Nahemah - A New Constellation (2009)
mijn stem
5 stemmen
Spanje
Metal
Label: Lifeforce
-
Much Us (5:49)
-
Absynthe (4:38)
-
Follow Me (4:46)
-
Reaching the Stars (4:22)
-
The Perfect Depth of the Mermaids (5:49)
-
Air (1:57)
-
Under the Mourning Rays (7:12)
-
The Trip (5:38)
-
Smoke's Men (5:17)
-
Outer (3:10)
0
geplaatst: 8 april 2014, 16:40 uur
Sinds mijn vorige bericht bij dit album (lang geleden), heb ik dit album nauwelijks meer geluisterd. Nu ik het zo weer beluister, bevalt het me eigenlijk wel. In ieder geval stukken beter dan ik me kan herinneren.
A New Constellation is dus een hele aardige plaat, dat in de wat progressievere deathmetalhoek geplaatst kan worden. In vergelijking met Opeth (daar gaan we weer...) vind ik dit album wat lichter klinken: het luistert wat makkelijker weg. Bij Opeth heb ik vaak het gevoel naar een of ander zwaar werkstuk te luisteren. A New Constellation is makkelijker te behappen, wellicht ook omdat het niet zo eng perfect is als de beste Opethalbums. Zo vind ik bijvoorbeeld het drumwerk op het eerste stuk van The Perfect Depths of the Mermaids wat onbeholpen klinken, terwijl de synthintro van Smoke’s Men mij net iets te cheesy is.
Het idee van een regel cleane zang na een regel grunt, doet me, in combinatie met de cleane zanglijnen, soms een beetje nu-metalachtig aan (maar dat kan aan mij liggen).
Slecht wordt dit album nergens. Echt knallen doet het echter ook nauwelijks. In dat opzicht springt Reaching the Stars er voor mij bovenuit. Onder de streep blijft dan een heel degelijk album over, dat ik eigenlijk wat vaker moet luisteren dan ik nu doe, maar dat mijn interesse in eerdere albums van Nahemah niet weet te wekken.
3.5*
A New Constellation is dus een hele aardige plaat, dat in de wat progressievere deathmetalhoek geplaatst kan worden. In vergelijking met Opeth (daar gaan we weer...) vind ik dit album wat lichter klinken: het luistert wat makkelijker weg. Bij Opeth heb ik vaak het gevoel naar een of ander zwaar werkstuk te luisteren. A New Constellation is makkelijker te behappen, wellicht ook omdat het niet zo eng perfect is als de beste Opethalbums. Zo vind ik bijvoorbeeld het drumwerk op het eerste stuk van The Perfect Depths of the Mermaids wat onbeholpen klinken, terwijl de synthintro van Smoke’s Men mij net iets te cheesy is.
Het idee van een regel cleane zang na een regel grunt, doet me, in combinatie met de cleane zanglijnen, soms een beetje nu-metalachtig aan (maar dat kan aan mij liggen).
Slecht wordt dit album nergens. Echt knallen doet het echter ook nauwelijks. In dat opzicht springt Reaching the Stars er voor mij bovenuit. Onder de streep blijft dan een heel degelijk album over, dat ik eigenlijk wat vaker moet luisteren dan ik nu doe, maar dat mijn interesse in eerdere albums van Nahemah niet weet te wekken.
3.5*
* denotes required fields.
* denotes required fields.