Maxwell - BLACKsummers'night (2009)

Maxwell is eindelijk weer terug! De man die wordt gezien al misschien wel het grootste talent van de nu-soul heeft lang op zich laten wachten, maar komt nu maar meteen met een drieluik verdeeld over 3 jaar. Eerst is hier het album BLACKsummers'night. Daarna zullen de andere 2 woorden dikgedrukt zijn.

Maxwell is een zanger geweest die mij altijd uiterst heeft weten te boeien. Vocaal zijn er maar weinigen die aan hem kunenn tippen. Of het een tenortoon of een baritontoon is, Maxwell haalt het allemaal zonder enige moeite en met een ongelooflijk souplesse in de stembanden. Verwacht bij Maxwell geen R&B-eenheidsworst, maar geïnspireerde soul zoals het moet zijn.

Dat hij het na al die jaren nog kan bewijst hij in het groovende opener. Vooral de blazers zijn een goede toevoeging en maken het een mooi vol nummer. Maxwell toont meteen ten volste zijn vocale mogelijkheden. Heerlijke binnenkomer. Muzikaal een leuke break waar de blazers breed de ruimte krijgen en er een spel ontstaat tussen blazers en vocalen.
Daarna gaat het meteen door via de blazers in het nummer 'Cold'. Dit een heerlijk voortstuwende zanger. Vol beleving gezongen door een zo te horen getergde Maxwell. Deze man wil zich bewijzen na al die jaren en dat hoor. Van 'Cold' zal dat refrein weleens de hele dag in mijn hoofd kunnen blijven zitten. Er zitten ook leuke tempowisselingen waardoor de beleving alleen maar groter wordt.
Wat volgt is de eerste single van het album. 'Pretty Wings' gonsde al een tijdje rond op het wereldwijde web. Het is een typische Maxwell song eigenlijk. Zoals altijd vocaal tegen het perfecte aan. Rustige productie en laat Maxwell's stem maar het nummer dragen zodat het muzikaal af en toe wat voller kan worden richting de refreinen.
Na het rustige 'Pretty Wings' gaat het verder met een meer uptempo song. Wederom zijn de blazers prominent aanwezig. Heerlijk! Het nummer grooved er lekker op los met de nodige gitaarriffs. De stem van Maxwell past weer perfect in het geheel en weet wederom te overtuigen. Dit kan weleens mijn albumfavoriet worden. Knallende topper!
Het gaat weer over naar het wat subtielere werk van Maxwell. De man beheerst het allemaal dus ach, wat maakt het uit. Muzikaal is dit nummer wel leuk spannend gehouden en lyricaal zit het ook uitstekend in elkaar, net als de rest van het album by the way. Het nummer is soms ook wat Prince-achtig, maar met de gedreven Maxwell handtekening.
'Love You' is wederom een heerlijke song. Eigenlijk zijn alle songs van dit album op zich ijzersterk en uiterst singlewaardig(als is Maxwell geen single-artiest). Het nummer is een ode aan de vrouw van zijn leven. En volgens mij willen wel meer vrouwen zo bezongen worden. Ze zullen allen weg te dragen zijn.
Het volgende nummer behoort ook tot mijn favorieten van dit album. De beleving is perfect en passie volop aanwezig. Zo hoor ik Maxwell het liefst. Heerlijk meeslepend zingend en het muzikale aspect dat het nummer onomstotelijk naar een hoger plan tilt en aan het einde heerlijk subtiel afsluit. Ogen dicht en genieten geblazen.
'Playing Possum' begint als de sensitive Maxwell met een gitaarriedeltje en vocalen. Muzikaal wordt het allemaal heel klein gehouden en dat zet meteen een mooie sfeer neer. Maxwell is een koning in het maken en bezingen van dit soort nummers en sferen. En dat is hij nog steeds verleerd, bewijst hij met dit nummer. Heerlijk toch als je zo goed en makkelijk kan zingen.
Muzikaal wordt het nummer steeds meer ingekleurd. Het gitaartje wordt bijgestaan door een trompet en wat trommels en het past perfect bij de sfeer die het gehele nummer uitstraalt. Een echte Maxwell-topper.
En dan zijn we alweer aanbeland bij het laatste nummer. Maxwell sluit uitstekend af met 'Phoenix Rise'. Een weer wat meer funky en groovend nummer. En opvallend: geheel muzikaal. Alhoewel dit misschien minder opv allend is als het lijkt. Want op elk album dat Maxwell maakte zijn die muzikale tracks wel terug te vinden.

De eindconclusie luidt dat Maxwell ons lang heeft doen wachten maar daar ook kwaliteit in gestopt heeft. Dat hij nog steeds tot de absolute top van de nu-soul behoort bewijst hij met deze plaat. Een plaat met een volle sound door veel gebruik van blazers. Het wisselt tussen grooven en funky en slowsong in de traditie van de zanger.
Vocaal benut Maxwell zijn onuitputtelijke mogelijkheden te volste. Een aanrader van jewelste!!