Bruce Johnston - Going Public (1977)

Deze heb ik nou niet bepaald toegevoegd omdat het zo'n sterk album is, maar louter om een wat beter beeld te geven van wat de leden van the Beach Boys zoal aan solo materiaal hebben uitgebracht. Dit naar aanleiding van de succesvolle en geslaagde heruitgave van Dennis Wilson's "Pacific Ocean Blue" verleden jaar.

Bruce Johnston trad in 1965 toe tot the Beach Boys, voornamelijk omdat Brian Wilson het touren zat was en zich wilde gaan toeleggen op studiowerk. Daarvoor had Johnston zelf al behoorlijk wat succes gehad samen met Terry Melcher als "Bruce & Terry", zij maakten best aardige poppy surfdeuntjes. En o.a. in 1963 bracht hij al het nu wat flauw klinkende solo album "Surfin' 'Round The World" uit.

Veel nummers voor de band schreef hij niet, maar toch, de songs die uit z'n pen kwamen mogen er stuk voor stuk wezen: de twee van "Sunflower" afkomstige nummers "Tears In The Morning" (zowaar een hit hier in Nederland) en "Deirdre", maar ook het prachtige instrumentale "The Nearest Faraway Place" (op "20/20").

Tijdens de opnames voor het Beach Boys album "Carl & The Passions - So Tough" (1972) verliet Bruce de band, om pas in 1978 weer terug te keren voor het album "LA (Light Album)", wat mede door hem geproduceerd werd.

Een jaar daarvoor bracht hij echter dit album uit, en het is teleurstellend zwak. Bruce heeft een mooie, zachte stem, niet zo mooi en veelzijdig als Carl Wilson, maar perfect geschikt voor het balladachtige werk zoals "Tears In The Morning". Een nummer van dat niveau is echter niet op "Going Public" te vinden.

Opener "I Write The Songs" (een ode aan Brian Wilson) was een klein hitje destijds, en is nog wel aardig te noemen. De disco remake van "Deirdre" (wat op "Sunflower" nog een leuk, lief, sfeervol liedje was) raakt eigenlijk kant nog wal.

"Disney Girls" staat in een veel betere uitvoering (met de toevoeging "1957") ook al op het klassieke Beach Boys album "Surf's Up" (1971), en het was al een mierzoet nummer, maar hier wordt het gewoonweg te zoet.

En dat is ook het manco van de rest van de songs hier, ze zijn te glad, te zwak, te makkelijk (zie "Rendezvous"), te slecht (een overlever is hij zeker, maar geen "Rock and Roll Survivor"), vergelijk dat eens met de grandeur van "Pacific Ocean Blue". Het is niet vreemd dat Bruce hierna nooit meer een nieuw album gemaakt heeft, en tegenwoordig met Mike Love de wereld afgaat als "The Beach Boys", het zij zo, z'n stem is nog altijd dik in orde, en dat is ook het enige dat goed genoemd kan worden op deze plaat.