Leprous - Tall Poppy Syndrome (2009)

Ook de tweede van Leprous is een heerlijke ervaring. De stevige Progmetal komt goed uit de verf, met name door het sterke gitaargeluid. Wat men goed doet is het opbouwen van de songs. Die starten ergens en "drijven" dan weg, zonder dat het van de hak op de tak gaat. De vele verschillende zangstijlen zouden wat minder mogen, maar deze band is nog jong. Morgen speelt Leprous in het voorprogramma van Therion!

Ik kende slechts het nieuwe album Bilangual van deze band, maar deze plaat is eigenlijk minstens even goed. De vrij originele en avontuurlijke progressieve metal is hier al overtuigend en meeslepend. De songs zijn aan de lange kant maar vervelen absoluut niet.

Een pak beter dan de voorganger, zo op het eerste gehoor. Het niveau is consistenter, en ook hoger. Afsluiter 'White' is een episch progkunststukje, de balans hard-zacht zit ook wel goed. Gewoon een erg goede plaat van de Noren.

De recente release van Melodies Of Atonement is voor mij een mooie aanleiding om de rest van de discografie weer eens langs te gaan. De status van Aeolia is voor mij wat onduidelijk. Op dit forum wordt het gezien als het debuut, maar elders zie ik het ook als demo voorbij komen. Aangezien Aeolia het enige album is dat ik niet bezit en het niet op streamingdiensten staat, beschouw ik Tall Poppy Syndrome maar als het debuut.

Wat direct opvalt als Passing begint is dat dit album productioneel nog relatief traditioneel klinkt. Niet de afgemeten, flink door toetsen aangezette sound van recente albums, maar een voornamelijk gitaargedreven album met ondersteunende toetsen.

Dit album is ook een nog enigszins onevenwichtig album met twee sterke nummers aan het begin en een fenomenaal slot. De nummers daartussen overtuigen nog niet echt, alhoewel ze niet slecht zijn, verre van zelfs. Invloeden van Opeth en Dream Theater klinken nog erg door op dit album, maar ook laat de band al een glimp horen van het eigen geluid dat ze zullen ontwikkelen. Een krappe 4 sterren voor dit uitstekende debuut.

Bij het zeer geslaagde optreden in 013 eerder dit jaar refereerde de zanger er aan dat de songs in de recente albums wat eenvoudiger zijn geworden. Hij voegde er meteen aan toe dat dit betrekkelijk blijft gezien het genre van de progressieve muziek. Hoewel de setlist voor het leeuwendeel op rekening kwam van de laatste 3 albums, werden er ook een aantal oude pareltjes uit de hoge hoed getoverd, dit tot groot enthousiasme van het massaal aanwezige publiek.

Als ik nog eens naar Tall Poppy Syndrome luister, valt me eens te meer op hoe goed dit is. Het is een stuk pluriformer dan Melodies of Atonement en je zou kunnen zeggen dat het daarmee wat muzikale eenheid mist, maar dat stoort mij absoluut niet, integendeel.

Ze vallen overtuigend met de deur in huis met Passing. In Dare You hoor ik een grote afwisseling van vocale en instrumentale passages die een mooi geheel vormen. Fate is gevoelig en ontwikkelt zich in intensiteit en is daarmee op een bepaalde manier heel krachtig. He will kill again bestaat uit meerdere opeenvolgende onderdelen met diverse tempowisselingen met heuse solopartijen voor de gitaar, iets wat ze in latere jaren niet meer doen. Ja en dan is de titelsong een absolute topper. Het kent een lange puur instrumentale ‘aanloop’, waarin de sfeer afwisselt tussen mysterieus en onheilspellend. Dan wordt op verteltoon de essentie van het syndroom uit de doeken gedaan. Dit monotone ‘vertellen’ suggereert iets van ingehouden urgentie en heeft juist daardoor een enorm effect. Ook de afsluiter, White, is een fantastische song met weelderige instrumentale passages, veel tempowisselingen, complexe ritmes en melodieën, met wederom veel ruimte voor gitaar, in samenspel met keyboard/piano en achtergrondkoren.

Dat dit album meer afwisseling kent en de songstructuren complexer zijn dan de meest recente albums is een understatement. Dit is natuurlijk niet per definitie een pre maar het bevalt me wel verdomde goed en dat komt omdat ze voor mij overtuigen door hun muzikale kracht, de rijkdom aan melodieën terwijl de zanger ook hier al laat zien dat hij exceptioneel is.