Frans Halsema - Voor Haar (1994)

Ach ja, Frans Halsema, ineens was hij er niet meer, terwijl hij nog zo veel plannen had. The Show Must Go On was een geplande theatertour die in April 1984 van start zou moeten gaan. Halsema was er druk voor aan het schrijven, maar moest het boekenbal in het najaar van '83' afzeggen. Hij zou er zingen, maar de stembanden wilden niet erg. In Januari 1984 werd hij opgenomen in het ziekenhuis en 24 februari van dat jaar overleed Frans. 44 jaar, nog in de bloei van zijn leven. Keelkanker kon hij helaas niet overwinnen.
Frans Halsema was een groot talent, veelzijdig vooral, want hij kon je laten lachen, overdonderen, maar hij was op zijn gebied vooral ook een groots zanger.
Op deze compilatie die ik nog steeds in bezit heb, staan prachtige beladen liedjes vol onschuld, romantiek, maar ook de veranderde maatschappij zoals De Vroeg Grijze Generatie, waarin hij oprecht zorgelijk klinkt.
Halsema kon dat sterk, gemeend en passievol een liedje vertolken en het naar grote hoogten brengen.
Minpunt is dat het lied Kees ontbreekt, die had er echt op moeten staan, maar kennelijk door het ontbreken van bepaalde rechten niet is toegevoegd.
Kees gaat over een vriend die inmiddels een jaar is overleden en dat het leven vooral ook zonder hem door gaat, hoe triest zijn afwezigheid ook is.
Het had uiteindelijk over hemzelf kunnen gaan.
Het is nu een tijd dat zijn generatiegenoten vallen als bosjes; pas nog Gerard Cox, waar hij nog een poosje mee samen werkte, Joost Prinsen recent en nog veel meer natuurlijk.
Frans Halsema ging veel te vroeg en soms is het goed om dit weer eens voorbij te horen komen.

Staat hier ook al jaren in de kast min of meer te verstoffen….
Zal de cd eerdaags weer eens opzetten.
Dank voor de reminder!

Uiteraard graag gedaan!

Wat goed Bikkel2 dat je dit prachtige verzamelalbum juist nu onder de aandacht brengt.
ik heb deze cd al zeker ruim twintig jaar in de kast staan. En ik draai diverse keren in het jaar nog dit soort fraaie Nederlandstalige nummers.

De ene keer Frans Halsema maar ook zijn oud collega Gerard Cox, of Jenny Arean, uit dezelfde "school", die prachtige soortgelijke cd's heeft gemaakt. Daarnaast ook natuurlijk, Boudewijn, Sonneveld, Shaffy en List, laatstgenoemde is voor mij nog altijd de beste chansonniere van Nederland.

En dan komen ook Conny Stewart, Jasperina de Jong, Adele Bloemendaal en Robert Long regelmatig acte de presence geven via de luidsprekers. En vast vergeet ik nog wel iemand.

Ik weet het zijn vrijwel allemaal "kleinkunstenaars" en wanneer ik mijzelf weer een keer onderdompel in diverse songs uit het grote aanbod dat zij hebben gemaakt wordt ik ook altijd wel wat wankelmoedig en melancholisch, in die zin van wat werd er toen toch enorm veel moois gemaakt, het past voor mij een beetje in een soort vervlogen tijdsbeeld. Wanneer ik soms een van de namen noem bij jongeren dan weten ze totaal niet over wie ik het heb en dan denk ik jullie hebben veel gemist.

En wat betreft dit album van Frans Halsema, het geeft heel goed weer wat een fantastisch goede zanger hij was, het gevoel dat hij in de nummers wist te leggen is oorstrelend mooi.
Ik hoop oprecht dat vele generaties hiervan kunnen genieten want 'tijdloos' is absoluut een kenmerk wat hier van toepassing is.

Treffend stukje Roxy6. Goed verhaal

Vanochtend, zoals hierboven aangegeven, deze uit het stof willen halen, maar…… ik heb hem niet……

Mijn exemplaar is een dubbel cd getiteld het beste van Frans Halsema.
Alle nummers van het album voor haar staan overigens ook op mijn CD + nog twintig andere tracks, waaronder Kees.

Denk dat er dan aardig wat uitleg gegeven dient te worden. Heb mijn exemplaar weer eens geluisterd en bijvoorbeeld in Elke Avond Als De Beeldbus Is Gedoofd zingt Frans al in de 2e zin: “meneer Lopik er de brui aan heeft gegeven”. De jongere generaties weet niets van het bestaan van de zendmasten Lopik en Wieringermeer.
“Heeft Fred Emmer zijn pyjama alweer aan?” gaat Frans verder. Wie is Fred Emmer? Denkt menigeen.
“Zal Sonja alweer thuis zijn”? Welke Sonja…..?

Maar ach, ik vind de teksten van de Nederlandse sterren van dit moment dan weer vaak onbegrijpelijk.

Denk eerlijk gezegd dat geen enkele dertig minner nog op Halsema zit te wachten.

Wat mij bij het terug luisteren het meest opviel was het Algemeen Beschaafde Nederlands van Frans. Bijna bekakt klinkt het als je het terug hoort.

Tijden veranderen en dat moet vooral zo blijven!

Er was inderdaad een tijd dat er bijna verplicht heel netjes werd gesproken en dus ook gezongen.
Frans Halsema deed dat ook, maar het hoort bij een bepaalde tijd en het is in ieder geval goed te verstaan.
Een dialect werd kennelijk niet gewaardeerd, al veranderde dat al snel. Wim Sonneveld kon perfect de Amsterdammer vertolken, maar ook zijn liedjes zijn bijna overdreven beschaafd ingezongen.
Ik snap je punt betreft 'Elke Avond Als De Beeldbuis Is Gedoofd Chet.
Dat is dus echt iets van toen wat hij zingt en tekstueel inderdaad niet tijdloos, maar is het storend?
Er zijn heel veel liedjes die refereren aan een bepaalde tijd/ gebeurtenis, zie het als een muzikale geschiedenisles
Halsema zingt hier ook gewoon romantische liedjes die altijd kunnen.
Maar ik denk ook dat de jongere generatie idd niet zo snel Frans Halsema zal oppikken.
Dit is een vederlicht genre, meer chanson dan pop, maar wel degelijk van goede kwaliteit vind ik dan.

Mijn opmerking besloeg eigenlijk het uitgebreide oeuvre van de groep zangers en zangeressen die ik opsomde.

Binnen dat repertoire zullen er zeker nummers tussen zitten die wellicht (zwaar) gedateerd zijn, maar dat heeft dan ook weer zijn charme. En ik ben ervan overtuigd dat een grote groep jonge(ere) mensen ook veel plezier zal beleven aan veel van die acts.
Avond van Boudewijn de Groot staat al vele jaren in de top tien van de top 2000, en ook Het Dorp van Wim Sonneveld geniet bij vele generaties een zekere populariteit.

Zelf ben ik niet echt opgegroeid met het oeuvre van Conny Stewart, ik leerde haar veel later kennen toen zij al lang niet meer zong, maar de twee dubbel cd's die ik van haar heb draai ik met heel veel plezier. Veel teksten van Annie MG Schmidt op muziek van Harry Bannink.

De nummers van Robert Long zullen ook door een bepaalde groep mensen gewaardeerd blijven aangezien een groot deel van die teksten tijdloos zijn.
Er zijn ook kwalitatief heel goede zangers en tekstschrijvers (zoals Frank Boeijen ) waarvan de nummers ook actueel blijven omdat ze -vaak- over universele emoties en belevingen gaan.

En net als Chet heb ik vrij weinig -tot niets- met veel huidige Nederlandstalige acts, vaak kan ik het geen zingen noemen, maar is het ook geen rap, dus iets er tussen in, tekstueel inderdaad onvergelijkbaar met "oud Werk" en wat mij persoonlijk betreft wring daar dan ook de schoen, ik vind het vaak geneuzel en het ontroert of beweegt mij zelden.

Maar dat neemt niet weg dat er hele jonge volksstammen van genieten en dat is goed, want dan heeft dat in dit tijdsgewricht ook een functie!

Mooi gesprek, heren! Wat mij ook opvalt bij de Nederlandstalige muziek uit die dagen is dat het de nodige verwantschap heeft met het chanson. Ook dat was "keurig" vertolkt, al weet ik dat de teksten wel degelijk minder braaf konden zijn. Pas met de Nederlandse generatie die vanaf eind jaren '70 (net niet) doorbrak zoals Polle Eduard en Ton van der Meer en iets later Doe Maar, Het Goede Doel etcetera kwam de focus op Angelsaksische popmuziek.

De huidige Nederlandstalige muziekwereld is uiteraard anders dan die van de generatie Halsema, die hun opa had kunnen zijn. De laatste zin van het vorige bericht slaat de spijker op de kop.

Wil niet belerend overkomen maar het was Stuart.
Niet haar werkelijke naam trouwens maar een pseudoniem.

Mijn grootmoeder nam de gehele familie (dus haar kinderen plus aanhang én de kleinkinderen) een keer per jaar mee naar een musical in Carré. Daar heb ik als klein ventje Conny Stuart live gezien en dat maakte indruk. Denk dat men haar dictie tegenwoordig overigens ook als “bekakt” zou betitelen.

Mijn broer woonde 24 jaar in een ver buitenland. Gedurende 18 jaar brandde ik maandelijks een cd'tje voor hem met Nederlandstalige muziek, die werden meegenomen als iemand van de familie die kant op vloog. Het werden er in totaal 217.
Aanvankelijk putte ik uit "onze" jaren '70, '80 en '90 en daarna, maar op een gegeven moment raakten die jaren uitgeput en moest ik nieuwe gebieden aanboren. Daarbij dialectrock, Vlaamse pop en de muziek van vóór de jaren '70. Van Conny Stuart belandden Wat voor weer zou het zijn in Den Haag, Het is over en Zeur niet op de gebrande reeks. Wat opvalt is de geëmancipeerde toon ervan.

Van Frans Halsema brandde ik het komische Roept u maar, de weemoed van Zondagmiddag Buitenveldert, het bekende Voor haar, duet Vluchten kan niet meer, Mokum wat maak je me nou, buitenbeentje Er is een uitvinding gedaan (van een cd vol reclamemuziek uit oude dagen) en met Gerard Cox de sketch Geen ja, geen nee. Een aardige dwarsdoorsnede, vermoed ik.

Met mijn voorkeur voor metal en new wave kijken vrienden mij soms vreemd aan, maar echt, op z'n tijd kan ik hier heerlijk in wegzwijmelen. Net als bijvoorbeeld menig Vlaamse naam, zoals Willem Vermandere of Wannes van de Velde. Zoals ik ook van menig chanson houd. Het is muziek waarbij ik proef hoe mooi (de Nederlandse) taal is dit is bovendien een stuk poëtischer dan bij feestzangers als [censuur ]!

Veel Nederlandstalige nummers zijn teksten op muziek voortkomend uit omringende landen, de Franse Chansons, Duits werk (o.a Udo Jürgens, Reinhard Mey) Angelsaksich en Italiaans. Dat levert songs op met grote diversiteit in muziek.

Toch heb ik ook een zwak voor van oorsprong Nederlandstalig werk, zo was ik altijd al onder de indruk van het (overbekende) nummer van de ons kortgeleden ontvallen Joost Nuisl; "Wat ben ik blij dat ik je niet vergeten ben". In mijn oren een prachtig nummer met een tekst van alle tijden.

En zeker niet alles van bovenstaand album van Frans Halsema is gedateerd en heeft de tand des tijds goed doorstaan (o.a. Voor haar). Ook een behoorlijk aantal nummers van zijn oude makker Gerard Cox zijn naar mijn idee Evergreens, 1948 en het bekende zomernummer….

En nu we dit leuke gesprek voeren over Nederlandstalige kwaliteitsmuziek door vele jaren heen, zou ik jullie als "liefhebbers" even willen tippen > Jasperina de Jong, Tour De Chant uit 1991, daar staan toch een aantal wonderschone stukken op, een aanrader om een keer te beluisteren.

En, zoals je in de eerste post al aangaf: Jenny Arean.
Als vrienden bijvoorbeeld , geschreven door Ischa Meijer. Schitterend!!
Terugkomend op Conny Stuart denk ik ineens: het is over, tekst Annie MG Schmidt uit de musical heerlijk duurt het langst.
Prachtige laatste zin in dat nummer.

Voel mij inmiddels wel de opa van MM……