Magnum - Into the Valley of the Moonking (2009)

ze gaan weer verder waar ze met "princess" gestopt waren. Fijne jaren 80 progrock of hoe je het ook noemen wil.

Deze plaat is in elk geval gevarieerder dan 'Princess'. Paar harde nummers als Take me to the edge en Feels like treason met wat dromerige, voortkabbelende songs (Tiewm to cross that river).Beste nummers persoonlijk : Cry to yourself (inderdaad, net het vorige album), het vlotte pure Magnumsound herkenbare All my bridges en In my mind's eye. Toch heeft Mgnum het hoogtepunt voor het laatst bewaard. Compositorisch geweldig met een AC/DC riff gekoppeld aan Rose Tattoo sound met twee instrumentale delen die totaal afwijkend zijn van de harde riff. Vooral het eind met een Dare-achtig slot bezorgt kippenvel. Hemels werk.

Ik vind hem zelf ietsjes minder dan Princess Alice..., maar de afsluiter is wel een prijsnummer, zeg

Was de muziek maar net zo mooi als het artwork
Ik kan wederom weinig met deze Magnum. En dat betreur ik als fan zijnde toch wel. Sinds ze weer bij elkaar zijn gekomen heeft geen enkel album me op dezelfde manier weten te raken als het vroegere werk. Ik mis op dit album ook weer de pakkende refreinen, de pittige uptempo songs maar ook Catley's stem weet me niet meer zó te boeien als op ouder werk.

Magnum is inderdaad een band die de tand des tijds niet helemaal heeft doorstaan.

Ook vroeger werk dat ik destijds geweldig vond kan me niet meer bekoren.

Qua sonqwriting is het niet als vroeger.

De nummers worden steeds meer inwisselbaar. Maar wat wil je met één songwriter. Vind het nog best knap dat Clarkin nog steeds ideeen heeft voor songs.

Maar één ding moet een ieder toch be-amen. Catley blijft een goede zanger en Clarkin tovert toch weer de ene na de andere lekkere solo uit zijn gitaartje.

De essentie van de band had zeker in een stuk of tien albums minder verteld kunnen worden... maar deze plaat bevat met All My Bridges toch in elk geval één prijsnummer. Rechttoe-rechtaanrock op zijn best.

Eentje die nog steeds op het verlanglijstje staat. En hoewel de catalogus van de band heuvels en dalen heeft, hebben ze nooit echt slechte albums gemaakt. Dus dezxe zal er ook nog wel komen.

Kun je gewoon blindelings aanschaffen Rinus. Wat mij betreft de beste van de laatste jaren.

Ondanks dat Magnum nog steeds uit het dal kruipt, maakt de band een uitgebluste indruk. Artistiek gezien dan. De inspiratiebron is nog steeds vrij droog, maar aan de heren te horen, hebben ze er zelf nog wel zin in. Dit album is inderdaad een voortzetting van Princess Alice and the Broken Arrow. Het is iets gevarieerder, maar qua niveau exact hetzelfde. Het enige verschil is dat er hier nog wel een nummer op staat waar ik toch wel even van de titel wilde weten: The Moonking. Eindelijk weer eens een mooi liedje, maar daarvoor moet je als luisteraar weer veel gezapige muziek bij luisteren. Compleet inwisselbare tracks als A Face In The Crowd dienen enkel als opvulling en ik zal uiteraard nooit snappen waarom platen ineens een uur moeten duren. Veertig minuten is meer dan genoeg. Het hikt weer tegen de 3,5* aan. Magnum probeert het wel (daarvoor de credits), maar het lukt gewoon niet meer. Dat merk je aan een grootser opgezet nummer als Blood On YOur Barbed Wire Thorns.


Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Into The Valley Of The Moonking
8. Princess Alice And The Broken Arrow
9. Sleepwalking
10. Rock Art
11. Goodnight LA
12. The Eleventh Hour
13. Brand New Day
14. Breath Of Life

Het moest er toch een keer van komen met zoveel cd's, maar Into The Valley Of The Moonking is het eerste album waar ik me vooral bij verveeld heb. Princess Alice And The Broken Arrow bood veel meer dynamiek en bovenal spanning, dit kabbelt vooral maar voort. Het geluid is prima hoor en ik heb ook weinig klachten over het musiceren in het algemeen, maar ik kan gewoon geen nummer vinden dat er uitspringt. Dan duurt een klein uurtje speeltijd ineens toch een stuk langer. Van het vorige album kon ik de hoogtepunten makkelijk opsommen, hier lukt het gewoon niet. Time To Cross That River, If I Ever Lose My Mind en A Face In The Crowd achter elkaar zorgt er bij mij voor dat ik weg dut in plaats van geïnvesteerd blijf. Plaats die softere songs gewoon uit elkaar! Tegen de tijd dat het vlottere Feels Like Treason eindelijk begint is het album bijna voorbij en voel ik me niet heel enthousiast meer. Blood On Your Barbed Wire Thorns is duidelijk het beste nummer van het album en zorgt ervoor dat het album geen onvoldoende krijgt, maar tot nu toe is dit album wel de grootste tegenvaller.

Voorlopige tussenstand:
1. The Eleventh Hour
2. Chase The Dragon
3. On A Storyteller's Night
4. Wings Of Heaven
5. Magnum II
6. Princess Alice And The Broken Arrow
7. Kingdom Of Madness
8. Breath Of Life
9. Rock Art
10. Sleepwalking
11. Goodnight L.A.
12. Vigilante
13. Into The Valley Of The Moonking

Aardige, professionele plaat met veel midtempo, gedragen composities. Of het nu door de vrij dynamiekloze productie komt, of door het gebrek aan energie en verrassingen, elke keer als ik deze vallei betreed, slaat uiteindelijk de verveling toe. Mooie uitzondering is het pakkende, vlotte All my bridges.