Reverend & The Makers - A French Kiss in the Chaos (2009)

Mmm, pop vind ik het niet echt: dit klinkt als rock. En gemoedelijk zijn heel wat nummers ook niet bepaald.

Reverend and the Makers komen uit Sheffield, net als the Arctic Monkeys. De zanger Jon McClure is bevriend met Alex Turner. Dat hoorde je op hun debuutalbum al terug, maar op deze opvolger A French Kiss in the Chaos hoor je dat nog iets sterker. Bijvoorbeeld in de retro sound die soms te herkennen is (zoals in Mermaids) en de heerlijk baslijnen die regelmatig door de nummers heen lopen, zoals in Manifesto.

De plaat brengt wat meer rock dan zijn voorganger en klinkt lekker strak. Nummers die eruit springen zijn Silence is Talking, No Wood Just Trees, Manifesto / People Shapers & Mermaids. Dat is al een hele lijst, maar nog opvallender is dat er geen minder nummer op dit album staat. Goed album dus: 4,0*

Reverend & The Makers doen hun eigen ding

Een tweede album na een redelijk succesvol debuutalbum is altijd spannend. Weet de band zich te verbeteren of zakken ze weg. Reverend & The Makers hebben bewezen met French Kiss In The Chaos dat ze zichzelf kunnen overtreffen.

“I Like Music because… it can adequately sum up whatever mood you're feeling, be that happy, sad, sexy, whatever; there's always a tune for every occasion and without music the world would be a very sad place." JON McCLURE (Bron: ilikemusic.com)

Jon McClure (bijnaam Reverend) is het middelpunt van de band Reverend & The Makers en afkomstig uit het muzikale Sheffield (waar ook de Arctic Monkeys, Joe Cocker en the Human Leaugue vandaan komen). Daar staat hij als plaatselijke held bekend als songwriter en dichter.

Bevriend zijn met Alex Turner van de Arctic Monkeys, die hem zijn mentor noemt, helpt natuurlijk ook. Echter Jon en kornuiten gaan hun eigen weg. En dat is best knap als de platenmaatschappij je dezelfde weg op probeert te duwen als het geluid van Arctic Monkeys (met een lucratieve deal en veel geld).

Door in het voorprogramma van de Arctic Monkeys te gaan staan wist Reverend de aandacht van het grote publiek op zich te vestigen, maar als je vervolgens na je debuutalbum uit 2007 lange tijd niets van je laat horen zakt die aandacht natuurlijk weg.

Dat ze in de tussentijd niet hebben stil gezeten is duidelijk te horen op het nieuwe evenwichtige album. Er staan nauwelijks slechte nummers op naast een paar mooie uitschieters. Voor mij zijn de uitschieters het openingsnummer Silence Is Talking (met het regelmatig terugkerende riedeltje van War’s Low Rider), Hidden Persuaders, Manifesto / People Shapers (waar ik Kasabian in hoor) en Mermaids. Kortom een lekker indiepop album (ik hoor een Indiase sitar) met en voor wisselende stemmingen van vrolijk, naar serieus en soms ook melancholiek.

Overgenomen van mijn blog: cd-recensies.nieuwslog.nl