Suicide Silence - No Time to Bleed (2009)

Europese hoes is in ieder geval al mooier dan het Amerikaans onding. Over de muziek zwijg ik liever nog even.

na een eerste keer luisteren kan ik er nog niets goeds uit halen, zal later nog een paar keer beluisteren

Dringend doen, ik snap de negatieve reacties niet echt.

...And Then She Bled is geniaal

Gore takkeherrie van de bovenste plank. Het is lelijk, vies, r(a)uw, hard, grof, en slecht voor de oortjes. Je kunt hier niet serieus naar luisteren, de zanger brult als Henny Huisman in een mixer. Hier is gewoon geen normaal woord voor te vinden

En laat dat nou precies zijn wat ik vet vind om te horen.
Heerlijke herrie.

3,5 sterren

Heerlijk bruut album. Alle positieve aspecten van het genre, professioneel uitgevoerd en voorzien van voelbare energie. Zeldzaam!

Hij zwakt toch wat af. Breakdowns zijn wel héél overdreven, en de muzikale formule wordt iets te vaak herhaald. Kijken of het nog boeiend genoeg blijft, anders wordt dit een 3*'tje.

Ongeveer even vervelend als het debuut, alhoewel hier wel iets meer melodie en afwisseling te bespeuren valt. De bikkelharde deathcore maakt op mij echter nog steeds geen indruk.

Hier ging het bij Suicide Silence al de verkeerde kant op. In feite geen slechte plaat, maar een herhaling van de degelijke momenten van het debuut en enkele experimenten die zorgen voor wat matige stukken. Destijds was ik er gek van (ik kon niet genoeg krijgen van het Suicide Silence-geluid), vandaag de dag heb ik genoeg aan het debuut, dat No Time to Bleed moeiteloos overschaduwt.