Jimmy Page & The Black Crowes - Live at the Greek (2000)

Ik snap niet goed waarom velen hier, maar lang niet allen, dit dubbelalbum met tour vergelijken met Led Zeppelin. Wat je krijgt staat precies in de titel aangegeven: Jimmy Page dus, samen met: the Black Crowes. En ze spelen 'live', deze avond At the Greek. Niets meer en niets minder.

Natuurlijk spelen ze ook Led Zeppelin nummers, maar nergens is er de pretentie dat ze die band willen evenaren. Sterker nog, de muziek wordt meestal op een geheel eigen wijze ingevuld. In dit geval, met meer gitaren, met veel blues en the Southern inslag van the Crowes. Fijn ook is regelmatig het spelen van Jimmy Page. Ook de zuigende vocalen van Chris Robinson maken dit een geheel eigen live ervaring.

En die ervaring is echt goed. Het is een prima concert, met een paar uitschieters.Tegelijkertijd is dat de tegenvaller, want als groot Crowes en Zep fan valt het me alles bij elkaar toch wat tegen. Maar dan nog, is dit een heel prettig bluesy geheel geworden.

Jimmy Page en The Black Crowes bundelen hun krachten op "Live at the Greek". Het levert een interessante afwisseling liedjes op, waarbij met name Led Zeppelin nummers worden afgewisseld met oude bluesliedjes. Wat ik leuk vind aan "Live at the Greek" is dat de Led Zeppelin nummers niet de overbekende liedjes zijn, maar juist de wat minder gangbare liedjes. De gespeelde covers zijn onder meer liedjes van B.B. King en Fleetwood Mac. Het stoort me nergens dat ik niet naar de originele Led Zeppelin zit te luisteren. Zanger Chris Robinson van The Black Crowes vult de vocalen prima in en probeert nergens een imitatie te worden van Robert Plant. Het gitaarspel van Jimmy Page is uit duizenden herkenbaar: lekker scherp, venijnig en net niet schel genoeg om irritant te worden. Doordat The Black Crowes twee gitaristen in de gelederen heeft klinkt het gitaargeluid vol, maar het wordt geen muur van geluid. Een mooi voorbeeld is de intro van "Nobody's Fault but Mine". Met meerdere gitaren klinkt dat toch een stuk warmer en funkier. Ik vind Rich Robinson een van de beste rhythm gitaristen ter wereld en zijn riffs zijn een mooie aanvulling op het lead gitaarspel van Jimmy Page. Die laatste wisselt de solo's smaakvol af met leadgitarist Audley Freed van The Black Crowes. Het gitaargeluid van The Black Crowes klinkt warmer en bluesier en in combinatie met het geluid van Jimmy Page is "Live at the Greek" een hele fijne luisterervaring.