Bruce Johnston - Going Public (1977)

Deze heb ik nou niet bepaald toegevoegd omdat het zo'n sterk album is, maar louter om een wat beter beeld te geven van wat de leden van the Beach Boys zoal aan solo materiaal hebben uitgebracht. Dit naar aanleiding van de succesvolle en geslaagde heruitgave van Dennis Wilson's "Pacific Ocean Blue" verleden jaar.

Bruce Johnston trad in 1965 toe tot the Beach Boys, voornamelijk omdat Brian Wilson het touren zat was en zich wilde gaan toeleggen op studiowerk. Daarvoor had Johnston zelf al behoorlijk wat succes gehad samen met Terry Melcher als "Bruce & Terry", zij maakten best aardige poppy surfdeuntjes. En o.a. in 1963 bracht hij al het nu wat flauw klinkende solo album "Surfin' 'Round The World" uit.

Veel nummers voor de band schreef hij niet, maar toch, de songs die uit z'n pen kwamen mogen er stuk voor stuk wezen: de twee van "Sunflower" afkomstige nummers "Tears In The Morning" (zowaar een hit hier in Nederland) en "Deirdre", maar ook het prachtige instrumentale "The Nearest Faraway Place" (op "20/20").

Tijdens de opnames voor het Beach Boys album "Carl & The Passions - So Tough" (1972) verliet Bruce de band, om pas in 1978 weer terug te keren voor het album "LA (Light Album)", wat mede door hem geproduceerd werd.

Een jaar daarvoor bracht hij echter dit album uit, en het is teleurstellend zwak. Bruce heeft een mooie, zachte stem, niet zo mooi en veelzijdig als Carl Wilson, maar perfect geschikt voor het balladachtige werk zoals "Tears In The Morning". Een nummer van dat niveau is echter niet op "Going Public" te vinden.

Opener "I Write The Songs" (een ode aan Brian Wilson) was een klein hitje destijds, en is nog wel aardig te noemen. De disco remake van "Deirdre" (wat op "Sunflower" nog een leuk, lief, sfeervol liedje was) raakt eigenlijk kant nog wal.

"Disney Girls" staat in een veel betere uitvoering (met de toevoeging "1957") ook al op het klassieke Beach Boys album "Surf's Up" (1971), en het was al een mierzoet nummer, maar hier wordt het gewoonweg te zoet.

En dat is ook het manco van de rest van de songs hier, ze zijn te glad, te zwak, te makkelijk (zie "Rendezvous"), te slecht (een overlever is hij zeker, maar geen "Rock and Roll Survivor"), vergelijk dat eens met de grandeur van "Pacific Ocean Blue". Het is niet vreemd dat Bruce hierna nooit meer een nieuw album gemaakt heeft, en tegenwoordig met Mike Love de wereld afgaat als "The Beach Boys", het zij zo, z'n stem is nog altijd dik in orde, en dat is ook het enige dat goed genoemd kan worden op deze plaat.

Ik ben niet bekend met het solo-werk van de Beach Boys (nou ja, alleen van Brian Wilson dan). Deze ken ik ook niet en de recensie hierboven nodigt niet uit om er kennis van te nemen.

Het enige nummer dat ik wél ken is de alleraardigste afsluiter Pipeline. Een leuk disco-instrumentaaltje dat destijds ook op single werd uitgebracht en door de jaren heen veel gebruikt is als uurvuller bij radio-programma's. Ik hoorde het pas nog ergens langskomen. Swingt wel, maar klinkt anno nu toch behoorlijk gedateerd. En echte BB fans zullen het wel BB-onwaardig vinden.

Teleurstellend album welke ik ooit uit de opruiming meepikte.
Ook nu na zoveel jaren, amper blijk van herkenning, wat je natuurlijk wel hebt als de songs zijn blijven hangen.
Het zijn er wel een paar, die zijn blijven hangen: Het hierboven al genoemde en buitenbeentje Pipeline (instrumentaal), wat vroeger inderdaad bij een radioprogramma hoorde, maar ik weet niet meer welk. Ook Won't Somebody Dance With Me, maar dat komt niet door Bruce Johnston, maar doordat het een cover is van Lynsey DePaul .
Bruce heeft een wat zachte stem, en zeer zeker geen onaangename, maar de rest van deze songs is zo rustig, klef en niemendallerig dat dit album met nog geen 35 minuten, al te lang duurt om het met goed fatsoen uit te zitten.
I Write The Songs is dan nog een aardige, rustige opener en Rock And Roll Survivor wil dan ook nog wel blijven hangen, maar de rest ben ik ook nu wederom alweer vergeten.

Op vinyl.