Nahemah - A New Constellation (2009)

Ik blijf er bij: dit Nahemah is een heel erg goede Opeth.

Wat gebrul, cleane zang, links en rechts nog wat toetsen erbij, het hakken wordt ook niet vergeten en de melodie staat voorop.
Wat wil een mens nog meer, verrassend.

Is het heiligschennis als ik zeg dat ik dit beter vind als Opeth.

Samen heiligschennis plegen? Dit vind ik ook beter dan Opeth.

Beter dan Opeth is wel een heel brute stelling, daar durf ik voorlopig nog niet aan. Maar goed is het wel in ieder geval.
Hier ga ik even een tijdje op teren, kijken wat het doet. Als het echt beter is dan Opeth, kan het nog wel een tijdje mee in ieder geval.

Ik heb bijna mijn eerste luisterbeurt achter de rug na een tip van een sympathieke MuMe-collega en ik moet zeggen dat dit me heel erg beviel. Vergelijken met Opeth, een geweldige band, is gevaarlijk: er zijn raakpunten maar dat heb je altijd en daar steek ik liever mijn tijd liever niet in. Dit is wel een zeer genietbaar album.

Bezig met tweede luisterbeurt en dit wordt beter met de seconde. Jonge veelbelovende groep die ik nauwkeurig in het oog zal blijven houden. The Perfect Depth Of The Mermaids: .
Edit: Het album al volledig beluisterd en ik ben onder de indruk. Bijzonder sfeervol en afwisselend.

Afgelopen weekend op Progpower gezien, zeer indrukwekkend!!
Heb nog effe met de zanger gepraat, erg vriendelijke vent. Nahemah is zeker een band om in de gaten te houden. Denk dat dit album zeker in mijn jaar lijstje komt.

Deze plaat doet het bij mij ook weer goed zie ik aan het aantal draaibeurten op m'n iPod. Hoewel niet zo briljant als Opeth, in dat genre zitten ze toch onmiskenbaar, vind ik dit een erg goede band. Ze proberen echt hun eigen draai te geven aan hun prog-death-metal. Vind de gebruikte electronica erg lekker, hoewel dat op een van de metalsites (ik meen Lords of Metal) tegen ze werd gebruikt, omdat de recensent er nietr van hield. In elk geval deed hij geen enkele poging om objectief zijn

De review op Zware Metalen was inderdaad beter ja...

Haha, ja die bevalt me een stuk beter bennerd. Zeg, toch niet dè ben(nerd) uit de recensie?
Wel een een verschil trouwens tussen je 8.8 op ZM en je 3* hier. Verschil tussen je professionele en je privé mening?

Een kennis van me



Verschil in objectief/subjectief inderdaad. Ik ben niet de grootste fan van dit soort metal. Maar Nahemah doet het wel erg professioneel (met de nadruk op érg), en ik ben er zeker van dat er mensen zijn die deze plaat een veel hogere score zouden geven. Alleen leg ik dit zelf zelden op.

Na de tweede keer luisteren kan ik niets anders zeggen dat dit een erg goed album is. Jammer dat alle progressieve death metal altijd meteen vergeleken moet worden met Opeth. Ik hoor hier veel meer toetsen en in Absynthe nog wat andere instrumenten die ik Opeth nog nooit heb horen gebruiken. Kortom, deze band heeft een heel eigen gezicht. En een prima album dus. Ik zal Nahemah zeker in de gaten houden.

Dat is een feit, maar in het geval van Nahemah kun je de link met Opeth niet ontkennen. Met momenten lijkt het er echt enorm op, het zet ook dezelfde sfeer.

Ik vind de zanger meer klinken als een vrij standaard black metal-zanger. Snap de link met Opeth ook niet.

Dit is trouwens vooral geschikt als achtergrondmuziek. Ik kan er niet geconcentreerd naar luisteren.

Na nog een aantal keren luisteren moet ik toegeven dat het album niet echt beklijft. Er zitten leuke stukken in, maar het is toch een gevalletje oor-in-oor-uit.

Bij de laatste nummers begint alles wat op elkaar te lijken, en begin ik naar de volgende cd te verlangen. Als er dan toch vergelijkingen moeten worden getrokken met bands die spelen met verschillen in hard-zacht, grunt en cleane zang, en er zo hier en daar een instrumentaal werkje tussendoor gooien, zeg ik: doe mij Blackwater Park maar.

Ik heb dit inmiddels meerdere kansen gegeven, en het heeft zeker veel positieve punten, maar dat zijn er toch niet genoeg om dit album een blijver voor mij te maken. Ik houd het bij een 3*.

Sinds mijn vorige bericht bij dit album (lang geleden), heb ik dit album nauwelijks meer geluisterd. Nu ik het zo weer beluister, bevalt het me eigenlijk wel. In ieder geval stukken beter dan ik me kan herinneren.

A New Constellation is dus een hele aardige plaat, dat in de wat progressievere deathmetalhoek geplaatst kan worden. In vergelijking met Opeth (daar gaan we weer...) vind ik dit album wat lichter klinken: het luistert wat makkelijker weg. Bij Opeth heb ik vaak het gevoel naar een of ander zwaar werkstuk te luisteren. A New Constellation is makkelijker te behappen, wellicht ook omdat het niet zo eng perfect is als de beste Opethalbums. Zo vind ik bijvoorbeeld het drumwerk op het eerste stuk van The Perfect Depths of the Mermaids wat onbeholpen klinken, terwijl de synthintro van Smoke’s Men mij net iets te cheesy is.
Het idee van een regel cleane zang na een regel grunt, doet me, in combinatie met de cleane zanglijnen, soms een beetje nu-metalachtig aan (maar dat kan aan mij liggen).

Slecht wordt dit album nergens. Echt knallen doet het echter ook nauwelijks. In dat opzicht springt Reaching the Stars er voor mij bovenuit. Onder de streep blijft dan een heel degelijk album over, dat ik eigenlijk wat vaker moet luisteren dan ik nu doe, maar dat mijn interesse in eerdere albums van Nahemah niet weet te wekken.

3.5*