Sleepy Sun - Embrace (2009)

Embrace is niet direct een album dat zich moeilijk in woorden laat vangen: het debuutalbum van psychedelische rockband Sleepy Sun is dromerig, dromerig en nog eens dromerig. Dat uit zich vooral in de productie, die ontzettend vaag is, veel echo kent en eigenlijk eenvoudigweg klinkt alsof je door een muur door de muziek zit te luisteren. Bij opener New Age werkt dat; bij de rest van de nummers helaas niet - speelt ook mee dat die van los zand aan elkaar hangen, natuurlijk, of überhaupt niet opvallend zijn. Het meer dan negen minuten durende White Dove lijkt vooral van dat eerste last te hebben, al is de riff tof genoeg om je als luisteraar een tijdje bezig te houden (de climax daarentegen is zwak en bestaat uit niet veel meer dan de riff, plus enkele psychedelische geluiden daar overheen), nummers als Sleepy Son, Golden Artefact of Snow Goddess meer van dat tweede, van dat onopvallende. Lord is een dromerige balade die enigszins zeurderig is, maar tenminste wel blijft hangen en Red Black kan ik als niet veel meer omschrijven dan als een leuk grapje. Van de eerste zeven nummers zijn er dus maar twee echt de moeite waard, waarbij vooral New Age opvalt als een episch meesterwerk. Afsluiter Duet With The Northern Sky biedt vervolgens een leuk opstapje naar het volgende album dat de verwachtingen gelukkig wel waar kan maken: Sleepy Sun kan beter dan deze middelmatige stroom aan geluid, en dat zouden ze laten horen ook.

2,5*