Cage - Depart from Me (2009)

Nothing Left to Say klinkt zeker niet slecht, en heb sinds kort Hell's Winter (her)ontdekt, dus ik ben hier wel benieuwd naar.

Hij is al gelekt wat dagen terug; bizar vroeg.

Eerste indruk... EINDELIJK! weer is een vet hip-hop album waar ik lekker naar kan luisteren.

Ook ik vind dit een geweldig album maar ben al wat verder dan mijn eerste indruk . Het staat namelijk al dagen achter elkaar op (in combinatie met de nieuwe plaat van Marco Polo & Torae). Ik ben helemaal weg van Depart From Me. Cage is een geweldig lyricist en hij past erg goed op de rockende/electronische producties. En met de single I Never Knew You staat er ook nog eens een parel van een track tussen, een zeer fraaie afsluiter van een erg sterk album.

I Never Knew You is een geweldig nummer. De rest van de nummers kunnen hier helaas niet aan tippen, maar zijn ook zeker niet slecht. Ik begin voorzichtig met 3,5*

heb ik ook een tijdje geleden binnen gehaald is ff luisteren

dit is echt super, wat een omslag in de bijzonder getalenteerde chris palko !

heel dope om Camu Tao op het reffrein van Strain te horen.. I Found My Mind In Connecticut is ook een geniaal stuk !

Af en toe iets te geforceerde rock, maar ook parels zoals het openingsnummer, I Found My Mind in CT/I Lost It in Havertown, en natuurlijk I Never Knew You, wat wat mij betreft het beste nummer is van 2009 tot nu toe.
Het titelnummer heeft een beetje een T.I. beat, maar Cage weet er toch nog iets interessants van te maken met zijn heerlijk lompe flow, en verassende woordkeuze. Jammer van Dr. Strong waar Cage weer zonodig over Stoney Lodge moest rappen.

Het openingsnummer is inderdaad ijzersterk, en nog enkele sterke tracks, maar ik vind het al met al toch een lichte tegenvaller, minder goed en boeiend dan ik van Cage gewend ben. Betwijfel of ik 'm nog vaker zal luisteren.

Dus dit het nieuwste album van Cage? Ik zal het album maar eens beluisteren.

Als een van de Definitive Jux boegbeelden een nieuw album uitbrengt gaan de harten van menig hiphopliefhebber automatisch harder kloppen. Cage is een van die hoog gewaardeerde artiesten die gecontracteerd staat bij het indie-label. Eerder werd zijn eerste Definitive Jux wapenfeit (Hell’s Winter) met open armen ontvangen door het publiek en de critici. Om een dergelijk succes te herhalen zal hij op Depart from Me alles uit de kast moeten halen, een lastige opgave, zeker als je ziet dat topproducers als RJD2, El-P, Blockhead en DJ Shadow zijn ingeruild voor de nog onbekende Sean Martin, die het leeuwendeel van de producties op zich neemt.

Chris Palko, de echte naam van Cage, is zonder meer een rapper met een indrukwekkend verhaal. Want wat de beste man allemaal heeft meegemaakt past niet eens meer in één boek. De in Duitsland geboren MC (zijn vader werkte daar destijds als militair) heeft een verschrikkelijke jeugd achter de rug. Zijn vader zat aan de drugs en kwam later in de gevangenis terecht, door zijn stiefvader werd Chris geslagen. Het persoonlijke leven van Chris was een enorme chaos, zo werd hij van school getrapt, raakte zelf aan de drugs en belandde op jonge leeftijd tijdelijk in de gevangenis. Maar omdat hij daar psychisch instabiel werd bevonden moest hij zijn celstraf inruilen voor achttien maanden ziekenhuis, waar hij allerlei testen onderging. Uiteindelijk werd Chris suïcidaal, ondernam enkele zelfmoordpogingen maar bleef, met dank aan het ziekenhuis, in leven. Toen hij achttien jaar was, besloot hij dat het zo niet meer verder kon, en zoals voor meerdere artiesten geldt, werd rap zijn absolute redding. Hier kon hij al zijn creativiteit en agressie in kwijt en de jongvolwassen Chris bleek ook nog eens een groot talent te zijn. Een flinke sprong in de tijd leert ons dat Chris een, op underground gebied althans, succesvolle rapper is. We zijn nu beland in het jaar 2009, Chris is getransformeerd in Cage en hij brengt al zijn derde studioalbum uit: Depart from Me.

Een stevig album, zo blijkt al snel. Electronic en rock vormen de basis voor de chaotisch en futuristisch overkomende producties, hetgeen eigenlijk karakteristiek is voor Cage. Chaotisch moet in deze context echter niet als negatief gezien worden, het zorgt er eerder voor dat Depart from Me een eigen en authentiek geluid heeft. Openingsnummer Nothing Left to Say trekt al meteen de aandacht van de luisteraar. Aan de ene kant de flinke en harde drumpartijen, die zorgen voor het rockende effect, en aan de andere kant de vele bliepjes en computer gestuurde geluidjes, die het elektronische gedeelte vertegenwoordigen. Maar uiteindelijk is het vooral het feit dat beide stijlen samensmelten tot een heerlijk vol geluid dat dit tot een bijzondere gewaarwording maakt. En niet alleen de productie bestaat uit een combinatie van verschillende stijlen, ook Cage zelf biedt genoeg variatie. Zo opent hij met spokenword, gaat hij over naar rappen om vervolgens het refrein met flink wat emotie te zingen. En deze emotie is ook nodig, want Nothing Left to Stay gaat over het verlies van hiphopcollega en goede vriend Camu Tao. Cage koppelt zijn droefheid aan agressie, emoties die bij hem worden opgewekt als hij het over Camu Tao heeft. Op het refrein weet hij dit goed te verwoorden: “I have one thing left to say, I’d like to share it with you//If you don’t care is it too bad for me or too bad for you?//I know it’s complicated, he suffered he tried to make it//Now maggots just want to be compensated and live through Camu.”

Dergelijke zware kost is er genoeg te vinden op Depart from Me, niet voor niets wordt Cage regelmatig bestempeld als emo-rapper. Een ‘titel’ die misschien wat denigrerend klinkt maar zo absoluut niet opgepikt moet worden. Cage is namelijk een meester in het verwoorden van zijn gevoel. En zijn woorden worden extra krachtig gebracht omdat hij zelf duidelijk nog altijd vol woede zit. Boosheid waarmee hij eerder in zijn carrière een album als Hell’s Winter vulde.

En waar Cage er nog nooit voor schuwde om over de voor hem pijnlijke onderwerpen uit zijn verleden te rappen doet hij dat op Depart from Me ook niet. Zo behandelt hij op Dr. Strong zijn ziekenhuisverleden en de mishandelingen die hij in zijn leven meemaakte. Hoewel zijn verhalen van begin tot eind interessant blijven, begint het album wel wat deprimerend op de luisteraar in te werken en is Depart from Me zeker geen aanrader voor elk moment van de dag. Sterker nog, na een intensieve luisterbeurt is het zelfs even bijkomen van de oprechte maar tegelijkertijd meelijwekkende verzen van Cage.

Niet alleen Cage, maar ook de producties zorgen voor een donkere sfeer. Want wat voor Cage geldt, kan eigenlijk ook over de producties gezegd worden. Het zou ook raar zijn als de sombere teksten ondersteund zouden worden door zomerse producties en dergelijke beats zijn dan ook niet te vinden op het album. De combinatie rock/electronic blijft zich voortzetten en uit zich bijvoorbeeld in snerpend gitaarspel en vreemde ruizen en echo’s vormen een electronisch dekentje over de basis (Katie’s Song). Overigens wordt het nergens ruiger dan op Fat Kids Need an Anthem. Voor metalfans zal het nog aan de softe kant zijn, maar menig hiphopliefhebber zal na dit nummer toch even zijn oren uit moeten spuiten. De instrumentatie bestaat namelijk uit het raggen op de drums en gitaren, zoals we dat van de rockscene kennen. Voor het eerst neigt het album een te schreeuwerige kant op te gaan, en dat is dit keer niet als compliment bedoeld. Cage moet hier alle moeite doen om over de instrumentatie heen te komen, hetgeen hem op het refrein “I was a fat guy, I was a big fat guy!” een schorre keel oplevert. Dit rockanthem is verder een van de weinige smetjes op het verder fraaie Depart from Me.

Met I Never Knew You kent het album namelijk gewoon weer een fraai slot. Bij deze afsluiter hoort ook nog eens een prachtige, door Shia Labeouf geregisseerde clip. Na dit nummer kan het uithijgen beginnen, de luisteraar zal na Depart from Me zeker aan rust toe zijn. Cage heeft zijn ziel blootgelegd en zijn verhaal is op tafel komen liggen. Zijn nare verleden verwerkt hij door er open over te rappen. Daardoor is het een donker album geworden waarbij het de vraag is of het bij iedereen in de smaak zal vallen. Maar een ding staat vast: Depart from Me is een bijzonder album en laat een onvergetelijke muziekervaring achter.

Natuurlijk ook te lezen op www.hiphopleeft.nl

Mooie recensie R&P. Ik mis alleen wat aandacht voor I Found My Mind In Connecticut. Althans, ik vind dat het beste nummer van Depart From Me. Alleen dat begin al met die gitaar, je wordt direct meegesleurd in dit fantastische nummer. Sommige vind ik echt wel iets te rockerig en te blieperig worden, maar aan de andere kant waardeer ik het ook wel weer. Zeker omdat Cage zijn veelzijdigheid als muzikant laat zien. En het label Definitive Jux geeft ieder de ruimte om zijn eigen ding te doen. En tering, zijn flow op Nothing Left To Say......heerlijk! Ook een van mijn favorieten en ook I Never Knew You. Maar ik betwijfel of ik dit heel vaak zal draaien, het is niet helemaal mijn ding. 3*.

Een aantal nummers vind ik te rockerig/metalachtig op een manier dat het niet werkt voor mij. Bijvoorbeeld Teenage Hands, Fat Kids Need an Anthem
Eerste en laatste nummer vind ik wel erg goed samen met I Found My Mind in Connecticut.

Ik vind het echt een geweldig album. Luister bijna niets anders meer de laatste dagen. Cage en rock zijn een goede combinatie. Alhoewel hier geen nummer als Grand Ol' Party Crash op staat, vind ik dit album toch wel een stuk constanter qua niveau.

Vind dit toch niks.... Niet slecht maar zeker ook niet goed. Beats overtuigen e niet en ook Cage is niet zoals op Hells winter

Het begint goed maar kakt imo dan in elkaar.. Nummers als Kick Rocks en Teenage Hands hebben bij mij een groot WTF gevoel.. Nee, spijtig genoeg het eerste Cage album dat ik niet trek!

Verlaagd naar 2*, kan er echt niet naar luisteren.. Hopelijk wordt dit soort zever geen nieuwe trend, emo hip-hop, nee dank u!

Ik ben benieuwd. Vette cover, en vond z'n vorige twee albums wel aardig. Vandaag eens luisteren.

Vette cover ja, alleen ik ben niet zo'n Cage fan.
Dit is mij te alternatief.

Wat een bagger...kan het niet aanhoren en vind het al een wonder dat ik het 2x heb geluisterd. Nee dit is niks voor mij.

Ik sta er echt van te kijken dat dit album zo'n laag gemiddelde heeft. Voor mij totaal onbegrijpelijk, Depart from Me is weliswaar zware kost en toegankelijk is het ook niet maar ik vind dit kwalitatief een van de beste 2009 platen.

Hopelijk gaan meer users deze plaat beluisteren.

Ik kom je helpen Rob (maar niet nu).

Leuk hoor, maar gemiddelde is iets anders dan dat meer mensen het moeten luisteren. Blijkbaar vindt de gemiddelde persoon die dit wel heeft geluisterd het niet het cijfer waard dat jij aan deze cd toekent.

Dat meer mensen het luisteren vind ik alleen maar mooi, want het is wel een aparte stijl, maar waarschijnlijk zijn er dan juist nog meer mensen die het lager beoordelen dan jij...

Tsja ik verwacht wel van de users die hier aan beginnen dat ze een beetje weten wie Cage is en wat ze kunnen verwachten. Ik vind Cage een zeer interessante persoonlijkheid, als je kijkt wat hij allemaal heeft meegemaakt. Niet dat je dan meteen een goede rapper bent, maar ik vind dat hij het goed verwerkt in zijn raps. Hij gaat zoals ik zeg, geen onderwerp uit de weg.

Klopt, daar ben ik het mee eens. Hij heeft wel een interessante background en dat hoor je ook wel terug in zijn teksten. Maar hoewel ik houd van zwaarmoedige muziek, is dit me wat té 'emo'..

Sorry hoor, maar iemand die al sinds Movies For The Blind Cage volgt had dit album absoluut nooit verwacht hoor.. Ik had me na de gelekte tracks er op voorhand op voorbereid dat het iets helemaal anders ging worden maar dat het (imo) zo slecht ging worden (voor mij het slechtste wat ik dit jaar hoorde) had ik absoluut nooit kunnen voorspellen. Ik ben trouwens een fan van alle vorige Cage albums (inclusief Hell's Winter) dus daar ligt het niet aan!

Maar wat maakt voor jou, dit album zo slecht? Dat vind ik eigenlijk interessanter om te weten. Is het de totale chaos die wordt veroorzaakt door de beats die je niet helemaal tracks. Zijn de onderwerpen die Cage behandeld te zwaar voor je. Vind je Cage op sommige punten schreeuwerig worden?

Het is veel te rockerig en idd te schreeuwerig, zijn flow is bijna de hele tijd hetzelfde en vrij traag. Nummers als Kick Rocks en Teenage Hands zijn voor mij een groot vraagteken, ik vind ze niks zeggend en ronduit irritant om naar te luisteren.. Ik vind er ook amper variatie in zitten, er had toch minstens één ouderwets Cage nummer of iig een paar nummers die wat meer naar de hip-hop kant leunen kunnen inzitten. Misschien komt het omdat ik te weinig andere muziek buiten hip-hop luister dat ik dit absoluut niet trek, want hip-hop durf ik dit album niet meer te noemen!

Geweldig leuk album. Dit is mijn eerste kennismaking met Cage en het bevalt me maar al te goed. Dikke producties en Cage z'n stijl spreekt me zeer aan. Inderdaad een verslavend plaatje! Kan het vaak achter elkaar draaien, het heeft een fijne sfeer.