocker, pakte hij me op Mad Dogs & Englishmen meedogenloos in. Mad Dogs & Englishmen is een feestje dat op de luxe editie van de plaat uit 2005 maar liefst 26 tracks duurt. Zo makkelijk kan het maken van goede muziek zijn.

Een jaar of tien geleden maakte Joe Cocker nog twee hele redelijke platen, maar sindsdien hoorde ik niet veel bijzonders meer van hem. Vandaag overleed hij op 70-jarige leeftijd. Ik heb Mad Dogs & Englishmen nog maar eens opgezet en het was direct weer feest. Een feestje dat de rest van de avond zal duren, al is het maar om een groot muzikant uit de geschiedenis van de popmuziek te eren. Die grootheid was Joe Cocker voor mij maar zelden en dat gaat ook niet meer veranderen, maar Mad Dogs & Englishmen is geweldig van de eerste tot de laatste noot. Erwin Zijleman

Vandaag een mooie partij lps opgekocht waar deze ook bij zat. Ben nooit echt een liefhebber geweest van 's mans werk,.maar gezien de goede verhalen hier ga ik het toch eens proberen.

Nee... dat wordt niks... Niet mijn ding...

De King of Covers heeft een beduidend minder schorre stem als op latere leeftijd. Zijn muziek is best aardig om zo af en toe naar te luisteren. Als ik een live plaat beluister dan moeten de vonken er van af vliegen en dat gebeurd om deze plaat helaas niet.

dat ervaar ik toch anders. Ten eerste vind ik hem veel beter van stem; na shefield steel werd het toch minder. Daarnaast spat het spel plezier er vanaf. Prachtig achtergrond koor, blazers en mooi piano spel. Lekkere strakke drums.....

Deze heerlijke live plaat had ik al lang niet meer gehoord. Gisteren kwam ik 'm voor 5 euro tegen in prima staat op een platenmarkt. En die hoes: in 4 delen uitvouwbaar: fraai hoor!

Bobby Keys (van the Stones live) on saxophone: lekker hoor! En dan dat soulkoor: fantastisch! Rock 'n Soul music, met een vleugje blues. The Stones zijn trouwens niet ver weg.

Beetje sneu dat de luxe heruitgave (2005) met een extra uur muziek hier niet is toegevoegd. Precies een handvol songs doen me nog altijd grijnzen ondanks het gelijk van Droombolus. Goeie kerel en harde werker. Na veel matige platen (I Can Stand a Little Rain (1974) en Sheffield Steel (1982) uitgezonderd) daarom toch altijd een zwak voor hem gehouden. Leon Russell leren kennen door dit concert. R.I.P.

weer een keer beluisterd en ik sluit me hier bij aan. Stem verhoogd. Cocker in zijn topjaren en de band olv Leon Russel swingt als een tierelier.

Heerlijke plaat en idem film. Film wel 5 keer wezen kijken. De medley vind ik echt geweldig en Jie sanen met Leon over het meisje uit het noorden.
Geweldige groep muzikanten. Als lp gekocht toen deze uitkwam, later als cd gekocht en draai deze meermaals per jaar

Wellicht het beste album van Joe Cocker die live doorgaans beter uit de verf komt dan in de studio. De sfeer zit er volop in, Joe Cocker is goed op dreef, de band speelt bijzonder strak en de achtergrondzangeressen maken het af. Voeg daarbij het goed gekozen songmateriaal (of covers) en je hebt een live-album voor de eeuwigheid.

heb dit album pas in 2018 leren kennen - moet eerlijk bekennen dat ik door de band genomen geen al te grote fan ben van deze cover king maar dit vind ik wel een geweldige plaat. Rauw, ongekunsteld, chaotisch maar je voelt echt dat er muziek in zit. Hier gaat het om de instrumenten. En als is de producing niet top, je voelt en hoort wel degelijke oerdegelijke rock in al zijn basics. Leuke ontdekking wat mij betreft!

Vandaag "Mad Dogs & Englishmen" binnen gekregen als 35th Anniversary Deluxe Edition 2cd. Ik kan er kort over zijn. Joe Cocker klinkt rauw en ongepolijst en laat zich begeleiden door een stel prima muzikanten en achtergrond koor. De geluidskwaliteit is van top kwaliteit. Een geweldig live album!
En ja, "With a Little Help From my Friends" is in een ruim 8 minuten durende uitvoering ook op deze luxe uitvoering te horen.
Recorded live at Fillmore East, march 27 & 28, 1970 and Santa Monica Civic Auditorium, april 17, 1970.

Eén van de sterkste live-albums die er is, alhoewel er ook een paar kritische noten zijn te plaatsen. Het zijn voornamelijk covers en het Beatlesgehalte is hoog. Deze laatste opmerking geldt vooral voor de Deluxe Edition, die ik zelf ook heb.

Daar gelaten, het album is een vastlegging van een bijzondere periode in voorjaar 1970(!). Bijna op de fonnebooi gaat Joe Cocker naar USA om zich voor te bereiden op een tour. Gitarist/Pianist/Zanger Leon Russel helpt hem. Waarschijnlijk met de 'flower power' gedachte in hun hoofd groeit de band tot een enorme poportie: twee gitaristen, twee pianisten, twee drummers, een fijne blazerssectie en een megakoor. Het blijkt nogal wat om een dergelijke band te onderhouden. Joe Cocker gaat er bijna aan onder door en heeft een aantal jaren nodig om te herstellen van deze tour.

De muziek: soms rauw, soms schel, soms rammelend, maar vooral rock, soul, ballads en vaak swingend in de heupen. Feelin' Alright is een waanzinnig fijne swingende versie, gestuwd door de drums, gedragen door de zang en het koor. Joe Cocker geeft anderen de ruimte om te zingen. Zangeres Rita Coolidge zingt prachtig Superstar, een andere zangeres mag op een mooie manier Let it Be zingen. Leon Russel kan samen met Joe schitterend Girl from the North Country zingen, een van mijn favoriete versies van dit nummer. Enerzijds kraakt het schel, anderzijds prachtig met emotie gezongen.

De blazerssectie zorgt voor de swing en de soul. Bij nummers als Feelin'Alright, Sticks and Stones, The Letter en Delta Lady is het moeilijk om stil te blijven zitten. Dit laatste nummer blijkt gewoon drie eindes te hebben. Al juichend met de swingende armen omhoog luister ik naar het einde.

Mad Dogs & Englishmen: Het is een feest.

En bij eerder posts al opgemerkt: Er is een documentaire film van deze tour. Een bijzonder inkijk in de jaren zeventig, zeker de moeite waard om te kijken.

Tedeschi Trucks Band bevelen deze plaat aan en gaan deze ook integraal spelen.

Ik heb me nooit gerealiseerd dat Joe Cocker zo belangrijk was voor de muziekgeschiedenis. Ik ben benieuwd hoe deze plaat mij bevalt. Ik ken verder absoluut niets van hem, behalve zijn naam.

Het is schandalig. Deze heb ik nog nooit in z'n geheel beluisterd.
Het komt denk ik door mijn lichte afkeer tegen dubbelalbums. Moet er toch een keer van komen.
Cocker is natuurlijk bekend geworden op Woodstock en het op geheel eigenwijze coveren van With a Little Help From My Friends.
Geen componist van huis uit, foute managers en een alcohol probleem, zorgde dat Joe halverwege de 70's feitelijk bankroet was.
Vanaf de 80's ging het voorspoedig, maar is wel voornamelijk van het coveren gebleven.
De stem is natuurlijk onvergetelijk.

Afkeer van dubbelalbums? oei!

Juist liveplaten uit de seventies waren dubbelaars.

Maar ja, ik heb dan weer moeite met het cd-tijdperk (studioplaten van meer dan 70 minuten).

Ik word een ouwe zeurpiet

Er zijn natuurlijk wel prima dubbelaars, maar ben tegenwoordig van kort en bondig.
Mensen veranderen.

Ik had ook een kort en bondig-periode. Nu houd ik weer van langgesponnen jams en improvisaties. Nummers van 20 minuten vind ik al kort en draai zelfs triple liveplaten.

Als ik een gave kort en bondige plaat tegenkom geef ik je wel een seintje.

Da's nou psies het verschil Werkelijk geen enkele studio 2LP heeft mij ooit over de streep kunnen trekken, maar de Allmans en de Pie live in de Fillmore kan je me wakker voor maken ( als je er de moed voor op kan brengen )

Weet je dat ik maar weinig studio-dubbelaars ken (Yes, Pink Floyd en Genesis), maar ik loop er inderdaad ook niet warm voor.

Van die platen die half/half zijn zoals Eat a Peach en Moonflower vind ik wel vaak er geslaagd.

Maar terug naar deze plaat.