Jay Brannan - In Living Cover (2009)

Jay Brannan was tot vorig jaar een onbekende artiest voor mij. Ik kwam zijn debuut Goddamned tegen en werd er spontaan verliefd op. Ook bleek dat ik de artiest in kwestie wel degelijk kende maar dan als acteur in de film Shortbus waar hij ook liet horen leuk te kunnen zingen.
Goddamned is een cd die nog zeer regelmatig de weg naar mijn cd-speler weet te vinden en ik was dan ook zeer verheugd met dit 'tussendoortje' waarop 7 covers en 2 eigen composities. Of het nu een volwaardig album is of EP is niet helemaal duidelijk (ook niet door Jay zelf) maar wat maakt het uit; ik heb er 9 juweeltjes bij gekregen en heb daar niet jaren op hoeven wachten, sterker: hij komt in september voor het eerst naar Nederland en kan daar laten zien dat hij live een verademing is om live mee te maken met al zijn charme.

In Living Cover opent met een eigen compositie genaamd Beautifully. Alle ingrediënten zijn weer volop aanwezig: de zachte stem van Jay, de akoestische setting op gitaar. Heerlijk om weer te horen.
Jay is een slimme muzikant van deze tijd. Hij maakt volop gebruik van internet en zo is hij via youtube aardig weten door te breken met zijn thuisgemaakte clipjes. Terra Naomi is komen opdraven in eentje daarvan om mee te zingen op haar eigen nummer Say It's Possible. Op dit album keert het nummer terug maar dan zonder Terra zelf. Best een beetje jammer, want een duet met de oorspronkelijke zangeres zou leuk geweest zijn. Verder treur ik er niet om want Jay kan het zelf ook goed af. De toevoeging van cello maakt het een droevig liedje en ik hoor deze versie eigenlijk nog liever dan het origineel.
Jay Brannan wordt nog al eens vergeleken met Joni Mitchell. De mannelijke Joni lees ik ook wel eens. Dat lijkt me iets te veel eer, maar het is natuurlijk geen vervelende vergelijking. Op deze cd komt dan ook een Joni Mitchell-cover voorbij in de vorm van All I Want. Jay behandelt het met respect en weet er een mooie eigen inkleuring aan te geven. Inclusief de kenmerkende snik!
Bob Dylans Blowin' in the Wind is een gevaarlijke keuze, want hoe vaak is dit nummer al niet gecovered en kan er eigenlijk nog wel wat aan toegevoegd worden?! Jay probeert het origineel aan te pakken: zang en wat ritmisch getik moet voldoende zijn om dit nummer een personal touch te geven en op de één of andere manier lijkt het te werken ook. Het is er niet mijn favoriete nummer van deze cd mee geworden maar ik waardeer zijn durf om het op deze manier aan te pakken. Alsof Jay naast je op de bank zit en dit persoonlijk voor je zingt. Zoiets zou het live ook moeten gaan worden naar het schijnt.
The Freshmen van The Verve Pipe is eerder als mp3-single verschenen. Dit nummer draait rondom de piano en zorgt daarmee voor een fijne afwisseling op In Living Cover iets waar Jay toch al goed in slaagt ondanks het feit dat we hier te maken hebben met rustige, akoestische nummers. Door dit soort toevoegingen wordt het nergens saai. The Freshmen is een prachtig nummer dat ik al vele malen gehoord heb en waar ik maar naar blijf luisteren telkens weer verwonderd over de eenvoudige schoonheid er van. Soms is er gewoon niet veel nodig om een nummer schitterend te laten zijn.
Jann Ardens Good Mother volgt en ook dat nummer ken ik al wat langer. Ook hier spreekt de eenvoud weer tot de verbeelding. Een akoestische gitaar en zang. Dat is het. En je ziet hem zo zitten in zijn woonkamertje in New York.
Het origineel van Both Hands is afkomstig van Ani DiFranco. Jay zingt het nummer acapella. Het nummer moet het hier in z'n geheel hebben van de zang en achtergrondzang die harmonieus met elkaar samenvloeit. Kort maar krachtig.
Zombie was het lokkertje voor dit album want al volop te beluisteren op internet. Wie kent deze heerlijke song van The Cranberries niet?! Jay maakt er een zeer warm nummer van met dank aan de cello. Voor mij is het een favoriet van dit album. Prachtige versie en dat terwijl ik al zo dol ben op het origineel. Zie daar maar eens overheen te komen. Nee, dat lukt niet. Evenaren lukt wel...of...... toch...... misschien nog net even mooier?!
Afsluiter Drowning kende ik ook al langer. Het is het eerste nummer dat Jay ooit schreef op 19-jarige leeftijd. Je hoort het er niet aan af en het staat nog steeds als een huis. Op dit nummer speelt de piano een hoofdrol en het is tevens het langste nummer op In Living Cover.

Jay had zelf nooit verwacht ooit een cover-album op te nemen ook al speelt hij ze veel tijdens optredens en zijn de fans er dol op.
Zijn eigen reden om het toch te doen is de volgende:
"Expressing myself through my songs is one of the main reasons I write music, so singing other people's words felt a little fraudulent or uncool"' aldus Jay. "Over time, I learned to appreciate songs that speak to me, whether I like the melody or think the lyrics are funny or ironic, or if it's a song that meant something to me at a certain point in my life or has a personal story behind it".

Het maakt mij allemaal niet uit: ik vind dit een prachtige cd die wat mij betreft nog veel langer had mogen duren. Het wachten is nu op een volgend 'eigen' album van de man. Maar eerst nog eens even zien en horen hoe hij het er live van af gaat brengen in Amsterdam. En tot dan kom ik mijn tijd wel door met In Living Cover!