Sparks - In the Swing (1993)

Dit verzameld werkje van The Sparks behelst het voor mij meest spannende gedeelte van het bestaan van de band, de jaren 1974 tot en met 1978.

Béter is het niet meer geworden, is een beetje de nachtmerrie van The Sparks, ze bestaan nog steeds. Ze hadden nog één hit na 1978, het discogetinte Beat the Clock uit 1979 en ik ben blij dat dat er niet opstaat, het zou alles behoorlijk ontsieren.

The Sparks zijn nagenoeg niet in te delen in een bepaald genre, hun rock is bijzonder, van enigzins nerveuze aard doordat gemiddeld een behoorlijk hoge tempo wordt aangehouden en door de zang van Russel Mael die met zijn falset heerlijk meegaat in de hyper-achtige aanpak van de band.

Ze beheersen daarin meerdere stijlen, zoals uit de bizarre versie van I want to hold your hand blijkt en het op de jaren '20, 30' geënte nummer Looks looks looks.

Eigenlijk ben ik daar wat minder weg van. Ze geven blijk van veelzijdigheid maar dat hoeft niet altijd per se beter te zijn. De successen voor The Sparks begonnen met This town ain't big enough for both of us en Amateur hour, twee nummers van het album Kimono my house.

Die cd staat helemaal vol met vergelijkbare tracks en 'waaiert' dus minder uit, heeft niet de bonte variatie die je hier op deze verzamelaar wel terug vindt. Maar is als geheel wel sterker.

In 1994 hadden ze hun laatste hit met 'When Do I Get to Sing "My Way', het was wel hun eerste hit sinds beat the clock uit 1979. Daarna was het echt over qua hitnoteringen. The Sparks zitten nu in het 'goud van oud' circuit.